Ik ben een viespeuk

Ik heb een kleine geheime passie en dat is modder. Als je me echt blij wilt maken geef je me een dag met slecht weer, een zompig weiland en een paar hardloopschoenen met extra grip. Dan heb je aan mij en mijn hond geen kind. We moeten dan de deur uit. Even buitenspelen.

De meesten van jullie kennen mij als Rose die van sprinten houdt, maar voordat ik ging hardlopen zat ik zo’n 15 uur per week op de fiets. Op de racefiets meestal, maar zodra het kon in vieze omstandigheden in de modder. Die modder deed wat met me. De missie was ook vooral om zo smerig mogelijk thuis te komen.

Nu ik hardloop is dat niet anders. En gelukkig woon ik vlak bij de IJssel en de daarbij horende weilanden in de uiterwaarden. Zo rond deze tijd van het jaar is het daar hartstikke smerig. Het gras is zompig, tractorsporen gevuld met water en stukken die normaal gezien zanderig zijn, hebben nu meer weg van een plaat zuigende modder. Drijfzand bijna.

Tussen de twee oevers van de IJssel zit een heel bijzondere strook. Ze zijn daar bezig de rivier te verbreden, zodat hij niet steeds overstroomt en de kades onder water zet. Sommige stukken zijn uitgegraven en andere weer niet. Daar is nu een grote strook niets waar je alleen komt als je zomers een fikkie wilt stoken of in de winter je hond uitlaat.

Dat stukje Deventer is mijn paradijs. Daar ga ik heen als ik de wereld, mijn werk, mijn eeuwig drukke facebook, inbox en telefoon achter me wil laten. Dan pak ik mijn speciale modderschoenen en neem mijn hondje mee. In een rustig tempo dribbel ik naar de brug, neem de trap naar mijn modderstrook, til de hond over het wildrooster en begin met rennen.

Niet te snel, de ondergrond is zwaar. Rechtsaf, onder de brug door. Meteen ben ik buiten adem en schrik ik van mijn hart dat in mijn keel klopt. Naast me lijkt mijn hondje Gina het veel makkelijker te vinden. Ik ren tot ik niet verder kan. Er staat een hek om het gebied waar de ganzen overwinteren te beschermen. Ik volg het hek, de ondergrond verandert van modder en zand in prachtig groen gras.

Mijn lijf vind dat makkelijker en ik herpak mijn adem. Net genoeg tijd om me voor te bereiden op de glibberstrook. Dat is een soort strandje dat nat en glad is. Een laagje water ligt over heel fijn zand. Bij elke stap lijkt mijn voet zich vast te zuigen in de modder. Snelle stappen en kort grondcontact zorgen dat ik door kan. Terug naar de brug en er onderdoor. Een lange strook gras ligt voor me en mijn benen zijn al verzuurd.

Lekker rennen, de zon gaat onder en duikt achter de bomen. Mijn hond volgt me al niet meer. Ze weet dat ik aan het einde van de grasstrook een U-turn maak en vanzelf wel terug kom. Aan weerskanten van mijn strook natuur zie ik water en daarachter de skyline van de stad. Mijn drukke leven wat ik achter me laat. Terwijl mijn verzuurde benen doorlopen ben ik blij en dankbaar dat ik daar lopen mag. Vies en nat. Stinkend naar modder en ganzenpoepjes.

En dan zo smerig mogelijk terug. Met opgeheven hoofd, trots op mijn vieze pak loop ik door de straten van de stad naar mijn huis.

Dat Is Wat Ik Doe

Liefs Rose

 


.

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.