Omdat hardlopen zo’n mooie metafoor van het leven kan zijn. De ene stap die je keer op keer voor de ander zet. Die symbool staat voor persoonlijke groei, moed en doorzettingsvermogen. Hardlopen brengt mij ervaring, lessen, plezier. Gedachten en concepten komen in de plaats van zorgen en dagelijkse beslommering.

Sport is zoveel meer dan een fysieke bezigheid. Nergens is het leven meer zichtbaar als in de persoonlijke carrière van een sporter. De vergankelijkheid die schilders met fruit, schedels of bloemen in hun kunst uitbeelden en waarmee ze ons lieten zien dat alles voorbij gaat zie ik ook terug in mijn sport. Eerst was ik fietser. Op mijn racefiets maakte ik lange rondes door het Noord Hollandse landschap. Geen afstand was mij te veel. Vrijheid. Geen rit was mij te zwaar. Toen kwam mijn overmoed en deed ik te veel. Ik fietste en fietste tot mijn benen niet verder meer konden. Tot mijn geest geparkeerd stond. Ik was overtraind. Een overbelasting van een sporter. Of burn-out zoals ze het buiten de sport noemen.

Ik moest leren. Ik liet de fiets voor wat hij was en pakte twee andere sporten op: hardlopen en zwemmen. Sporten waarin ik weer als een kind was. Onhandig, maar vol plezier. Gretig om te leren. Sporten die ik onbezorgd en zonder drang kon beoefenen. Ik leerde rust kennen en bracht deze in mijn tred en slag. Ik voelde kracht, energie en stilte. Maar ook weerstand. Van het water of mijn ongetrainde lijf. Zwemmers en hardlopers zijn beperkter, zo leerde ik. Het aantal kilometers kleiner, maar de reis niet minder interessant. In de beperking van het bad of mijn korte rondjes lag een nieuwe vrijheid. Die van het leren, beter worden, groeien en verbeteren. De wereld van de techniek.
Ademhaling, focus, kracht en ontspanning. Maar ook trainingsvrienden. En nieuwe wegen om in te slaan. Open water zwemmen, een triathlon, crossjes rennen en sprinten op de baan. De grenzen van mijn lichaam opnieuw definiëren. Krachtiger worden, met energie smijten en geblesseerd raken. Ontdekken wat ik kan en beseffen wat ik nooit zal kunnen. Daar de acceptatie van en door. De ene voet voor de ander.

Dit jaar maak ik mijn negende zomer als duursporter mee. Weer zal ik rennen op de zomerse avonden die ik zo lief heb. In het donker van de nacht. Ik zal de bossen in gaan als het warm is en ik zal zwemmen, lange banen, op en neer. Dit seizoen is een feest van herkenning voor me. Keer op keer. Geuren, temperaturen, geroezemoes in de stad. De rivier en het prachtige licht van de ondergaande zon. En het geluid van mijn stappen.

Vrijheid

Maar niets zoals die van toen. Op de fiets of voor de eerste keer zwemmen. Want met elke voet die ik voor de ander zet leer ik de route beter kennen, maar ontdek ik steeds weer een nieuwe ik. Verwondering wordt gewoonte en verveling een nieuwe uitdaging. Terwijl mijn schoenen slijten en ik een nieuw paar koop, groei ik als mens steeds verder.
De ritjes in de polder werden baantjes in het bad, werden rondjes op de baan en afstanden langs de rivier. Twintig jaar, zolang wil ik nog zeker kunnen rennen. Twintig zomers als het even kan. Maar die van volgend jaar zal net zozeer niet meer die van dit jaar zijn als dat die van dit jaar niet meer die van vorig jaar is. Vergankelijkheid. Die van mij, die van de zomers en die van mijn hardloopschoenen.

Daar denk ik over na als ik aan het rennen ben.

xRose

lornah banner

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.