Eigenlijk merkte ik het al een tijdje, als ik de trap op liep. Of als ik zat en even voorover moest buigen. Maar ook aan mijn borsten en anders wel mijn armen in mijn favoriete trui. Ik ben aangekomen! Niet veel, maar er is wel iets meer Rose dan er van de zomer was.

Natuurlijk kom ik elke winter wel een beetje aan. In de winter beweeg ik net wat minder en eet ik met plezier wat zwaardere maaltijden. Maar dit jaar voelt het als meer. Niet alleen ben ik een beetje aangekomen, ik voel me ook minder fit. Minder energiek en minder sterk. Vorig jaar waren mijn spieren scherp, alert en wakker. Ze reageerden snel. Nu lijken ze even nodig te hebben voordat ze in actie komen. En eenmaal in actie zijn ze veel gematigder dan voorheen. Daardoor voel ik mij zwak.

Niet bepaald hoe je je voelen wil als oprichter en oppersporty van Stoerevrouwensporten.nl. Sterker nog, het was echt wel even schrikken toen ik me hier van bewust werd. Maar als verrassing kwam het eerlijk gezegd toch ook niet. In de maanden oktober, november en december heb ik nauwelijks kunnen sporten. Eerst door een aanhoudende rugblessure die ik overhield aan een jaar sprinten op de baan. Ik kon amper normaal bewegen, laat staan sporten. En daarna een vervelende griep die me er zo’n twee tot drie weken van weerhield te trainen. Toen ik in januari mijn hardloopschoenen aan trok, was mijn conditie nog niet eens zo heel laag. Ik had tijdens de maanden ervoor veel gewandeld en zodoende genoeg bewogen. Maar mijn spieren? Die waren misschien wel hersteld van mijn blessure, maar klaar om te rennen waren ze nog niet.

Ik haalde 800 meter. Maximaal, in een heel laag tempo. Dan moest ik wandelen en op een goede dag kon ik dan heel voorzichtig nog 500 meter dribbelen. Precies genoeg om met de beginnende lopers die training van me kregen naar het park te rennen. En terwijl zij hun eerste minutenblokjes liepen, trainde ik in stilte met ze mee. Niemand wist dat ik aan het opbouwen was, niemand wist dat ik amper lopen kon of regelmatig pijn had. Voor hen was ik gewoon hun trainer.

Aan het einde van hun zes weken durende cursus waren het niet alleen mijn lopers die er trots op waren al een halfuur aan één stuk te kunnen rennen. Ik was het ook! Sindsdien bouw ik rustig door, breng wat meer techniek, energie en kracht in mijn pas en probeer zo nu en dan weer wat versnellingen. Maar zo sterk als voorheen ben ik nog niet. En of ik dat überhaupt weer ga worden? Dat kan ik niet beantwoorden. Misschien wel, maar ik betwijfel het. Mijn rug is instabiel en kan zodoende de kracht die ik in mijn benen heb niet aan. Ik kan planken wat ik wil, maar een oplossing zal het niet zijn volgens de fysio.

Maar…. maar, maar, maar vandaag sloegen Astrid en ik de handen in één en besloten dan maar gebruik van mijn situatie te maken. Want als mijn lijf nu dan niet sterk en fit is, dan weet ik precies wat me te doen staat: trainen. En precies dat gaan we doen. Astrid, ik en als het even kan ook jij. Daar hoor je binnenkort veel meer over, maar voor nu laat ik je zien hoe wij dit weekend al begonnen zijn.

En weet je wat? Die paar oefeningen en doelgerichte mindset doen voor een groot deel het werk al. Eerder deze week voelde ik me zwak en weinig sportief, vandaag ben ik een sporter met een missie, een doel: er weer bovenop komen en zo sterk worden als mijn lichaam en plezier me nu toestaat.

Balans is alles! Hierbij gebruik je ECHT niet alleen je beenspieren hoor!

A video posted by Rose Mentink (@stoerevrouwensporten) on

Grrrrrlpower!

A video posted by Rose Mentink (@stoerevrouwensporten) on

Stoere Vrouwen Sporten Shop

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

2 Comments
  1. Na een helse rugblessure heb ik mijn rug weer kunnen gebruiken dankzij een onverwachte sport: boulderen en balanceren op de slackline.

    Kracht en balans worden getraind. Je moet immer beheerst bewegen, anders donder je van die muur af. Dat werkte voor mij beter dan oefeningen: mijn rug was zo prut dat ik niet eens kon voelen of de oefening goed uitgevoerd werd. Met als resultaat dat ik mezelf aan het overbelasten was.

    Wellicht een idee om dat eens te proberen? Mijn fysio stond versteld van het resultaat.

    1. Dankjewel voor je reactie, het is inderdaad zo dat dat helpt in het algemeen, ware het niet dat mijn rug onder invloed van hormonen instabiel is, elke maand een week. De spieren rondom mijn rug zijn juist heel sterk, maar het lichaam heeft in ene week instabiliteit niet voldoende tijd zich aan te passen en het op te vangen met spieren. Daarom valt dit probleem niet op te lossen met training. En train ik gewoon door in deze week, dan gaat alles vast en scheef zitten, wat nog meer pijn doet.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.