Karakter, doorzetten en medailles, daar doen we het voor toch? Dat zorgt ervoor dat we van dat sporten zulke complete en krachtige mensen worden. Dat is wat we bewonderen in elkaar en waarom we elkaars updates, foto’s en loopjes liken. Maar wat nou als je niet fit bent of gewoon geen zin hebt? Wat is dat dan, ben je dan niet meer stoer en heb je geen karakter?

Ik heb gisteren in deze tijden van ‘opgeven is geen optie’ en ‘afzien juichen we toe’ bewust mijn schoenen thuis laten staan toen ik naar de IJsselloop ging. Ik ben gaan zitten in het gras en gaan genieten van de sportsfeer om me heen. Want ik… ik had gisteren geen zin. Ik was moe en mijn benen deden pijn.

Hardlopen langs de IJssel, het hele jaar schrijf ik erover alsof de IJsseloever het mooiste plekje ter wereld is. Het hele jaar train ik er mijn loopsters en beleef ik er mooie intieme sport-momenten. Ik ben verliefd geworden op mijn stad, op de rivier en Salland. Sinds mijn verhuizing van Amsterdam naar Deventer is mijn leven zoveel leuker en voller geworden. Hier in deze kleine provinciestad hoor ik bij een tribe en sport ik samen met mensen net als ik. In de zomer, herfst, winter en lente rennen we samen en eens per jaar pakken we dat groots aan. Dan is het de IJsselloop. Dan is de hele stad ineens hardloper en staat in een gekleurd shirt aan de start.
Het is een mooie loop, onze IJsselloop. Langs de oude stad, over het water, door het park, de dijk en de andere brug. Er is een kidsrun, dan is er de vijf, de tien en sinds dit jaar ook de Halve van Deventer.

In de maanden voor de IJsselloop is hardlopen hot hier in de stad, ineens zie je ze overal, in clubjes en alleen. Hardlopers die trainen. Ook bij de hardloopcursus die ik geef is het druk. Beginnende lopers die in hun eigen stad hun eerste vijf gaan lopen. En natuurlijk zijn er nog de vrouwen van mijn eigen trainingsgroep. Lucenda, Wietske, Elske, Esther, Nusa, Evelien, Yvette, Suzanne, Nicole, Helen en Diane hebben het al maanden over niets anders. We trainden techniek, snelheid, duur en zelfs de brug én het goed aanpakken van bekertjes. Alles stond in het teken van de IJsselloop die we met zijn allen, mezelf incluis, zouden lopen.

En toch stond ik langs de kant.

Hoe zit dat nou?

Ik zit een een gekke periode wat mijn sport betreft. Enerzijds heb ik gebrek aan motivatie en heb ik geen zin om kilometers te maken. Voelen mijn benen moe en heb ik er het hoofd niet voor. Anderzijds ben ik begonnen aan een avontuur waar ik al een tijd lang van droomde. Ik ben gaan lopen op de baan en niet met de minste groep. Ik ben aan het leren sprinten. En zo weinig motivatie ik heb voor een duurloopje, zoveel heb ik op het moment voor de baan.
Maar niet alleen mijn motivatie staat op een laag pitje, ook fysiek ben ik niet je van het. Ik ben moe, mijn spieren doen snel pijn en herstellen slecht. Volgens de sportarts heb ik misschien wel wat tekort aan vitamine D en moet ik even bloed laten prikken.

En daar komt nog een gevoelige hamstring boven op.

In de dagen voor de IJsselloop wist ik het al en de mensen om me heen ook: ik wilde niet starten. Ik zag er als een berg tegenop. En ik had het gevoel geen keuze te hebben. Want starten? Dat doe je, tenzij je een blessure hebt, is de mores onder sporters op het moment. En uitlopen doe je ook, want dat is karakter.

Toen ik gisteren wakker werd, of eigenlijk al toen ik die avond ging slapen, wist ik dat ik niet wilde, maar ik wist ook dat ik vond dat ik moest. Ik belde Rhodé en vertelde haar over mijn dilemma. Over hoe ik bang was spijt te krijgen als ik niet zou gaan, maar ook als ik wel zou gaan. Hoe ik voelde dat mijn benen niet wilden en dat ik geen mooie tijd zou neerzetten. “Maar dan loop je toch rustig en maak je foto’s en moedig je aan, zoals je zo graag doet?” zei Rhodé en ze bracht me op een idee: wat nou als ik in het starvak ga staan om foto’s te maken, daarna uit de race stap en naar de finish snel? Dan kan ik daar weer foto’s maken en heb ik zowel voor mijn loopsters, als voor de site een mooie ‘reportage’. Snel liet ik de hond uit en kwam een andere vriendin tegen. Zij en haar zoontje van twee zouden langs het parcours gaan staan. Met een pot thee en een picknick kleed. En dat klonk ineens ook heel aantrekkelijk.

Mijn loopkleren bleven thuis en mijn zonnebril ging mee. Naar de overkant van de IJssel met in mijn hand de camera. En hoewel ik – eenmaal bij het parcours – de tranen over het gezicht had lopen en spijt had niet in het startvak te staan, wist ik dat ik de beste keuze gemaakt had. Dat dit beter was voor mijn lijf. Helemaal zeker wist ik het toen ik langs de weg stond met een tweejarig jongetje in mijn armen die niets liever wilde dan mee rennen. En toen daar de eerste bekenden voorbij kwamen, bekenden van de trainingsgroepen en loopcursussen. En ik met mijn camera in de aanslag met ze meerende, ze aanmoedigde en fotografeerde… toen wist ik het zeker: dit was de dag van mijn leven. Mijn trainershart gaat sneller kloppen van al mijn lopers die daar hun succesje hadden. Ik werd blij van hun gezwaai en geroep. De bezweette koppen en enthousiaste pas.

Mijn IJsselloop beleefde ik als De Grootste Fan. Fan van die vele duizenden lopers die er gisteren liepen. Fan van de loopsport, van de winnaars, de middenmoot en ook de achterhoede. Wat heb ik veel moois gezien. Wat heb ik genoten. Karakter en stoer was gisteren niet starten en luisteren naar mijn lichaam. Ervoor kiezen niet mee te doen en dat om te draaien naar een prachtige dag, vraagt ook om moed.

En vanavond? Vanavond ga ik trainen op de baan.

 

Liefs Rose

 

En op de foto’s? Mijn hardloopvrienden, vriendinnen, maatjes en matties

1463103_10152856017476687_1749856023996990925_n 10982854_10152856017561687_9184374042733714817_n 11078107_10152856017706687_206991177290691462_n 11148787_10152856017811687_5743810458764636329_n 11140120_10152856017926687_7637116788436318877_n 11159534_10152856018046687_692248785414783125_n 11178284_10152856018151687_6584585249489225887_n 11109717_10152856018316687_6619223966335952328_n 11156324_10152856018431687_3150201953403663522_n 11110449_10152856018576687_8432017414296464582_n 11162464_10152856018691687_1151657400535651150_n 10632827_10152856018821687_1662941916864696599_n 11178324_10152856019021687_8248067985455312367_n 11012404_10152856019171687_7496586441558820188_n 11012167_10152856019291687_8412121544044586995_n 11165230_10152856019501687_5381113758963103020_n 11174769_10152856019636687_528464319606265161_n 11150561_10152856471531687_595644074112144207_n

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

2 Comments
  1. Wow! Prachtig stuk, had de traantjes in mijn ogen bij het lezen. En respect voor je keus! Luisteren naar je lichaam kan soms knap lastig zijn, maar het leert je ook genieten op een andere manier.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.