Het is donderdagavond, voor me rent Esther, ze traint versnellingen en heeft het zwaar. Ik roep wat, geef aanwijzingen en zeg dat ze het kan. Het is warm en ik weet dat ik een zware training heb bedacht voor ‘mijn vrouwen’. Esther rent voorbij en ik wil even met haar mee, haar dit laatste rondje moed inspreken. Ik zet aan, rustig, geen sprint en voel de snelheid in mijn benen. Mijn voeten komen snel los van de grond zoals ik geleerd heb en mijn knieën komen hoog. Maar dan gebeurd het. Ik voel mijn blessure. Ineens is daar weer die pijn en dat terwijl ik ng niet eens een sprintje trok…

“Hee Rose! Hoe gaat het eigenlijk met die sprintzomer waar je zo enthousiast aan begon?”

De laatste dagen stelde ik me zo voor dat jullie je dat misschien wel afvragen. Want waar ik een maand of twee geleden nog atletiekbaanfoto’s deelde dans ik nu rond in een triathlonpak en train ik voor de Vrouwentriathlon waar we met zijn allen aan mee gaan doen. En dat is toch iets heel anders. Het gaat waardeloos met mijn sprintzomer, ik ben al een paar weken niet meer op de baan geweest, want ik heb een blessure.

Even dachten mijn fysio en ik dat het een scheurtje in mijn spier was, maar het bleek iets anders. Ik heb een blessure aan mijn lies, dezelfde die Nigel de Jong had tijdens het WK en met die blessure kan je niet zo veel op sportgebied. Niets sprinten, niet aanzetten, geen tempoblokken en zelfs niet stevig doorzwemmen of een dag flink wandelen. Want bij alles wat ik doe voel ik die spier weer.

De spier waar het om gaat heet geloof ik de musculus adductor longus en daar staat nu heel veel spanning op. Wat er precies mee aan de hand is kan ik niet uitleggen. Ik kreeg van de fysio een literatuurlijst met allemaal onderzoeken en artikelen, maar die heb ik even-gelaten-voor-wat-het-was, want ik voelde me zwaar verrot. Hij had me net behandelt namelijk en die behandeling bestaat uit erg veel duwen en trekken om er maar voor te zorgen dat de spanning van die spier af gaat. Het resultaat van die behandeling was dat ik de hele avond en nacht pijn had en van gekkigheid niet wist hoe ik zitten of liggen moest.

Dat ik behandeld word is goed nieuws, we weten wat het is en er is iets aan te doen. Maar laat ik eerlijk zijn: ik baal! Als een stekker, zo kan ik je vertellen. Ik had deze zomer moeten rennen op de baan en willen leren sprinten. En hoewel het onwijs leuk is om samen met allemaal lezeressen van Stoere Vrouwen Sporten mee te doen met de Vrouwentriathlon, was dat niet mijn plan. Ik wilde weten of het me zou lukken om als 38-jarige vrouw te gaan sprinten. En het antwoord daarop is nee. Ik kan het waarschijnlijk pas weer proberen als ik 39 ben. Want keihard knallen zit er echt nog niet in. Als de fysio klaar is met behandelen moet ik mijn spieren sterk maken en zorgen dat het niet nog een keer gebeurd.

En weet je wat het is? Ik heb een goed hoofd, ik weet wat me te doen staat en ik ga dat doen. Ik zal deze zomer wat rustiger trainen, maar wel werken aan mijn techniek. Ik ga mijn been sterker maken en train ondertussen even voor iets gezelligs als de Vrouwentriathlon. Maar ergens voelt het als verlies. Het is confronterend om niet dat te kunnen doen wat ik wil. En mijn gedachten willen af en toe daarmee aan de haal. Dan voel ik me even een loser, een sporter die aan de kant staat. Die mevrouw met het grote sprintverhaal en coole foto’s die nog geen bal voor elkaar heeft gebracht.

En dan vertel ik mezelf maar dat het er bij hoort. Dat het buiten mijn comfortzone fantastisch kan zijn, maar dat die weg ook hobbels kent. En dan komt mijn denken weer tot rust. Het is maar hoe ik er naar kijken wil. Ja, ik wil sprinten, dat lijkt me gaaf, maar niet ten koste van mijn lichaam. Als ik door deze blessure er wat langer over doe dan is dat maar zo. Eigenlijk is het stoer dat ik het probeer en het is nog stoerder dat ik het gezond aanpak en dat ik tijdens deze tegenslag even een ander doel kies en niet in een hoekje bij de pakken neerzit.

Het is allemaal goed, alleen voelde het niet zo toen ik gisteren Esther – de langzaamste loopster van onze groep – niet eens even inhalen kon.

Liefs Rose

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.