Hoe laat je jezelf weer op als je je ultiem einddoel hebt bereikt? Melissa finishte deze zomer op de halve IRONMAN in Vichy. Tijd voor nieuwe plannen en nieuwe doelen. Maar die komen niet vanzelf, merkt ze. Sterker nog, Melissa raakte zelfs een beetje gefrustreerd.

Het voelt alsof ik mijn mojo kwijt ben. Misschien komt het omdat de dagen korter worden, het weer minder uitnodigend is of omdat ik geen doel meer heb om voor te trainen. De zin om te gaan hardlopen is ver te zoeken. Ik heb me een tijdje kunnen verschuilen achter het feit dat ik moest bijkomen van het trainen voor en het uitlopen van een halve triathlon. Maar inmiddels ben ik volledig hersteld en toch kan ik me er niet toe zetten om de hardloopschoenen uit de kast te halen.

Mijn favoriete rondje zou daar verandering in gaan brengen. De perfecte afstand om een half uurtje te trainen, met genoeg mogelijkheden om er een extra lusje aan te plakken. Een mooie run door een natuurgebied en toch vlakbij huis. Ik keek al de hele dag uit naar het moment dat ik mijn hardloopschoenen kon aantrekken.

Alleen het grote nadeel van mijn favoriete rondje is dat ik het al vaak heb gerend. Ik ken het door en door en weet dus precies wanneer ik goed presteer en wanneer niet. Aangezien ook mijn Suunto meedogenloos de feiten toont, was dat het enige wat mij tijdens het hardlopen bezig hield. Ik was continu bezig met controleren of ik wel hard genoeg rende, of ik in de buurt van mijn pr kwam en of ik een constant tempo kon aanhouden. Na 4 kilometer kwam ik gefrustreerd thuis en heb ik mijn hardloopschoenen achterin de kast gegooid.

Om weer structureel te gaan hardlopen zal ik mezelf waarschijnlijk een nieuw sportief doel stellen. Tegelijk wil ik er ook van kunnen genieten de weg daarnaartoe. De laatste tijd heb ik mezelf de vraag gesteld of ik dit kan combineren. Kan ik mezelf een alternatief doel stellen? Een doel dat niets met pr’s en presteren te maken heeft? Gewoon keihard genieten van een rondje hardlopen en thuiskomen met een rood hoofd en een grote grijns. Ik zet mijn Strava uit, laat mijn hardloophorloge thuis en zoek binnenkort de afgelegen bospaden op om dit uit te testen.

 

1 Comment
  1. Oooooooooooooooh zooooooooooooooooooo herkenbaar en volgens mij ook heel normaal gezien de prachtige weg die je hebt afgelegd!
    Hoe groter de inzet, hoe groter de decompressie gok ik!

    3 jaar geleden ben ik ook begonnen met triathlon en deed ik mee aan de IM 70.3 Luxemburg. In september zou ik dan vervolgens opnieuw eentje meedoen. Jammer genoeg vergat ik mijn motivatie ergens op een terrasje aan het Gardameer en kon ik mezelf niet meer opladen. Het jaar nadien hetzelfde verhaaltje.
    Dit jaar eindelijk het seizoen kunnen ‘rekken’ tot september dankzij de begeleiding van een coach. Ik wou hem niet teleurstellen (ja gekke motivatie) en dus heb ik het volgehouden tot september al miste ik duidelijk wel de scherpte van juni.
    Momenteel ben ik na 1 maand van ‘triathlon-wat-is-dat?’ terug langzaam aan het opbouwen naar het seizoen 2017 waar een hele traithlon op de planning staat. Uiteraard terug onder de professionele begeleiding van m’n coach en ik moet bekennen voor mij helpt dat echt!

    Hopelijk vind je snel een leuk en uitdagend doel en kunnen we jou ook in 2017 zien knallen!!!

    Veel succes

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.