Ik zag haar al staan, bij het start. Op het moment dat mijn buurman zijn vriend vertelde dat ‘daar toch echt Katja Schuurman’ stond, ging ze op haar tenen staan. Waarschijnlijk om een glimp op te kunnen vangen van deze BN-er, of om onze ‘starter’ Epke Zonderland iets beter te kunnen zien. Waarom ze het deed laat ik in het midden, maar dat je het deed was duidelijk. Ze knoopte haar trui nog een keer rond haar middel terwijl haar gespierde kuiten zich spanden. A woman on a mission!

Het was warm, bijna twee weken geleden op de zaterdag. Den Haag was uitgelopen, leeggelopen of volgelopen, voor de City Pier City Loop. Terwijl de eerste Kenianen zich een weg baanden over het strand van Scheveningen, stonden wij daar. Te wachten in de zon, op het startschot van Epke. Samen met Katja Schuurman en nog 10198 anderen waren we in afwachting van de 10km AADrink loop. Daphne, ik en de rest. Ik ken Daphne niet, laat ik dat alvast zeggen. Maar dat Daphne en ik dezelfde missie hadden die dag was duidelijk. We gingen hardlopen, 10 kilometer lang, om een gevecht tegen onszelf te winnen.

Pang’! Epke loste het schot, waardoor er meer dan 20000 benen in beweging kwamen. Schoenen van maat 34 tot wel 56 (waarschijnlijk) zochten een weg over het asfalt van de Koningskade. Inclusief de pas geschoren benen van Daphne. Ik liep Daphne voorbij, waardoor ik haar uit het oog verloor. Niet erg, er zouden genoeg andere vrouwen volgen waaraan ik me op zou kunnen trekken. Ik liep een tijdje achter een blonde staart en een tijdje achter een enorm hijgende rode staart. Er was nog het roze shirt en de paarse schoenen. Bijzonder eigenlijk, dat zoveel mensen met z’n allen dezelfde kant op gaan en met z’n allen de neus dezelfde kant op hebben. Al die vrouwen (en ook mannen natuurlijk) met waarschijnlijk hun eigen verhaal. Hier, in de zon, in Den Haag. 10 kilometer, rennend. De eéén nog meer moe dan de ander, de een nog roder dan de ander. Allemaal op ons eigen paar hardloopschoenen.

Ik ben dat niet gewend, van die enorme evenementen. Als echte Friezin zoek ik de plaatselijke loopjes op, om vooral niet te veel warmte van anderen om me heen te voelen. Vooral niet te veel aandacht te verliezen aan wat er om me heen gebeurt. Gefocust op mijn eigen ding, mijn eigen loop en mijn eigen tijd. Maar op die zaterdag werd dat anders. Stiekem vond ik dit veel leuker; met een groot aantal andere dames proberen zo snel mogelijk van A naar B te gaan. Ieder met haar eigen voorbereiding, ieder met haar eigen tempo, haar eigen stijl en haar eigen doel. Lopen verbindt.

De heuvel waar ik al voor gewaarschuwd was, kwam in zicht en langzaam daalde het tempo van de lopers om mij heen. Het laatste deel van de race was begonnen en de eerste rode en witte hoofden bleven even voorovergebogen staan langs de kant van de weg. Achter mij hoorde ik al een tijdje iemand zwaar ademen. Langzaam kwam het dichterbij en haalde ze me in. Daphne! Met nog steeds de zwarte trui rond haar middel geknoopt. Daphne had inmiddels ook een iets roder hoofd gekregen maar liep nog lekker door. ‘ Kom op, niet langzamer, ik volg je al de hele tijd, het laatste stukje lukt ons ook!’ riep ze tussen de hijgen door. ‘Ik probeer – onder de 50 – minuten te – lopen, – en – jij?’ voegde ze er aan toe. Ik keek op mijn horloge en zag dat het goed was. We liepen net het 8km punt voorbij en hadden nog geen 40 minuten gelopen. Een tijd onder de 50 minuten moest gaan lukken. ‘Ga maar achter mij uit de wind lopen, het gaat ons lukken!’ riep ik over mijn schouder en langzaam verdween Daphne weer achter mijn rug.

We liepen weer op de Koningskade, waar de mensen langs de kant nog even hard klapten dan ze een kleine drie kwartier geleden deden. Het 9km punt was in zicht en Daphne volgde nog steeds. Het zou toch mooi zijn als zij, samen met haar gespierde kuiten en haar geknoopte zwarte trui, haar missie van de dag zou volbrengen. Ik keek achterom en zag Daphne trekkebekken! ‘ Kom op, nog een kilometer’ schreeuwde ik over mijn schouder! Stamp, stamp, stamp, hoorde ik achter me. Ze liep door. Niet veel later haalde ze me in. ‘ Ik – ga, – dankje!’ was hetgeen dat ze al vliegend naar me toe wierp. De klok boven de finish had nog niet eens de 49 aangetikt toen ik haar met de handen in de lucht de finish over zag gaan. Ik zag dat het goed was.

Na de finish viel Daphne op de grond. Met een schouderklop en een flesje AA hielp ik haar overeind. Een dik PR, een minuut eraf. Geweldig! Mijn dag was goed. Tussen het uithijgen door vroeg ze me of ik ook gelopen had zoals ik wilde en vertelde ze in geuren en kleuren hoe leuk ze dit vond. Afgepeigerd, met een rood hoofd en het zweet druipend rond haar lijf. Ik knikte en hielp haar naar een bankje. Samen haalden we een mediale en langzaam verdwenen we elkaar uit het oog. Dag Stoere Vrouw, inspiratiebron, dankjewel!

Eenmaal achterop de fiets realiseerde ik me hoe mooi het eigenlijk is. Sport. Voor iedereen op zijn eigen manier. In het Friese land tussen de weilanden door besef je je niet zo goed hoe bijzonder het is dat je hard kunt lopen. Of kunt hardlopen. Maar Den Haag is mooi. Ik heb genoten van de straten, van de mensen, van de heuvel. Ik ben bij de finish vergeten mijn horloge uit te drukken om Daphne overeind te helpen. De zon scheen, wat een dag. Een heerlijke dag in Den Haag.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.