Het is donker, het is koud en vooral is het stil. Er is nauwelijks wind en haast geen verkeer. Alleen zo nu en dan een loper en de twee dansende rode lichtjes voor me. Ik loop in een laag tempo en luister naar mijn zware ademhaling. Het is te koud om te lopen vandaag. Mijn longen kunnen dat niet aan. Ik zie af. En voor me zijn daar die twee dansende rode lampjes. Steeds verder gaan ze van me vandaan.

Je kent het wel, van die avonden waarop je besluit te gaan lopen. Weer of geen weer, er moet gelopen worden. Gewoon omdat het nodig is, omdat het er bij hoort. Zo’n avond heb ik vanavond. Vóórdat ik ging eten, zette ik mijn schoenen al midden in de kamer. Er zou geen misverstand mogelijk zijn en vergeten al helemaal niet: ik ging lopen.

Mijn telefoon piept, het is een Facebookbericht, de chat van onze loopgroep. Daarin vraag Rhodé of er nog iemand gaat lopen die avond. De ene na de andere loopster zegt nee en ineens – voordat ik het me besef – zeg ik ja. Ik spreek af te gaan lopen met Rhodé. De snelste van ons allemaal. Rhodé – het beest – Trip, die nooit van ophouden weet. Die snelheid maakt en deze vasthoudt. Tien, vijftien, twintig kilometer lang. Rhodé die meer dan ik echt traint en afziet.
Maar ik weet dat Rhodé rustig wil lopen vandaag en stel haar voor een bruggentraining te doen. De brug over de IJssel ligt vlak achter onze straat. Van de ene naar de andere kant is precies een kilometer met de nodige hoogtemeters als bonus. Loop je hem vier keer? Dan heb je inclusief warming up een loopje van vijf kilometer. Ga je voor zes keer? Dan eindig je met zeven onderaan de streep. Maar Rhodé wil acht keer. Dat is acht keer afzien, zowel fysiek als mentaal.

We lopen en doen dat rustig. Tot halverwege de eerste klim kletsen we nog, maar dan krijg ik ademnood en ik voel aan Rhodé dat ze in moet houden. Niet omdat ze niet meer kan, maar omdat ze bij mij wil blijven. Zo vaak trainen we niet samen, ze wil genieten van elk moment. Maar ik heb astma, ik heb het zwaar. “Ga maar, ik doe langzaam.” zeg ik met lange pauzes tussen de woorden. Ik heb het benauwd en weet niet eens of ik wel twee keer de brug op kom. En ze gaat. Stap, stap, stap gaan haar benen. Het lijf – mooi recht – tekent zich als een contour af tegen de avondlucht. Ik hoor haar stappen in de stilte, maar dan komt er een lange goederentrein. Ik kan haar niet meer horen en ze rent zo snel dat ik haar al gauw bijna niet meer zie. Maar dan vallen haar lampjes me op. Op beide benen, een rode streep. Net om het breedste deel van haar kuit. Stap, stap, stap zie ik voor me en ze houdt haar ritme vast.

10922617_871331086231651_8677420519423410737_nVoordat ik beneden ben is ze al weer bij me, we geven een high five en ik zet door. Moeizaam, benauwd en in een laag tempo. En dat acht keer. Steeds eerder is de high five, want terwijl ik langzamer ga, is Rhodé inmiddels warm. Bij de laatste klim zetten we aan. Ik ben sprinter en Rhodé moet al gauw lossen. Maar dan krijg ik geen lucht meer en pak het hek langs de weg vast. Ze zet aan en wint de sprint. Ze draait zich om. “Ben je okay, Rose?” vraagt ze als ze naar me toe loopt.

Samen wandelen we naar huis.

Tijd voor een warme chocomel.

En wat blijkt? Op Strava is Rhodé Queen of Mountain geworden. Ze is snel. Ze is mijn vriendin en ik hou van haar.

Maar morgen? Morgen is ze die titel kwijt. De jacht is geopend Rhodeetje!

 

Hardlopen FuturumShop

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.