In mijn sporthoofd

“Rooooose!” hoor ik terwijl ik in de Run2Day sta. Ik draai me om en zie Rhodé achter me staan. “Deeeeeee!” roep ik in dezelfde hoge stem en we geven elkaar een knuffel. Geen snelle, niet zo’n hoi-hoi-hug. Nee een echte knuffel en we houden elkaar een tijdje vast. Dan ploffen we neer op de stoeltjes die in de winkel staan en gaan even kletsen. Dat doen we veel te weinig de laatste tijd en dat weten we.

Zoals jullie vast wel in de gaten hebben is Rhodé erg druk, ze schrijft minder blogjes en doet meer op de achtergrond. Ook ik ben minder aan het schrijven en ben bezig met nieuwe plannen voor de site. Maar dat is niet waarom Rhodé en ik elkaar weinig hebben gezien of waarom we sowieso wat minder zichtbaar zijn de laatste tijd. Eigenlijk maken Rhodé en ik op het moment hetzelfde mee en zitten we midden in een proces wat om veel aandacht vraagt. Dat proces heeft te maken met sport. Nee, ik zeg dat verkeerd, dat proces draait om sport en het halen van een doel. Het zorgt ervoor dat al onze aandacht nodig hebben.

Omdat ik Rhodé niet ben, zal ik vertellen over wat ik aan het doen ben. Dit voorjaar besloot ik voor mijn droom te gaan en te leren sprinten. Ik hoop namelijk ooit een keer met een wedstrijdje op of de 100 meter of de 60 meter indoor mee te kunnen doen.
Beginnen met sprinten als je 38 bent is echt wel een dingetje hoor. Net als autorijden is het beter als je zoiets leert als je jong bent. Een ouder lijf leert wat langzamer, maar vooral is een ouder lijf niet zo sterk en flexibel meer dat het er zo eventjes een sprint uit perst.
In mijn geval heb ik de meeste sporturen van mijn leven op de racefiets gemaakt en is mijn lijf – naast wat ouder – heel eenzijdig en gericht op de fietssport getraind. De spieren die ik het hardste nodig heb om mee te sprinten zijn niet sterk en de spieren die juist heel flexibel moeten zijn, zijn bij mij te kort. Niet handig als je wilt sprinten en dat heb ik gemerkt. Hoewel ik dit voorjaar begon met trainen, heb ik pas afgelopen maand echt mee kunnen doen. Voor die tijd had ik steeds blessures. Elke week weer, met daarbij bijna dagelijks pijn.

In al die maanden heb ik misschien maar iets van tien trainingen op de baan gedaan. Maar aan het werk was ik wel. Ik ben gaan letten op mijn voeding en gaan zoeken naar welk eten mijn herstel het meest bevordert. Ik doe dagelijks oefeningen voor flexibiliteit en doe workouts die me helpen met mijn stabiliteit en kracht. In plaats van een ijsje op het terras langs de IJssel doe ik oefeningen in mijn woonkamer.

Ik sportte altijd al wel veel, maar nu ben ik sinds dit voorjaar zes dagen per week met mijn lijf bezig. Dat doet wat met me. Allereerst geeft de duidelijkheid en de structuur die ik daardoor heb me een soort rust. Ten tweede heb ik, doordat ik weet wat me te doen staat en waarvoor ik het doe, meer focus. En…. ik zie en voel mijn lichaam veranderen. Maar vooral merk ik dat ik meer naar binnen gekeerd ben.

Wat ik aan het doen ben is eigenlijk een beetje gek, wie besluit er nou op haar 38e sprinter te willen worden en mee te willen doen met wedstrijdjes? Wie gaat er nou met haar eerste kraaienpootjes tussen de twintigers op de atletiekbaan staan? Wie neemt er nou in vredesnaam het risico blessures te krijgen voor een kleine grote hardloopdroom? Maar vooral: waarom besluit ik mezelf zo door de mangel te halen en ga ik naast het keiharde werken voor deze site ook nog eens een sportieve uitdaging aan die op alle vlakken ver buiten mijn comfortzone ligt?

De afgelopen maanden zijn erg confronterend geweest. Nog nooit was ik me zo bewust van mijn leeftijd en het ouder worden van mijn lijf. Maar ook was ik nooit eerder op zo’n gezonde manier bezig met mijn lichaam. Ik doe mezelf pijn, ik train hard en zet nu al dingen aan de kant voor het halen van mijn doel, maar ik doe dat wel samen met mijn trainer, fysio en masseur. Alle keuzes die ik maak deel of check ik met hen en ik laat me vertellen wat ik doen moet. Ik vertouw ze als ze zeggen dat ik iets niet goed doe, maar ook als ze zeggen dat ik het juist wel goed doe. Die opmerkingen neem ik mee, zonder er een ding van te maken. Loop ik een 70 meter goed en krijg ik een compliment van mijn trainer? Dan pak ik dat compliment aan en loop nog een 70 meter.

Zit ik bij de fysio en vertelt hij me lachend over mijn belastbaarheid en hoe ik mijn racefiets maar even moet laten staan? Dan zet ik het ding zonder morren aan de kant. Doet mijn fysio me tijdens een behandeling pijn zodat ik de week erna beter sporten kan? Dan zeur ik niet en laat het hem doen.

Dat is nieuw voor mij en het doet heel veel met me. Ik laat me sturen, ik vertrouw en doe. De aanwezigheid van de mensen die achter me staan maakt dat ik net even meer kan doen, net even dieper kan gaan en dat ik – als ik het zelf even niet weet – op hun bevestiging door kan gaan.

Ik ben nu een maand effectief aan het trainen en voel het verschil. Ik ben nog niet snel genoeg en mijn lijf moet nog veel sterker, maar ik ga vooruit. Met de toenemende focus op mijn gekke doel wat ik als 38-jarige halen wil, sluit ik me een beetje af van de wereld en is het soms moeilijk om een blogje te schrijven. Dan denk ik: zitten jullie op verhalen over de sprint te wachten? Maar dan voel ik dit weekend de knuffel van Rhodé en hoor hoe het met haar gaat en weet op dat moment dat het juist leuk is om te horen hoe iemand met haar doel bezig is. Dus weet je wat? Vanavond doe ik mijn TomTom om, dan kan ik jullie een gps kaartje van een sprinttraining laten zien. Want ik weet dat jullie, mijn niet sportende vriendinnen en Rhodé net als mijn trainer, fysio en masseur achter me staan en in mij geloven. Dat sterkt me om nog harder voor dat doel te gaan.

Liefs Rose
Hardloopaanbiedingen.nl | Dé online hardloopspecialist

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

2 Comments
  1. Lieve Rose,
    Goed dat je zo gefocust bent. Ik houd daarvan. Je neemt je sport gewoon buitengewoon serieus en daar kan ik alleen maar bewondering voor hebben. Ik heb het getal 38 meerdere malen in deze blog voorbij zien komen en kan alleen maar denken: wat jong! Tegelijkertijd denk ik: Who cares!!! Ik heb je in levende lijve gezien bij de vrouwentriathlon en ik heb geen moment gedacht: “Oei, die Rose, die is toch al best op leeftijd”. Ik zag gewoon jou, een superleuke, sportieve en enthousiaste vrouw. Daar worden mensen blij van!! Ikzelf ben pas 47 jaar geworden en heb mezelf sinds de vrouwentriathlon een doel gesteld: 1/8e triathlon en doe er ook alles aan om die in het komend jaar op een redelijke manier te volbrengen en zit nu gewoon op zwemles. Op mijn 47e!!! And I don’t give a fuck!!! Ik vind het heerlijk! Gisteren lag ik in de druipende regen in het buitenzwembad omdat ik voor het eerst van mijn leven meedoe aan avond zwemvierdaagse. Je zou kunnen denken: “Moet dat nu nog allemaal???. Je gaat richting de 50!!!”. Ik denk dan: “Juist daarom doe ik het nu nog”. En al wordt het nooit wat met die achtste triathlon volgend jaar, dan kan ik in ieder geval zeggen dat ik er alles aan gedaan heb en dat ik heeeeeeeeerlijk heb getraind!

    1. hahaha ja idd ik ben jong, maar voor de sprint is het oud. Het is idd wel gaaf hè, ik denk dat onze ouders al een stuk ouder deden dan wij op die leeftijd 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.