De ene training is de andere niet. Hoe is het mogelijk dat we soms een week heel goed sporten en daarna een week minder? Hebben we een sportdip? Of is het iets wat er gewoon bij hoort en moeten we vooral niet panikeren?

Een paar jaar geleden – toen ik nog in Amsterdam woonde en nog maar net aan hardlopen deed – ging ik een stukje rennen met een vriend van mij. Hij liep de dubbele afstanden van wat ik normaal gesproken liep, maar we zouden samen een rustig rondje lopen. Het was een mooie zomeravond en we dribbelden langs het water van de Nieuwe Meer net buiten Amsterdam Zuid waar ik woonde. Tegen mijn verwachting in had mijn vriend het zwaar die avond. Niet het tempo speelde hem parten en de afstand ook niet. Het was zijn lijf wat net niet goed voelde. Zijn benen leken moe en het koste hem meer moeite om te lopen. Ik daarentegen liep wel lekker. Al moest ik wel wennen aan de afstand.

“Hoe is het mogelijk, ik loop nu al een tijdje, ik doe mee met wedstrijden en train regelmatig. Hoe kan het dan dat het nu zo moeilijk is? Het lijkt wel alsof ik een heel ander lijf dan vorige week heb.” vroeg mijn vriend zich af. En hoewel ik daar makkelijk antwoord op kon geven en hem haarfijn kon uitleggen dat ons lichaam geen machine is en dat de dingen die we doen effecten hebben die we zowel positief als negatief ervaren, vertelde ik hem alleen dat ik dat ook wel eens heb. En precies daar moest ik deze ochtend aan terug denken. Want wat heb ik de afgelopen week terecht gebracht van mijn trainingsplannen? Niet heel veel. Ik wilde drie keer hardlopen en drie keer zwemmen. Het werd twee keer hardlopen en één keer zwemmen.

Ik was met hele andere dingen bezig. Zo zat ik te flirten met een leuke meneer, had ik de verjaardag van mijn nichtje, was ik lekker aan het schrijven aan mijn boek, moest ik naar de fysio en had ik de Mid Zomer Nacht Run die Run2Day Deventer samen met Stoere Vrouwen Sporten organiseerde.

Zoals jullie uit mijn vele blogs wel weten, ben ik niet het soort sporter wat beter presteert door een trainingsschema. Sporten gaat bij mij het beste als ik het gevoel heb dat ik het mag doen hoe en wanneer ik maar wil. En puur op gevoel doe ik de ene keer een wat rustigere training en de andere keer ga ik voor iets intensievers. Zodra ik een schema heb, voelt sport als iets wat moet en dan heb ik geen zin meer. Sport is voor mij echt een vorm van ontspanning. Overdag en door de week werk ik veel uren aan mijn site en al het andere schrijf- en pr werk wat ik doe. Dus daarbuiten wil ik het gevoel van vrijheid hebben.
Om die vrijheid te kunnen behouden en te kunnen sporten op mij gevoel heb ik het nodig om steeds terug te kijken naar mijn prestaties en mijn motivatie. Zo ook deze week. ‘Moet ik nou gealarmeerd zijn? Moet ik me zorgen maken omdat ik de ene week heel actief train en de andere week niet? Is het gebrek aan trainingsritme, gebrek aan discipline of is het iets anders? Ben ik iemand die niet constant is?’ Dat zijn de vragen die ik me dan stel. Ik denk dat het goed is je zulke dingen af te vragen en ze zo goed mogelijk te beantwoorden. Het geeft mij inzicht in mezelf en mijn motieven. Het geeft me duidelijkheid over de keuzes die ik maak en dat zorgt ervoor dat ik me zelden zorgen maak over de dingen die ik doe.

Drie keer trainen, dat is sporttechnisch een matige week voor me. Ik heb ze beter gehad, maar ik heb ze ook slechter gehad. Levenstechnisch heb ik de week van mijn leven gehad. Ik heb precies die dingen gedaan waar ik zo van houd. Ik heb genoten van het schrijven wat ik doe. Ik heb lekkere koffie’s gedronken bij mijn favoriete zaakjes, ik heb mijn lieve nichtje zien genieten op haar verjaardag, ik heb gekookt en ben uit eten geweest. Ik heb gelachen, gewandeld, genoten op mijn racefiets en ben creatief bezig geweest. Oh en ik heb dus drie keer gesport, waarvan één keer met de vrouwen van mijn hardloopgroep, maar dan wel in het zwembad.

Terugkomend op die vriend van mij en zijn vraag over zijn vorm. Training heeft effect op ons lijf en leven. We worden niet alleen sterker, we zijn ook wel eens vermoeid. We hebben periodes waarin we met gemak hard kunnen trainen en periodes waarin het wat minder gaat. Voor mij is het belangrijk daar naar te luisteren, want met mijn lijf wil ik nog wel even verder. Gaat het wat minder? Dan mag dat. Ik heb er vertrouwen in dat ik een andere keer weer zal vlammen. Niets is constant, de ene week ben ik een sporter en de andere week een schrijver of tante. Er zijn ook weken waarin ik het allemaal ben en alles perfect in elkaar lijkt te vallen. De kunst van het hobbysporter zijn is volgens mij niet het zodanig managen van je leven en tijd zodat je en kunt werken en kunt trainen als een beest. Het is het managen van mezelf en het weten wanneer veel van mezelf te verwachten en wanneer juist niet.

Tot slot, wat is eigenlijk een goede trainingsweek? Eentje waarin ik hele hard train en heel actief ben? Of eentje waarin ik luister naar mijn lijf, mijn hart en ziel en mezelf toesta de dingen te doen die ik wil en moet doen…. ik weet het antwoord wel.

Liefs Rose

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

1 Comment
  1. Zeer herkenbaar dit, zeker ook het niet nakomen van mijn plannen. Ik ben daarom ook lid geworden van een sportschool waarbij ik persoonlijke begeleiding krijg, samen met de doelen die wij voor mij hebben opgesteld. Heb ik een goede houvast om bezig te blijven.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.