Stoere Vrouwen Sporten bestaat vandaag twee jaar. Op mijn verjaardag, want zo ijdel ben ik wel. Twee jaar aan blogs, persoonlijke verhalen, interviews en artikelen. Allemaal voor vrouwen, over sport. Prachtige jaren waarin ik de mooiste vrouwen heb leren kennen en onze beweging heb zien groeien.

Even wat feiten. We hebben maandelijks meer dan 80.000 lezers. Onze facebookpagina heeft 5675 likes, onze ene groep heeft 1301 leden en de ander zelfs 3091. Natuurlijk vind ik het heel gaaf, maar na twee jaar weet ik eigenlijk ook niet anders meer. Stoere Vrouwen Sporten is wat ik doe, het maakt deel uit van wie ik ben. Bijna elke dag van mijn leven gaat tegenwoordig over sport en vrouwenonderwerpen. Al twee jaar zie ik updates en verhalen van vrouwen die zichzelf uitdagen en zodoende sterker worden. Ik heb vrouwen leren kennen die aan bijna topsport doen, vrouwen die amper aan sport deden en een jaar later het een paar keer per week doen, vrouwen die met een pacemaker wedstrijden rennen, vrouwen die met een baby in hun buik een marathon lopen. Ik heb met vrouwen gerend, gefietst, gezwommen en gepraat. Deze vrouwen zijn jullie. Jullie hebben mij laten zien wie je bent, wat je denkt en voelt en jullie hebben mij toegestaan om mijn verhalen te delen. En dat is in mijn leven een enorme aanwinst. Ik voel me rijk.

Maar wist je dat ik Stoere Vrouwen Sporten ben begonnen met een missie in mijn achterhoofd? Een plan dat verder gaat dan mooie verhalen en me rijk voelen? Ik kreeg zo’n tien jaar geleden een racefiets cadeau en ben daar rondjes op gaan rijden. Ik had plezier, kreeg het zwaar, moest afzien, zette door, ging over mijn grenzen of koos er bewust voor dat niet te doen. Die racefiets en daarna het zwembad en het hardlopen, zorgde er voor dat mijn persoonlijke groei in een stroomversnelling terechtkwam. Ik leerde levenslessen tijdens het sporten. En ik leerde over mezelf. Natuurlijk werd ik fysiek sterker, maar vooral mentaal zag ik een groot verschil. De positie en houding die ik innam ten opzichte van de wereld om mij heen veranderde. Ik was een vrouw geworden die uitdagingen niet meer uit de weg ging, maar ze bekeek, een inschatting maakte én ze dan maar probeerde.

Vriendinnen merkten dat ook. Zij vertelden me dat ze ook zo wilden zijn. Dat ze ook een passie wilden hebben en zo makkelijk met dingen wilden omgaan. Ik ging op ze letten en zag in mijn vriendinnen die vrouw die ik vroeger was geweest. Ze gingen uitdagingen uit de weg, dachten dingen niet te kunnen, vonden de wereld ingewikkeld en hadden het idee geen grip op hun leven te hebben. Ik zag dat een paar van hen dingen wel aangingen, maar zelden afmaakten. Dat vond ik zonde. Ik kende inmiddels het gevoel van een tocht van 100 km, het behalen van de top van een berg en de finish van een triathlon. Maar ook van het schrijven en publiceren van een boek. Ik wist wat het was om dingen aan te gaan en ze af te maken. Ik wilde dat mijn vriendinnen dat ook zouden ervaren.

Daarom zette ik een Dertig Dagen Uitdaging op Facebook en vroeg mijn vriendinnen om met me mee te doen. Van 50 naar 250 squats in 30 dagen, dat gingen ze doen. En dat deden ze. En wat er in die maand gebeurde, is de basis van Stoere Vrouwen Sporten geworden. Mijn vriendinnen hadden het zwaar, ze zagen af, wilden soms opgeven maar ze gingen wél door. Aan het einde van de maand hadden ze vermoeide benen en een trots hoofd. Een paar van hen zijn daarna afgehaakt, maar het merendeel doet nu nog mee. Ze zijn gaan hardlopen en zitten regelmatig op de fiets. En het beste: ze merken net als ik in mijn leven, dat ze veranderd zijn.

Voordat ik onze site twee jaar geleden online zette, schreef ik voor bladen als Run2Day, Runnersworld, Fiets, Grinta, Fietssport en de Flair. Interviews, artikelen, columns en stukjes op websites. Dat schrijven was te gek. Ik mocht topsporters interviewen, spullen testen en zo nu en dan gave sportieve reizen maken. Maar het was niet genoeg voor mij. Ik wilde meer, ik wilde stukken schrijven die een verschil konden maken. Die anderen zouden helpen en motiveren om net als ik ook te beginnen met sporten. Om anderen te helpen ook te groeien door sport. Voor zulke artikelen was er in die bladen nauwelijks ruimte. De artikelen die ik daar schreef, waren over sporters en voor sporters. Ze vertelden altijd ongeveer hetzelfde en droegen voor mij haast niets bij.

Een sportief artikel schrijven voor mensen die toch al sporten is preken voor het koor. Je zet die dingen op papier waarvan je toch al wel weet dat je lezers het ook vinden. Ik vond sport leuk, maar niet zo leuk dat ik steeds in mijn artikelen wilde herhalen dat het leuk was. Ik wilde de kracht van sport naar buiten brengen, ik wilde andere mensen laten zien wat sport voor ze kon doen. Ik wilde gaan schrijven voor de sporter, voor de bijna-sporter én de bankhanger. Want ik wilde dat al die ontdekkingen die ik over mezelf had gedaan terwijl ik op mijn racefiets zat of een rondje rende ook beschikbaar werden voor anderen.

Ik wilde iets opzetten voor alle sporters. De ervaren sporter die veel traint, de hobby sporter die ontspanning vindt, de beginnende sporter die het allemaal nog aan het uitvinden is én de potentiële sporter die helemaal nog niet weet dat sporten tot de mogelijkheden behoort. Ik wilde al die sporters bij elkaar brengen en hen elkaar laten motiveren. En dat is gelukt. We zijn een groep vrouwen geworden die precies dat doet. Een groep waarbij de prestatie er niet zo veel toe doet, maar de beleving des te meer. Want die beleving, de uitdaging en het plezier is wat wij sporters met elkaar gemeen hebben. Het is precies wat we in elkaar herkennen en waarmee we elkaar kunnen motiveren.

Die groep is er nu, maar daarmee is mijn missie nog niet klaar. Sterker nog we beginnen net. Ik zeg we want mijn missie is niet meer alleen van en door mij. Het is inmiddels het werk van mijn medebloggers en jullie, de lezers. Samen dragen we iets uit, samen zijn we Stoere Vrouwen Sporten. Ik en jij. Wij moeten nu verder, p naar de volgende stap. Want je denkt toch niet dat de potentiële sporter of zij die net begint vanzelf bij ons terechtkomt? Ze weten niet eens van ons bestaan! En daar meten wij met zijn allen verandering in gaan brengen. Op de enige manier die ik ken: ons persoonlijke verhaal.

Jullie en het mijne, eerlijk, echt en mooi opgeschreven. In ieder geval op onze site of anders in een digitaal boekje of beter nog een mooi blad wat ik eenmalig wil laten maken. Met mooie foto’s, maar ook uitdagingen en tips. Ik wil jullie en jullie verhaal leren kennen. Ik wil alles weten over jou en je sport. Of je nou aan wedstrijden doet of niet, of je een topper bent of net begint, of je nu snel of langzaam bent… het maakt niet uit. Ik moet weten wie je bent en zodoende de mooiste en beste verhalen vinden waarmee we onze sportieve gedeelde ervaring naar buiten kunnen brengen.

Want dat is de volgende stap voor alle Stoere Vrouwen Sporten vrouwen: laten zien dat het voor ons werkt. Niet vertellen wat wij denken wat een ander zou moeten doen, maar meer een voorbeeld zijn voor de levensstijl waar wij zoveel aan hebben. Dat is mijn missie voor het komende jaar! Die missie begin ik door op 10 januari met Stoere Vrouwen Sporten een wandeling te maken, langs de IJssel hier in Deventer. Zo kunnen verschillende lezeressen en leden van onze groep elkaar leren kennen. Zo zien wij jullie een keer in het echt. Daar hebben we zin in.

Aan jullie nu de volgende vraag of twee eigenlijk: wil je vertellen wie je bent en wat sport voor je doet? Hier onder dit bericht of misschien op Facebook? En kom je zondag ook voor een wandeling van een uur of ietsje meer en natuurlijk een taartje achteraf? We verzamelen om 12:00 uur op de Nieuwstraat in Deventer.

xox Rose

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

12 Comments
  1. Nou ik ben Maaike, 41 jaar, schorpioen… Ik woon in Almere met mijn man, 2 kinderen en 2 katten. Sinds juni 2012 ben ik aan het hardlopen, daarvoor deed ik een paar jaar zumba (wat ik nog steeds mis) maar ik kan maar geen goeie tijd/locatie vinden wat past in m’n schema… Ik ben sinds kort lid van de facebookgroep (ook de “ik loop hard” groep) en ik word echt gemotiveerd door alle sportievelingen… heerlijk gewoon!

  2. Hoi ik ben Michelle, ik loop 2 a 3x per week hard en doe hierbij (sinds kort) 5 dagen krachttraining! Ik ben onwijs verslaafd aan obstacle running 🙂

  3. Okay dan! Ik ben Ingrid, 49 jaar, en heb net als jij ZO veel geleerd dankzij het sporten. Mijn ommekeer kwam een jaar of 10 terug. Van een dikke en luie dame met standaard een sigaretje in haar mond naar een slanke(re), niet-rokende, fitte en gezonde troela. Daar heb ik héél wat voor gedaan, maar wat heeft het sporten me veel moois gebracht. Ik begon met 10 minuutjes per dag steppen en was aanvankelijk uitgeput. Uiteindelijk ging ik hardlopen, skaten en fietsen. Als ik maar buiten ben en actief kan zijn.

    Als ik het niet meer weet, ga ik sporten. Als ik verdrietig ben, ga ik sporten. Als ik moe ben, ga ik sporten. Tijdens (en na) het sporten voel ik me happydepeppie en zit er een smile op mijn gezicht. Ik kom tot inzichten. Mijn beste ideeën ontstaan tijdens of na het sporten. En het mooiste van dit alles: ik ga in 2016 van mijn grootste nachtmerrie een mooie droom maken, namelijk de Alpe d’Huzes fietsen. Ik ben dankzij dit voornemen in 2015 voor het eerst op een racefiets gestapt en wauw. Wat een avontuur! En wat voel ik me al stoer op mijn fietsje! Ik ben ook zó enthousiast over een gezonde levensstijl dat ik in 2014 de Gezonderie ben begonnen. Mijn passie en enthousiasme over een gezonde levensstijl doorgeven aan anderen, wat is er nou mooier dan dat?

    Ik heb jouw enórme toffe site ontdekt via de Fietschicks Facebookgroep. Ga zo door, Rose! Je bent een inspirator!

  4. Hoi!
    Ik ben Tineke, maar meer bekend als Slingie 😉
    Ik ben 27, getrouwd en begonnen aan een schema om de marathon van leiden uit te kunnen lopen. Vorig jaar had ik mijn eerste poging, maar deze stopte op de 35km.
    Ik heb ook een fb aangemaakt om mijn verhaal “kwijt te kunnen” en wat motivatie te kunnen delen. Misschien ook leuk om op te kijken 🙂
    (Mijn reis naar de marathon)

    Verder fiets ik elke dag naar m’n werk (9km heen en 9km terug), doe ik aan paaldansen, fitness en country dansen.
    Verschillende dingen dus, maar allemaal even leuk al gaat hardlopen toch wel voor de andere sporten.

    Helaas kan ik niet mee met de wandeling, dit is te ver weg.

  5. Dit jaar word ik 50 jaar, gezond, normaal gewicht, geen beperkingen. Ik voel mij dankbaar en blij.
    Bewegen en sporten zal altijd een onderdeel van mijn leven zijn. Ik ben geen fanatieke sporter, omdat de tijd als ondernemer mij ontbreekt. Wel loop ik 2x per week hard en doe ik verder zoveel mogelijk op de fiets ( naar het werk, boodschappen etc). Hier en daar pik ik een uitdaging mee zoals de Nijmeegse Vierdaagse of de estafetteloop Den Helder Maastricht. En op vakantie altijd sportief in de weer, zoals skiën en wandelen.
    Want door te sporten………krijg ik energie, kan ik af en toe wat extra eten zonder aan te komen, is mijn lijf in prima conditie, is het heerlijk om mijn grenzen op te zoeken, kan ik de wereld weer aan en word ik opgewekter. What do I have to say more?!

  6. Rose gefeliciteerd! Zowel met je verjaardag als met het 2jarig bestaan van stoere vrouwen sporten! Heb helaas andere plannen voor zondag maar wens iedereen een gezellige sportieve wandeling. Groetjes Caroline.

  7. Allereerst gefeliciteerd met het jubileum én heel erg veel dank voor alles wat je tot nu toe voor ons hebt bedacht! 🙂

    Ik ben Sanderijn, in november 39 geworden, was nooit erg sportief, woon in Leiden met vriend en twee kinderen van 2 en 4.
    Na in het verleden verschillende keren begonnen te zijn met hardlopen en ook ooit eens een 10 km gedaan te hebben (in 2009) maar daarna gestopt te zijn, omdat ik dacht dat m’n knieën het niet aankonden, ben ik in november 2014, toen m’n jongste dochtertje 1 was, écht weer begonnen met hardlopen. Afgelopen jaar vertelde mijn fysio dat het niet gek is als je na een, voor jou, heftige inspanning voor je bovenbenen een paar dagen ‘wiebelknieën’ hebt en dat ik door verantwoord trainen heus wl verder kan hollen dan 10 km! Dat motiveerde me enorm! Aan de slag dus! Niet in de laatste plaats omdat het ook de depressieve klachten die ik helaas na beide bevallingen kreeg hielp te verminderen!

    In 2015 liep ik in maart 5 (bij de CPC) in mei 10 (in Leiden) en er kwam een nieuwe uitdaging bij: triathlon! (mede door SVS) In augustus en september 1/8 triathlons gedaan (op een slakkentempo, maar ik deed het toch maar!) en in november stond de Zevenheuvelenloop op het programma. Goed getraind en zelfverzekerd was ik, maar helaas ook ziek (met hoge koorts) Niet geloopen dus 🙁
    Dit jaar word ik 40 en ga ik mijn eerste halve marathon(s) lopen! De CPC in maart, de halve van de Leiden Marathon in mei en ook nog de Berenloop! En als dat bevalt dan durf ik in 2017 misschien, misschien, misschien wel een hele! Waaah!
    Ook wil ik dit jaar minimaal weer een 1/8 triathlon doen en 1/4 lijkt me ook superstoer, maar met al die halve marathons in het verschiet, wordt dat wat veel… Die uitdaging bewaar ik nog even 🙂

    Ik heb veel aan SVS en weet je wat ik, naast de leuke virtuele contacten en de challenges, het aller-aller-tofste vind? Dat ik anders naar mijn lijf, mijn leven en de wereld ben gaan kijken. Ik vergeleek mezelf altijd met anderen en haalde daarbij mezelf vaak naar beneden. Op zomerkamp baalde ik dat ik niet meer zo’n mooi strak lijfje had als de jongere meiden (ik ben meestal zo’n 10 jaar ouder dan de andere vrouwelijke stafleden) en kreeg daar een minderwaardig gevoel van. Niet zo’n best zelfbeeld dus.
    Maar op een gegeven moment is het omgeslagen naar: weet je wel wat dit lijf allemaal kán!? Ik ben trots op m’n lijf! En ja, ik heb een flubbetje op m’n buik, want die is namelijk twee keer nogal erg uitgerekt geweest toen mijn kinderen erin woonden 🙂 En ja, mijn vel is sowieso niet meer zo überstrak, want ik ben namelijk bijna 40, dus mijn lijf is aan het veranderen. Maar wauw, wat heb ik tegenwoordig een kracht in m’n benen! En ik heb zelfs spierballen (van de armenchallenge én het rondsjouwen met m’n kleine kinderen, haha) Ik zit dus letterlijk lekkerder in m’n vel!
    En dat helpt ook weer bij het aangaan van nieuwe uitdagingen (groot of klein)

    Dus nogmaals: volmondig DANKJEWEL! (en sorry voor het lange verhaal, hihihi)

  8. Hi, mijn naam is Juliëtte en ik word over 3 maanden 47. Sinds mijn early twenties sport ik bij de sportschool en heb zo’n beetje alle lesvormen wel uitgeprobeerd. Van steps, body attack, tae-bo, bodypump, X-co, BBB, Kick fun, tot Grit, spinning en de Bosubal. Allemaal leuk, maar na verloop van tijd ging het vervelen en ik behaalde niet echt het resultaat dat ik wilde.
    Zo’n 2,5 jaar geleden maakte ik kennis met een andere soort groepsles, Small group training, ook wel functional training genoemd. En dat bleek voor mij de gouden formule om strakker in m’n vel te komen te zitten, kracht te ontwikkelen zonder meteen een enorme spierbundel te worden en conditie op te bouwen. Intussen doe ik dit nu 2 a 3 x per week. Het is een soort light versie van crossfit. Echt super leuk om te doen en heel effectief! Elke keer weer een andere Workout Of the Day, zodat mijn lijf niet gewend raakt aan oefeningen en dus elke keer weer wordt uitgedaagd.
    Ook doe ik sinds bijna 2 jaar aan hardlopen, momenteel 1x per week zo’n 7 km ivm een blessure. Dit wil ik weer gaan opvoeren tot 2x per week, 8 à 10 km. Ik train niet voor wedstrijden, ik loop voor mijn plezier en conditie. Daarnaast heb ik begin vorig jaar het mountainbiken ontdekt (op recreatief niveau) en ga ik samen met mijn man (een behoorlijk fanatieke mountainbiker) regelmatig lekker fietsen,op een echte mountainbike track, of een mooie lange tourtocht door bossen in de buurt of iets verder van huis.
    Ik voel me fitter, slanker en sterker dan ooit, sporten is echt cool!!!

    GEFELICITEERD MET HET 2-JARIG BESTAAN VAN STOERE VROUWEN SPORTEN!

  9. Mijn naam is Ilona, gymjunkie, koffie lover en happiness blogger 🙂
    Ik ken jullie website nog niet zo heel lang, maar god wat een leuke ontdekking! Na jarenlang geroepen te hebben dat wielrennen is voor oude mannen ( sorry mannen, heeeeel onaardig, ik ben inmiddels tot inkeer gekomen) kocht ik in een opwelling een racefiets om naar mijn werk te gaan fietsen. Ik was verkocht! Voordat ik het wist kroop ik elke weekend op mijn fiets met de mannenvrienden, als one of the guys, met als doel hen eraf te fietsen 😉 Dat mocht ik natuurlijk willen, maar door net iets boven mijn niveau te fietsen blijf ik wel scherp. Stoere like minded vrouwen die ook fietsen, daar houd ik van! Naast fietsen doe ik aan tal van andere sporten, krachttraining, groepslessen, hardlopen bij atletiek, survivalruns. Als het op sport aankomt heb ik werkelijk keuzestress. Zoveel te doen, zo weinig tijd! Al ben ik de afgelopen jaren wel iets verstandiger gaat sporten. Ik was een idioot die ongetraind een halve marathon liep, of enthousiast ineens een obstakelrun in dook omdat iemand een kaartje over had. Nu loop ik braaf elke week bij atletiek om blessures als gevolg van spontane uitspattingen te voorkomen. Elke jaar in januari maak ik een nieuw sportief plan. Had ik al vermeld dat ik bang ben/ was van water? In een opwelling vorige jaar besloten om de borstcrawl te leren en om dan ook maar meteen een 1/8 triatlon te gaan doen. Dit jaar staan minimaal twee triatlons op het programma. Ik heb er zin in. Ik schrijf teveel! Ga zo door, jullie zijn superleuk!

  10. Wat een super stuk heb je geschreven! Dat is precies waar het over gaat. En (sorry te laat) gefeliciteerd natuurlijk!

    Ik ben Yolanda, 31 jaar. Ik heb altijd gesport van peutergym, naar zwemles en daarna een ‘vaste’ sport mogen kiezen, dat werd korfbal (mateloos populair in het dorp waar ik woonde). Teamsport heeft me gevormd; het heeft me lessen geleerd en vele ervaringen en vrienden opgeleverd. Het was een waardevolle en vooral geweldige tijd. Begin twintig na mijn HBO ben ik naar de stad verhuisd. Met vriendinnen de sportschool in was mijn nieuwe sportieve leven en op de fiets naar mijn werk. De groepslessen vond ik best leuk, maar dat stoffige binnen sporten vond ik maar niets. Ik miste het buiten zijn en ben daarom gaan hardlopen. 5 km was een uitdaging. Ik weet nog dat toen ik mijn eerste hardloopschoenen ging kopen en de verkoper aan me vroeg hoe ver ik wilde gaan lopen; ’10, 15km of een halve marathon?’ ik hard moest lachen. Na de ladiesrun, de eerste ‘wedstrijd’ waar een vriendin me voor over haalde, werd ik enthousiast; ik bleef hardlopen. Daarnaast ging ik nog steeds naar de sportschool, ging ik bootcampen, kwam in aanraking met nieuwe concepten en ontdekte ik meer en meer wat ik kon (en niet). Ik verlegde grenzen en ging inderdaad, net zoals jij, aan wat anderen niet doen / durven. Met een kleine tussenstop toen ik mijn master in een jaar naast mijn werk heb afgerond (dat doorzettingsvermogen en die motivatie van het sporten kwam hier mooi van pas!), waarin ik ook nog van mijn fiets gereden ben met een kijkoperatie aan mijn knie als gevolg, had ik weer de tijd om te gaan doen wat ik wilde (vrije tijd! Sporten! Hoera!). Sindsdien loop ik hard en sinds een jaar ook bij een loopgroep, heb ik obstakelruns gedaan, ben ik op zwemles gegaan en al verschillende triatlons gefinisht (1/8 & 1/4de). Ik ga alleen naar vrouwen wielrenweekenden, doe af en toe een pilatus cursus en zoek nieuw uitdagingen voor mezelf. Wat een rijkdom! Allemaal omdat ik vertrouwen in mezelf heb gekregen door al die sportervaringen, omdat ik heb leren doorzetten, discipline ken en oprecht kan genieten van bewegen. En dat gun ik alle stoere vrouwen!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.