“Cést pas trop froid pour vous?” vraagt een Franse meneer die met zijn hengel voorbij komt lopen. Hij draagt een muts en heeft een sjaal om. Het is 18 graden. Hij vraagt me of ik het niet koud heb.
“Pas du tout, monsieur, je fais du sport, je bouche. Et en plus, je suis une Hollandaise. Il ne fait pas froid pour des personnes du nord.” antwoord ik terwijl ik in mijn zomerse hardloopshirt en driekwart tight aan loopscholing doe. Ik moet lachen om zijn vraag, 18 graden is natuurlijk niet koud voor me en al helemaal niet als ik sport.

Mijn vakantie is bijna voorbij en het is vandaag zulk mooi weer dat ik naar buiten moet, ik wil hardlopen langs het meer. In de zon en onder de bomen waarbij sommigen al met hun wortels in bruine blaadjes staan, maar andere nog volop groen zijn.
Het rondje om het meer is bijna helemaal vlak en 8 kilometer lang. Het eerste stuk zigzagt tussen de bomen en het tweede stuk heeft venijnige klimmetjes. Wandelend doe ik graag een rondje om het hele meer, dan begin ik vlak en heb dan als finale de klimmetjes, maar hardlopend doe ik geen acht kilometer meer. Ik wil immers sprinter worden. Maar een klein loopje in een laag tempo om te genieten van de omgeving? Dat doe ik wel. En na twee kilometer doe ik gewoon wat loopscholing en een paar sprintjes. Dan keer ik om en dribbel weer terug.

De meneer met de hengel kwam net voorbij lopen toen ik wat versnellingen deed. En terwijl ik hijgend van de laatste weer terug dribbelde kwam ik een andere meneer tegen. Ontspannen wandelend in een trui en jas.

Die jas, trui, sjaal en hengels zijn niet het grootste verschil wat ik hier opmerk. Ik ben de hele week al aan het wandelen in de streek en kan inmiddels concluderen dat ik de enige op het hele Franse platteland ben die dat met een stappenteller doet. Iedereen is hier stukken rustiger en minder gehyped. Natuurlijk ben ik wel een andere hardloper tegen gekomen, maar niet eentje die zoals ik sprintjes traint op een bergweggetje en al helemaal niet eentje die midden op de weg een blokje corestability inbouwt.

De mensen hier gaan samen wandelen en kletsen terwijl ze dat doen. Ze gaan een stuk minder snel en nemen de tijd elkaar te groeten. Ik en mijn stappenteller, gps, snelle schoenen en trainingsplan voel me net Truus de Mier tussen deze mensen. Het voelt een beetje idioot zoals ik leef. Want eerlijk, thuis ben ik nog een tandje erger. Dan sprint ik op maandag, doe core op dinsdag, sprint weer op woensdag, train mijn benen op donderdag en ga op pad met de hardloopvrouwen die ik train, vrijdag doe ik mijn bovenlijf en ga ik in alle rust een stukje fietsen en op zaterdagochtend gaat de wekker zodat ik training kan geven en na die training kan wandelen langs de Ijssel. Oh en ‘s avonds doe ik nog een beetje core. Er is maar één dag waarop ik niets doe en dat is op zondag!

Natuurlijk doe ik dat met een doel en heb ik mijn week zo ingericht dat ik elke dag een beetje doe in plaats van in één keer heel veel, maar ik vraag me wel af in hoeverre ik mijn eigen ideaal leef. Ik schrijf altijd over sporten om te ontspannen en om sterker te worden, zodat ik meer kan genieten van mijn leven. Maar als ik die mensen hier zie, mensen die zonder stappentellers en zonder gps-kaartjes door het leven gaan, vraag ik me af of dat wat ik doe wel echt genieten is.

Iets soortgelijks maakte ik mee toen ik van Amsterdam naar Deventer verhuisde. Ik had 17 jaar in de hoofdstad gewoond en was echt Randstad geworden. Nog steeds loop, praat en handel ik sneller dan de Deventenaren en dat terwijl ik er al twee jaar woon. Wat ik niet meer doe is proberen overal bij te zijn en met alle trends mee te gaan. Wat dat betreft heeft de verhuizing naar het Oosten me veel rust gebracht, maar vergeleken de Fransen op het platteland ben ik nog steeds ernstig hieperdepieper. Doen zij nu iets te weinig of die ik iets te veel?

Het antwoord is niet zo zwart wit. Ik woon in Nederland en ben het opperhooft van een drukke website. Ik ben de hele dag in gesprek met mensen en aan het schrijven. Ik ren van hot naar her. Mijn leven is totaal anders dan dat van de Franse plattelanders. Door alle prikkels en deadlines die ik te verwerken krijg, bouw ik meer stress op dan zij. Om daar weer van af te komen heb ik een grotere dosis sport nodig. Dat geeft me ontspanning en de veerkracht om de volgende dag weer nieuwe mooie en spannende dingen te doen. Maar weet je wat, zo nu en dan een weekje niets, gewoon lekker eten en wat wandelen in de zon? Daar is echt helemaal niets mis mee. Het haalt me uit mijn ritme en geeft me de tijd om uit te slapen en te genieten van het geluid van vallende bladeren in de herfstwind.

Morgen leen ik denk ik ook even een sjaal en een muts, dan ga ik net als die man met die hengel even aan het water zitten en genieten van het geluid van de stilte.

xox Rose

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.