Ineens was hij daar. Wellicht zat ie er al een tijdje, maar was ik me er nog niet zo bewust van. Tot ik de foto’s van de stoerevrouwensporten photoshoot zag. Stond ik daar in een felgekleurd hardloop shirtje naast twee twintigers …. met mijn …. Buikje!

 

Godallemachtig! Waar komt die vandaan?

 

Ik ben nu 37 en zie mezelf steeds meer veranderen. Zo is de huid van mijn gezicht sinds een paar jaar wat minder fris en energiek en heeft dat ene putje op mijn rechterbovenbeen aan gezinsuitbreiding gedaan. En nu is daar dus die buik. Hij is echt nog niet groot hoor, niet iets wat over mijn broek hangt. Het is meer een kleine opeenhoping van vrouwelijke zachtheid die – als ik niet oppas – wel eens een probleem zou kunnen worden.

Heel veel moeite met het ‘ouder worden’ heb ik niet. Wel ervaar ik zo nu en dan een beetje melancholie. Ik ben 37 en er is echt geen weg terug meer. Ik zal nooit meer zo jong als een meisje zijn.
Een paar vriendinnen van me zijn al aan de botox, voor mij hoeft dat niet. Nu niet, ik weet niet hoe ik er volgend jaar over denk, maar ik kan me ergens wel indenken dat het niets voor mij is; zo’n botox-bek. Wel heb ik een pony geknipt die nu in de vorm van een schuine lok over mijn eerste voorhoofd rimpeltje valt. En ik lach de laatste tijd wat meer. Als ik die rimpels dan toch ga krijgen kan ik er maar beter voor zorgen dat het lachrimpels van plezier en pure levenslust zijn.

Mijn bewustzijn van het verloop van de jaren gaat in stappen, steeds als er een periode voorbij is dringt het tot me door dat iets er niet meer is. Soms zijn dat dingen als een jonge huid of een eeuwig doorgaande energie, dan is het jammer dat ik ze niet meer heb. Maar er verdwijnen ook dingen die van mij al veel eerder weg hadden mogen gaan. Zoals mijn onzekerheid en angst om leuke dingen te missen. 37 zijn heeft echt zo zijn voordelen, mij maak je de pis niet zomaar meer lauw… tegenwoordig.

Met het idee dat ouder worden gepaard gaat met dingen die verdwijnen kan ik wel leven. Maar dingen die – zoals die buik – er zomaar bijkomen? Dat is een hele andere zaak. Op het eerste gezicht is het echt vreemd. Ik loop regelmatig een rondje, ik eet gezond en beweeg naast het sporten ook veel door te wandelen als ik ergens heen ga en de lift boven de trap te verkiezen. Dus hoe kan het dat ik De Buik als onwelkome vriend erbij heb gekregen?

 

Het antwoord is simpel, de buik komt waarschijnlijk doordat ik iets anders aan het verliezen ben. Allereerst beginnen voor veel vrouwen tussen hun 37e en 40e jaar al de veranderingen in hun hormonen. Het een hormoon wordt wat minder en van de ander krijg je juist wat meer. En laat nou net dat een beetje fucken met je gewicht.
Daarnaast schijnt het dat je als je ouder wordt – en ja vanaf je 35e en volgens anderen al vanaf je 30e begint dat proces – langzaam je spieren. Nou ja, ze zitten er nog wel, maar ze zijn minder sterk. En het zijn uitgerekend sterke, krachtige spieren die de grote verbranders van je lichaam zijn. Daarnaast zorgen je spieren voor een mooie houding. De Buik is dus het resultaat van een lichaam met veranderende hormonen, wat net wat minder gespierd is en een net wat minder mooie houding heeft.
De Buik is dus misschien niet iets wat er zomaar bij komt, maar het resultaat van dingen die verdwijnen, zoals die hormonen en spieren. En met dat besef bedenk ik me dat ik wel iets kan doen. Ik kan ervoor zorgen dat ik krachtiger, sterker en gespierder word.

 

Het kwijtraken van een buikje kan je door

  1. gezond te eten
  2. stress te verminderen middels bewegen
  3. je buikspieren krachtiger te maken
  4. meer spiermassa te kweken

 

Dat bewegen, oftewel cardio doe ik al en dat blijf ik doen, voor de lol, omdat ik het zo fijn vind en omdat ik er zo gelukkig van word. Gezond eten doe ik ook omdat ik het zo lekker vind. Dus rest mij voor Operatie Buik Weg de krachttraining nog. Daar ga ik de komende tijd mee aan de slag. Gewoon ouderwets in de sportschool. Eigenlijk is dit het meest liefdevolle wat ik met mijn veranderende lichaam kan doen: ervoor zorgen en het sterker maken. Dus dat is wat ik ga doen.

 

Ik zal jullie niet wekelijks lastigvallen met verhalen over mijn buikvetjes, maar tweetjes en instagrammetjes vanuit de sportschool kan je wel verwachten. En zo nu en dan een stukje vanuit de gym.

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

4 Comments
  1. Dat zou leuk zijn als hier ook over krachttraining geschreven gaat worden, want stoere vrouwen doen veel meer dan alleen fietsen en lopen! En nog te veel vrouwen doen alleen cardio, omdat ze denken dat ze van krachttraining een bodybuilderslichaam krijgen of ze sporten om af te vallen en weten niet dat krachttraining daarin essentieel is. Dus wat meer reclame voor krachttraining zou wel mogen! Het is daarnaast gewoon heel gezond en goed om bijvoorbeeld botontkalking tegen te gaan (nog iets waar vrouwen last van kunnen krijgen als ze ouder worden). En niet te vergeten superleuk! Althans dat vind ik ;-).

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.