Ik haat yoga

Yoga: goed voor je, je krijgt er energie van, balans, het is een soort meditatie, het is gezond, je krijgt en soepel lijf met lange spieren en het is leuk… als je de juiste yoga doet tenminste. De yoga die bij je past.

Wist je dat één van de belangrijkste dingen op stoerevrouwensporten.nl is dat we uit onze eigen ervaring schrijven? Dat we niet willen vertellen wat anderen zouden moeten doen, zonder het eerst zelf te hebben gedaan? Om die reden ben ik al een tijdje op zoek naar iemand die aan yoga doet. Want ik vind yoga wel passen bij onze site. Yoga is eigenlijk heel goed voor sporters. Voor fietsers en hardlopers bijvoorbeeld. Het helpt je spieren soepeler te maken. Maar yoga is natuurlijk meer dan dat. Yoga is een levensstijl, yoga is een manier om in balans te komen. Yoga is voor veel meer goed dan alleen maar je lichaam. En in het hele verhaal van Stoere Vrouwen Sporten, waarin we vertellen over tijd voor jezelf nemen, grenzen verleggen, luisteren naar je lichaam, liefdevol voor jezelf zijn, het vinden van balans en weet ik wat allemaal nog meer. In dat verhaal zou yoga enorm op zijn plek zijn. Alleen ik kan niet schrijven over yoga. En als ik uit ervaring over yoga moet schrijven kan ik je maar één ding vertellen: ik haat yoga! Ik vind het geen bal aan en ga het nóóit meer doen!

Ik vind yoga een soort irritante Twister zonder de gekleurde stippen op de grond. En ik snap niet dat er zoveel mensen zijn die het wel leuk vinden en zich er beter door gaan voelen.

Ik hou niet van de matjes, ik hou niet van de energie, ik hou niet van yogakleding, yogawinkels, yoga variaties en al helemaal niet van mensen die door Amsterdam fietsen met hun yogamatje op hun rug.

Ik en yoga gaan niet samen… en we hebben het toch echt wel geprobeerd.

De eerste keer was een jaar of twintig geleden bij mijn vriendinnetje Afke thuis. Zij had toen een onvoorstelbaar grote woonkamer die heel goed geschikt was voor wat yoga. Ik was een beetje onhandig, maar vond het op zich wel leuk om een keertje met mijn vrienden zoiets te doen. Ik voelde hoe ik een andere energie er van kreeg en hoe mijn gezicht zachter voelde, ik had minder stress. Meteen al na één lesje. Maar met mijn 18 jaar was ik bezig met andere dingen, wilde ik bij de beste feestjes in de hoofdstad – waar ik toen nog woonde – zijn en vond het veel belangrijker om naar de gym te gaan voor een afgetraind lijf. Bij meer dan een paar lesjes is het daarom ook gebleven. Yoga was toen niet bepaalt mijn prioriteit.

Hoe anders was het toen ik een jaar later een fling had met een hele mooie yogajongen die ook nog eens model was. Je begrijpt dat ik ineens helemaal yogi was. Want inhale-exhale wat was hij leuk en alles wat hij deed natuurlijk ook. Helemaal yogi ging ik op zoek naar meer lessen en deed dat samen met mijn beste vriendin Maira. Bij een gym in de stad vonden we een goede les en gingen daar heen. Ik kan je vertellen: we maakten daar geen vrienden. Behalve dat we de hele les in een deuk lagen, we sommige moves zo even inhale-exhale zonder enige moeite deden terwijl anderen lagen te zwoegen op hun matje en we de les niet echt serieus namen, waren we ook aan het kletsen en werden we vriendelijk verzocht om een andere keer terug te komen. Gierend van het lachen liepen we de sportschool uit en zijn nooit meer terug gekomen. We zijn toen geloof ik cocktails gaa drinken in het park… of zoiets.

Een paar jaar geleden was het weer zo ver. Ik zou me weer op een yogamatje begegeven. Voor een artikel voor het blad Fiets. Cadel Evans had net de Tour de France gewonnen en zijn ploeg deed op trainingskamp aan yoga. Mijn artikel zou over yoga voor fietsers gaan. Over de functionaliteit er van en het effect op je prestaties. Samen met wielrenner Karsten Kroon kreeg ik inhale-exhale een privé les van Jozijn. Zij had een yogales ontwikkelt die specifiek voor sporters heel goed zou zijn.

Een profwielrenner en een fietsmeisje op een yogamatje, ik had moeten weten dat dat geen succes zou zijn. Want zowel Karsten als ik hielden erg van winnen en terwijl we braaf alle houdingen nadeden die Jozijn ons voordeed, hielden we vooral elkaar in de gaten: wie was leniger, wie deed het beter, wie kon verder en hield het beter vol? We maakten van onze yoga ervaring een wedstrijd en dat was inhale-exhale natuurlijk helemaal niet de bedoeling. Gelukkig zag Jozijn er de humor wel van in en bleef ze ons de hele les geduldig vertellen om vooral op ons eigen matje te blijven. Dat bleek moeilijk voor ons. En ik merkte vooral dat ik het lastig vond omdat ik liever naar buiten wilde. Daar waar ik lekker kon fietsen en kon genieten van de omgeving. Ik vond binnen op zo’n yogamatje eigenlijk geen bal aan.

Hiermee zal het bij de gemiddelde mens misschien wel klaar zijn toch? Ik bedoel: als je dan weet dat je yoga niet leuk vind, waarom zou je het dan nog doen?

Goede vraag.

Ik stelde hem mezelf niet voordat ik deze zomer in hartje Parijs met mijn handen inhale-exhale op een yogamatje stond en net mijn inhale-exhale linkervoet tussen die handen zette. Voor de zoveelste keer stond ik in een yogales met mensen die het heel erg leuk vonden. Mensen die geen dag voorbij lieten gaan zonder een zonnegroetje, mensen die van yoga hun levensstijl gemaakt hadden. Voor de zoveelste keer stond ik in een houding waar ik niet in wilde staan omdat het goed voor me zou zijn. Voor de zoveelste keer verwarde ik links met rechts, viel ik om, deed ik mijn best mijn lachen in te houden en keek ik verbaasd om me heen en zag anderen die de les heel anders ervoeren. De inhale-exhale Franse yogaleraar met dreadjes in zijn haar was slecht te verstaan, de Amerikaanse vrouwen met wie ik er stond gingen er helemaal in op en leken rustig en terwijl we dezelfde houding voor de zesde keer deden voelde ik wat yoga met me deed. Ik word er helemaal niet rustig van. Ik krijg last van gierende energie, ik ontplof bijna en moet even rennen. Ik moet even springen, dansen, sprinten, wiebelen, bewegen, lachen, huppelen en nog veel meer. Ik voel me opgesloten op dat matje. Ik ervaar die bewegingen die ik moet doen als een beperking. Ik bepaal zelf wel wanneer ik inhale-exhale adem wil halen en waar ik mijn handen neerzet.

Yoga en ik gaan niet samen, ik vind yoga net een soort twister zonder de stippen op de grond en hoewel het vast wel goed is voor je spieren en balans en ik er als sporter en keihard werkende vrouw veel aan kan hebben… ga ik het inhale-exhale echt nooit meer doen. Ik heb het geprobeerd, ik kwam, ik zag en rende weg. En ergens is dat ook wel weer heel erg Stoere Vrouwen Sporten. Misschien gaat het er om om je yoga in jouw sport te vinden. Zo zijn er kickboksers die helemaal in contact komen met hun chi, hardlopers die één worden met hun omgeving en mountainbikers die speels omgaan met de beperkingen van hun lichaam en zo groeien in hun lijf. Er zal geen massasprint in yoga zitten, maar er kan wel yoga in wielrennen zijn.

Ik heb enorm veel bewondering voor mijn yoga vriendinnen en heb besloten te gaan doen wat zij doen: de passie volgen waar je hartje een sprongetje van maakt.

Zij doen dat met yoga, ik wil dit jaar eindelijk leren sprinten op de baan. Keihard knallen met mijn explosieve lichaam. Ik denk dat het niet to yoga or not to yoga is. Ik denk ook niet dat iedereen maar een yogita moet worden. Ik geloof in luisteren naar je hart en lichaam.

Dat de atletiekbaan deze zomer mijn yogamatje moge worden…. zoiets

Liefs Rose

oh en de foto? Dat zijn Karsten Kroon en ik. Ilona Kamps maakte hem.

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

8 Comments
  1. Ik ben niet zweverig, heb niet zoveel met de hele hype en zogenaamde levensstijl en krijg lang niet altijd energie van yoga. Desondanks doe ik het wel al jaren, gewoon omdat ik het zo fijn vind en ik het net als hardlopen (bijna) overal kan doen 🙂

  2. Jammer, het is zo zalig, ik doe nu al bijna 3 jaar aan yoga, en baal er van als ik eens een les moet missen.
    Een supercombi met de trainingen voor de Marmotte.

    1. Dat is dan toch niet jammer? Mijn blog gaat erover dat je dat gaat doen wat bij je past en op die manier dat je er iets aan hebt. En yoga is dat niet voor mij. Het is juist goed nieuws te weten wat je wel en niet leuk vindt, zo kan je constructieve en plezierige keuzes maken.

      1. Je hebt helemaal gelijk, ik dacht waarschijnlijk ook even meer aan mezelf…
        Een jaar lang dacht ik, ik zet door, maar dit is niet mijn ding, nu bijna 3 jaar yoga, beweeg ik hemel en aarde om die ene les niet te hoeven missen

        1. ja precies, veel vriendinnen van me hebben dat ook. Ik denk dat ik het voor geen goud nog zou doen, voor een hermestas misschien wel, of een cartier horloge, maar dan ook echt maar één keer hoor 😉

  3. Beste Rose,

    Je hebt groot gelijk om yoga te haten.Gelukkig maar voor jou want yoga is één groot hypocriet gedoe waar je overstelpt wordt door een hoop leugens en beloftes dat het gezond is voor lichaam en geest.Niets is minder waar want yoga geeft bij de meeste mensen aanvankelijk, door het placebo effect, een gevoel van welbehagen maar daarna komen de problemen.Heel veel lichaams blessures en een hoop problemen met slapeloosheid,eetstoornissen,depressies en relationele problemen met je partner.Yoga is in feite nergens goed voor en is bijna slecht voor alles.Het werkt ook verslavend en eens dat je er een paar jaar mee bezig bent is het heel erg moeilijk om er mee te stoppen.Wil je er meer van weten lees dan het boek van William Broad “Eerlijk over yoga”.Kijk ook eens op het internet onder “de gevaren van yoga”.Mijn advies:matten oprollen en wegwezen.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.