Met deze woorden nadreunend in mijn hoofd verliet ik afgelopen vrijdag de fysiopraktijk. Kwestie: peesontstekingen rondom lies, hamstring en heup. Oplossing: zodra de pijn het toestaat, mag ik belasten. Probleem: de pijn staat niet eens toe dat ik fatsoenlijk slaap. Hersteltijd voor deze blessure is normaal gesproken 3-4 weken. Mijn plan is om 16 augustus ‘gewoon’ aan de start te staan van de kortste vrouwentriathlon in Beesd. Het wordt een race tegen de klok.

Vorige week schreef ik al over mijn frustraties en blessures. Alles zo goed uitgekiend en dan toch dit. Normaal gesproken ben ik vrij nuchter ingesteld, maar nu zijn er wel wat tranen gevloeid. Niet eens vanwege Beesd of de blessure, puur vanwege die keiharde confrontatie met m’n fibromyalgie. Ik merk elke dag dat het er is: bij het opstaan, in een schuddende trein, etc… Prima, accepteer ik en kan ik mee leven, maar nu heb ik er echt LAST van en kan ik er NIET mee leven.

Amper twee weken heb ik om fit genoeg aan de start te verschijnen. Of ik het ga halen? In alle eerlijkheid: ik denk het niet. Plan van aanpak is simpel: 3x per dag koelen, veel stretchen, zonder weerstand bewegen en 2x per week afmarteling bij de fysio. De schade is beduidend erger dan ik aanvankelijk dacht. Ik had me er al bij neergelegd dat ik dat hardlopen moest laten schieten, maar in ruil daarvoor wilde ik wel het zwemmen en fietsen terug.

Het is op dit moment teveel gevraagd. En dus baal ik: overgeleverd aan de crosstrainer (lees: level 1 zonder profiel) en kleine stukjes (lees: hooguit 2K) wandelen. Dat is niet waar ik voldoening uit haal, waar ik gelukkig van word. Om toch een beetje afwisseling in te bouwen en onder goede begeleiding aan m’n herstel te werken, ga ik tijdelijk 2x per week een les volgen bij mijn geliefde iYogaUtrecht. Een fikse mentale uitdaging want de scheidslijn tussen fijne pijn en ongezond lijden is flinter dun.

Tja, het is wat het is. Ik kan balen, op m’n kop staan (wat gelukkig nog wel lukt) maar het wordt er niet anders van. Het is voor mij maar hobby, ik ben er niet van afhankelijk. Oké, zitten op een bureaustoel is niet bepaald een pretje maar wel te overleven. Je zult maar topsporter zijn en daags voor een groot toernooi geblesseerd moeten afhaken. Of een dusdanige blessure hebben, dat je hele carrière op de tocht staat. Voorbeelden ten overvloede helaas…

Onder het motto ‘het kan dus altijd erger’ houd ik de moed erin. Ik doe wat ik kan en doe vooral niet wat ik niet kan, dat is het devies de komende tijd. Hoewel het voor de hand ligt om te denken dat ik toch teveel hooi op m’n vork heb genomen, weet ik zeker dat dat niet het geval is. Die bevestiging heb ik ook gekregen van m’n fysio, het is pure pech en met dank aan m’n fibromyalgie zijn de gevolgen wat heftiger. Niet tof maar ik hoef mezelf in ieder geval niets kwalijk te nemen.

X
Kirsten

banner svs shop

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.