Waar ik het las weet ik niet meer, maar het was een interview met Marianne Vos. Na jaren aan de wielertop te hebben gestaan, koerst ze al een tijdje niet. Marianne staat aan de kant omdat ze overtraind was. En de weg terug – zo vertelt ze in het interview – is een lange. Steeds maar kleine stapjes vooruit. Doet ze te veel? Dan is de klap erna keihard en duurt het nog langer voordat ze weer koersen kan.

Ik vind het gaaf dat ze hier in interviews zo open over is. Door dit te doen is ze weer een leider. Niet van het peloton deze keer, maar van de hele sportwereld. En vooral voor ons, normale sporty’s. Ze geeft een prachtig voorbeeld aan al die hobbysporters die ‘s avonds na hun werk en in de weekeinden er op uit trekken.

Wat wij sportvolgers en gepassioneerde hobbysporters vaak zien van mensen zoals Marianne Vos, zijn hun topprestaties. Het moment waar ze naar toe getraind hebben en waarop alles, maar dan ook echt alles erop gericht is om te winnen. Eigenlijk zien we het topje van de ijsberg van het topsporters bestaan.

En ik weet niet hoe dat bij jullie is, maar mij inspireert het. Ik wil wel zijn zoals Marianne of misschien zoals Dafne en haar sprint. Hun prestaties motiveerden mij keer op keer meer te geven tijdens mijn trainingen. Doorzetten als ik geen zin had, mezelf toespreken als ik bang was om te falen. Waar ik eigenlijk onbewust mee bezig was, was het nabootsen van de piekprestaties van topsporters terwijl ik een aan astma lijdende hobbysporter met een zwakke rug ben. Je begrijpt dan vast wel dat ik regelmatig te veel van mezelf gevraagd heb.

Gisteravond kletste ik met een loopster die al twee jaar bij me traint. Ze is al een tijd niet geweest omdat ze niet mocht. Ze was overtraind. Omdat dit de eerste keer was dat ze weer meedeed, trainde ze rustig aan en hadden we zodoende even de tijd te praten. Net als Marianne merkte zij ook dat herstel langzaam gaat. Ze vertelde me dat het als het een tijdje lekker gaat en ze de smaak te pakken krijgt, ze toch ook een beetje overmoedig wordt en weer keihard een pas op de plaats moet maken. Vandaag sprak ik haar weer en ik vroeg haar hoe ze zich voelde na de training van gisteren. Moe – vertelde ze me, waarop ik haar zei dat ik dat ook had. Met twee trainingsdagen in de benen werd ik vanmorgen moe en een beetje kribbig wakker. Mijn lijf wilde rustig aan doen. En terwijl ik dat zei, besefte ik dat ik haar zoiets nog nooit verteld heb.

Dan dringt het tot me door…

Met al onze updates op social media, medailles van loopjes, trainingstijden en before & after selfies zijn we nog een stap verder gegaan. Niet alleen spiegelen we ons aan de piekprestaties van topsporters, we hebben zelf een andere realiteit geschapen. Eentje van sportsuccessen, en daar slaan we elkaar enthousiast mee om de oren. Zelden vertellen we hoe het gaat The Day After, zelden geven we toe dat we het soms echt zwaar hebben. Dat trainen voor een betere tijd of langere afstand helemaal niet altijd fijn is, dat er ook heel veel waardeloze trainingen bij zitten. Dat we soms geen zin hebben in vrienden omdat we moe zijn of dat we op maandag slechter presteren op ons werk omdat we zo zwaar gesport hebben in het weekend ervoor.

Dan is het niet zo gek dat we allemaal zo hard trainen en ik steeds meer sporters zie kampen met verschijnselen van overtraindheid. We gedragen ons als een eeneiige miljoenling op het trainingskamp van Marianne Vos en hebben zodoende de norm misschien wel te ver verschoven.

Ik vind het gaaf dat sport en gezondheid zo populair is, maar besef wel dat als Marianne met haar superlichaam te veel kan doen en daardoor langs de kant komt te staan, dat wat wij met onze middelmatige lichamen veel minder aan kunnen en slechter herstellen dan de meervoudig kampioen. Ik stel voor dat we allemaal een keertje eerlijk zijn over hoe we ons voelen na training. En ik begin wel: morgen na het hardlopen moet ik naar de masseur, mijn benen zijn stijf, mijn spieren hard en gevoelig van een training in de modder en wat duurwerk de dag erna.

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.