Weet je dat ik precies dat aan het doen ben, waarvan ik altijd al wel wist dat het niet voor mij werken zou? Ik ben aan het trainen op gezette tijden, op een vaste plek en met een trainer. Dat staat haaks op mijn idee van sporten zoals je wil en niet omdat het moet. Toch doe ik het nu wel, al heb ik al een paar weken matig getraind.

Veel mensen die beginnen met sporten gaan naar de sportschool of gaan hardlopen met zo’n beginnerscursus. Een groot deel van hen haakt voortijdig af. Sommigen van hen denken dan niet zo sportief te zijn of te weinig doorzettingsvermogen te hebben. Ik denk dat we dat beginnen met sporten en daarna het blijven sporten totaal verkeerd aanpakken. Als je een huis koopt pak je toch ook niet het eerste de beste pandje en doet daar een bod op? Waarom doen we dat als we gaan sporten dan wel? Sta je daar met je jaarlidmaatschap van de lokale gym!

Sporter worden en vooral sporter blijven is volgens mij een kwestie van zoeken naar de sport die bij je past. En vooral ook sporten op de manier die bij je past. Neem nu bootcamp, dan ga je samen met een groepje in de buitenlucht sporten. Je rent een stukje, doet dan wat oefeningen op de grond en rent weer verder naar het volgende punt waar je oefeningen gaat doen. Bootcamp is onwijs motiverend, het lijkt een beetje op sporten met een drillsergeant. De energie van de trainer en de aanwezigheid van de groep zorgen ervoor dat je net wat dieper gaat, net wat meer doet.
Dat is heel iets anders dan hardlopen of fietsen, dan ga je vaak in je eentje en haal je de motivatie uit jezelf. Als fietsers samen gaan doen ze dat meer omdat het gezellig is, ze rijden dan netwat rustiger en genieten van een goed gesprek. Hetzelfde kan je zeggen van hardlopers als ze met een groepje gaan. Een rustige duurtraining staat dan vaak op het programma. Toch gaan deze sporters vaak net zo diep als bootcampers, maar zulke intensieve trainingen doen ze liever alleen.

Ik ben het soort sporter wat het beste presteert in vrijheid. Ik bepaal zelf wat ik doe en waneer ik het doe. Dat kan ik doen omdat ik voldoende kennis van trainingsleer heb en ik weet zodoende hoe ik mijn week in kan delen. Voorheen trainde ik met trainingsschema’s en duidelijke doelen en ontdekte dat ik dan mijn plezier verlies. Het geeft me het gevoel dat sport moet en dan verlies ik de ontspanning die sport geven kan. Dat ik dat heb komt doordat ik iemand ben die graag wil scoren. Die graag het maximale uit haar zelf wil halen en die moet oppassen zichzelf niet voorbij te snellen. Ik haal mijn motivatie volledig uit mijn behoefte tot beweging. Probeer ik dat in een schema te passen of samen met een trainer te doen? Dan moet ik heel mindfull met mijn sport omgaan en mezelf toestaan zo nu en dan niet op training te verschijnen. Nu ik dat weet van mezelf kan ik het zonder schuldgevoel af laten weten. Die afgelopen weken waarbij ik me niet op training heb laten zien, zijn geen luiheid. Het is meer mezelf toestaan om ook even te rommelen. Dat zorgt ervoor dat ik daarna weer een paar weken kan knallen.

Een paar jaar geleden leerde ik een rugbyspeelster kennen. Het was voor haar offseason en tijdens die maanden trok ze nog wel eens de hardloopschoenen aan. We raakten in gesprek over onze sport en ze vertelde me dat dat hardlopen wat ik deed niets voor haar zou zijn. Niet omdat ze niet van hardlopen hield. Dat vond ze eigenlijk best wel lekker. Het individuele van de loopsport paste haar niet. Zij was een echte teamsporter. Waar ik gruwel van trainen in een groep en me niet op mijn gemak voel, is zij juist op haar best in een team. Ze vertelde me dat haar team ervoor zorgde dat ze – als ze een keer geen zin had – dat ze alsnog ging. Niet omdat er andere speelsters waren die haar vroegen of ze kwam, maar gewoon omdat ze het commitment was aangegaan en ze haar team niet in de steek wilde laten. Ik denk dat ze met haar teamsport precies dat is gaan doen wat goed voor haar werkt. Had ze zoals ik autonoom hardgelopen en zelf moeten bedenken wat ze doet en wanneer? Dan was ze misschien veel eerder gestopt.

Rhodé is ook een interessante. Zij is net als ik van de individuele sport en gaat wanneer zij dat wil. Maar geef je haar geen schema of structuur? Dan zet ze de hakken in het zand, dan is het klaar en doet ze niet meer mee. Rhodé heeft duidelijkheid nodig om alles te kunnen geven. Diezelfde duidelijkheid waardoor ik het bij voorbaad af laat weten zorgt er bij haar voor dat ze weet waar ze aan toe is en in kan schatten of ze het kan en hoe hard ze er voor moet gaan. Zou je zowel Rhodé als mij naar een doel toe willen trainen? Dan doe je er goed aan te wachten tot ik naar je toe kom en in de tussentijd druk met Rhodé bezig te gaan. Behandel je ons hetzelfde of verwacht je dat we hetzelfde programma draaien? Dan haak er één van ons af.

Ik train tegenwoordig binnen een duidelijke structuur en krijg mijn schema keurig in mijn inbox. Ik weet niet of mijn trainer het weet, maar meestal kijk ik er niet naar. Ik heb het mee voor de zekerheid, maar verder wacht ik af. Die duidelijke structuur werkt eigenlijk averechts voor me en daarom doe ik er niet echt aan mee. Alleen als ik besluit te verschijnen op de baan. Want alle andere keren doe ik dingen waarvan ik vermoed dat ze voor me werken. Door op deze manier aan te rommelen heb ik minder snel effect op de korte termijn, maar dat kleine beetje chaos en vrijheid wat ik voor mezelf kies te hebben, zorgt er wel voor dat ik op de lange termijn waarschijnlijk door blijf gaan.

En dat begrip, die kennis van jezelf, die is net zo belangrijk als het kiezen van een sport die je leuk vindt. Beginnen met sporten en er op langere termijn mee doorgaan doe je op dezelfde manier als alle andere dingen in je leven. Ben je in je werk geen teamplayer? Dan is de kans groot dat je voorkeur ook naar een individuele sport uit gaat. Ben je een ondernemer zoals ik? Dan is trainen met een trainer misschien wel lastig voor jouw vrije geest.

Waarom ik dit vertel? Nou simpel, genieten van sport is maatwerk en sporters doen er goed aan uit te vogelen wat voor ze werkt. Ik heb even pauze van mijn trainer, maar ben nog wel gretig naar stukjes rennen. Dat doe ik dan ook en over een week – als ik terug ben van vakantie – dan verschijn ik weer. Vol goede moed.

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

2 Comments
  1. Mooi geschreven verhaal! Echt heel herkenbaar. Na jaren op schema’s te hebben getraind was bij mij ook het plezier weg. Ik train nu heerlijk op gevoel en kan veel meer genieten en voel me niet meer zo schuldig als ik niet ga. En weet je? Ik doe het nog steeds heel goed en mijn prestaties (ja, ik sport op niveau) zijn niet slecht. Genieten is zo belangrijk!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.