Tegen dit blog zit ik al een tijdje aan te hikken. Het betreft namelijk mijn terugblik op mijn sportieve jaar en ik heb al weken niet meer gesport. Natuurlijk heb ik hier en daar wel wat oefeningen gedaan, maar echt structureel trainen zat er niet in. Komt omdat ik ziek ben geweest. Daardoor voel ik mij helemaal niet zo sportief en dat kleurt mijn terugblik mogelijk een beetje. Maar klopt dat wel? Was 2015 echt zo’n sportief bout jaar als ik nu denk?

Hoewel ik niet van de goede voornemens ben, trek ik wel altijd een plan in januari. En dat is waar het dit jaar al meteen de mist in ging. Ik wilde dit jaar eigenlijk een stuk sportiever en fitter maken dan ik aan anderen toegaf. Ik wilde weer meer in vorm komen en sterker worden.

Daarom begon ik in januari actief met wandelingen en trainingsrondjes. Maar daar bleef het bij. Ik had de afgelopen winter last van een winterdepressie en daar doorheen komen, vroeg om precies die aandacht die ik normaal gezien aan het sporten zou geven. De wereld leek een stuk grauwer en mijn hoofd was wollig. In plaats van doelgericht te trainen en mezelf hard te pushen, legde ik mijn focus op buiten zijn en bewegen. Wandelen met de hond, rennen langs de rivier en natuurlijk rondjes op de fiets. Niet super sportief. Wel nuttig.

Wat mij toen overkwam was dat jullie, de lezers van Stoere Vrouwen Sporten, mijn sportvrienden en de leden van onze facebookgroep in de gaten hadden dat ik wat laag in mijn energie zat. En in plaats van meer van me te vragen, namen jullie het van me over. Wat bleek? Stoere Vrouwen Sporten was geen blog meer dat door mij getrokken moest worden. We waren een community geworden met allemaal verschillende sportieve vrouwen die elkaar motiveren en stimuleren. En die – waar nodig – zorgen dat ik als opper sporty op de been blijf.

Toen mijn hoofd eind februari opklaarde en ik me weer beter voelde, begon mijn sportieve jaar pas echt. Ik ging trainen op de atletiekbaan en besloot me van duursporter om te trainen naar een snelheidskanon op de 100 meter. Nou, iedereen die mij dit jaar een beetje gevolgd heeft, weet dat ik daar nog niet ben. Dat sprinter worden gaat niet zomaar één twee drie en net als in de eerste maanden van het jaar, heb ik tot aan de zomer matig gesport. Natuurlijk heb ik mezelf wel sneu gevonden en me afgevraagd wat men van me zou denken: die Rose Mentink met haar grote bek die even sprinter dacht te worden. Maar ondertussen zat ze vaker bij de fysio dan in de startblokken… zoiets. Maar wat mij op de atletiekbaan overkwam was prachtig. Ik werd namelijk met mijn 10 a 15 jaar ouder dan de rest van de groep gewoon opgenomen. Die jonge atleten accepteerden mij zoals ik was en hadden geen oordeel over mijn gerommel in baan 4. Ze maakten grapjes met me, gingen met me facebooken en we dronken na de training nog wat samen. Ik was helemaal geen mevrouw die ook mee wilde doen, maar gewoon één van de mensen uit de groep. Iedere keer als ik naar de atletiekbaan fiets, doe ik dat omdat ik wil trainen, maar ook omdat ik mijn medesporters en mijn trainer weer wil zien. Omdat ik me fijn en vrij voel tussen hen. En het leukste is dat de snelste mensen van de club een stuk milder reageren op mijn prestaties dan ik. Zij moedigen me aan op momenten waarop ik denk aan opgeven.

 

50 stoere vrouwen

Eind april had ik een gek idee. Ik zag dat er een estafetteloop tussen Den Helder en Maastricht bestond. Een tocht van meer dan 400 km. Ik kwam op een idee: als we nu eens met 50 vrouwen meedoen en zodoende een lint van sportvrouwen dwars door Nederland vormen? Mijn idee bleek zo gek nog niet. Ineens melden de vrouwen zich aan. Vroegen ze me om de route, wilden ze weten hoe de inschrijving ging, waar ze moesten lopen en of er een sponsorshirt was. Dat wist ik allemaal niet. Het leek mij gewoon een leuk idee en verder dan dat had ik nog niet gekeken. Paniek in de groep, vooral toen we nog maar twee weken te gaan hadden en er nog niets geregeld was.

Even leek mijn wilde plan in duigen te vallen. Totdat er drie leden van de groep opstonden en schema’s gingen maken, vragen gingen beantwoorden en de inschrijving regelden. Het enige wat ik nog hoefde te doen – zo zeiden zij – was die volle 400 nog wat kilometer in de bus mee rijden om vrouwen aan te moedigen, foto’s te maken en zelf een stukje te rennen. Weer werd ik geholpen en werd mijn plan gedragen door de groep. Weer stond er een team van mensen die elkaar nauwelijks kenden maar die er alles voor deden om het gezamenlijke doel te halen. En dat deden we: het weekend was te gek. De Den Helder Maastricht loop is niet uit te leggen aan mensen die het nog nooit gedaan hebben. Het enige wat ik kan zeggen is dat voor één weekend de rest van de wereld niet bestond. Het waren alleen wij vijftig, de route en onze gedeelde passie. Volslagen vreemden waren een team, moedigden elkaar aan en gaven elkaar knuffels.

 

Nieuw pad ingeslagen

Daarna hebben we nog een aantal gave dingen gedaan. Zoals de Vrouwentriathlon, de Marikenloop met Merle, onze eerste fietstocht en kort geleden nog de tweede. Maar het belangrijkste dit jaar is misschien wel in mij en achter de schermen van de site gebeurd. We hebben namelijk de hele boel omgegooid en zijn een nieuw pad ingeslagen. Inmiddels was het wel tot me doorgedrongen dat ik organisatorisch niet de beste Stoere Vrouw ben. Van Rhodé kon ik dat ook niet steeds vragen, want zij had het met haar werk en leven hartstikke druk. Ik was moe van het vele werken en had sinds ik trainde op de baan mijn fysieke inspanning enorm veranderd. Mijn lijf deed daar nog net niet aan mee. Daarbij merkte ik dat er zoveel tijd in de site ging zitten dat ik minder geld verdiende met andere klussen. Hierdoor werd mijn leven financieel ook best spannend.

Even leek het erop dat we onze mooie site op een lager pitje moesten zetten. Dat we misschien een blog of twee per week gingen plaatsen en wat minder online zouden zijn. Even leek mijn droom van een sterke community van sportende vrouwen in duigen te vallen, maar toen gebeurde weer iets. Zoals het hele jaar al. Twee vrouwen stonden op om een deel van het werk van mij en Rhodé over te nemen. Kirsten ging doen waar zij goed in is: de boel regelen en gave interviews doen en Astrid leende zich om op creatief en sportief niveau mee te sparren. Ze ging met meedenken en me helpen bij het vormen van de site. Een paar nieuwe bloggers kwamen voor ons schrijven en ineens hadden we een hecht team. Zo werd ik voor de zoveelste keer dit jaar gesteund waar ik het nodig had. Zo kon ik doen waar ik het beste in ben: toffe dingen bedenken, trainingen geven en stukjes schrijven.

En inmiddels ben ik dus net een paar weken flink ziek geweest. Mijn longen waren zo van slag, dat ik medicijnen moest slikken en niet veel kon doen. Misschien heb je het wel in de gaten, veel voor de site heb ik niet geschreven en sporten deed ik ook al niet. Maar voor de eerste keer is dat helemaal niet erg. Ik heb me er aan over kunnen geven en alles los kunnen laten. Ik heb met mijn dekentje op de bank liggen slapen terwijl jullie allemaal onze gave beweging gaande hielden. Jullie plaatsten updates, moedigden elkaar aan, Kirsten zette blogs op de site, Rhodé bracht me een knuffel en Astrid kookte soep.

Sportief gezien heb ik wellicht niet mijn beste jaar gehad en heb ik vaak aan de kant gezeten omdat ik blessures had. Maar mentaal en sociaal was dit een heel goed jaar. Ik ben geen moment alleen geweest. Ik ben omringd met mensen die om me geven en die me snappen. Ik heb geen wedstrijden gelopen of gefietst, maar wel tochtjes gemaakt. Gepraat met andere sportvrouwen terwijl ik in beweging was. Gedragen wanneer ik stil leek te vallen en geduwd wanneer een berg me wat hoog leek. Vanaf dag één is #wijsporten de hashtag van onze site. Vorig jaar was dat meer een wens, dit jaar werd dat realiteit.

Op 5 januari bestaan we twee jaar en dat gaan we op de 10e vieren met een wandeling langs de IJssel hier in Deventer. Ik hoop dat jullie er bij willen zijn. Laten we aan 2016 beginnen op de manier die we kennen: samen en in beweging!

Tot slot dank ik jullie voor het inkleuren van mijn sportieve jaar en voor alles wat ik heb geleerd. Ik wens jullie allemaal een hele mooie kerst en ook een fijne jaarwisseling. Team Stoere Vrouwen Sporten neemt een weekje vrij, maar in januari zijn we er weer!

Liefs Rose

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

2 Comments
  1. Ik ben zo blij dat ik jullie ben tegen gekomen… echt overal was ik telkens de oudste… (inderdaad altijd 10 a 15 jaar en soms wel 20 jaar ouder…) en nu pas ik er gewoon tussen… het is niet erg als ik een keer langzaam ben of het me een keer niet lukt… Ik doe mijn best en dat is wat het belangrijkste is… We gaan voor een fit en sportief 2016 dames (en gezond!!!)

    bedankt!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.