Woensdagmiddag, een uur of drie. Omdat ik ‘s morgens altijd om half negen begin met schrijven, buiten de deur ontbijt en in de middag mailtjes beantwoord en telefoontjes voor Stoere Sporten pleeg, ben ik meestal voor het einde van de middag al wel gaar. Zo ook deze woensdag. Komt bij dat ik net ongesteld ben geworden en mijn buik echt pijn doet. Over mijn hoofdpijn begin ik voor het gemak maar niet. Ik waggel een beetje, ik heb spierpijn overgehouden aan de training van maandag. Over een paar uur moet ik weer op de atletiekbaan zijn om te trainen.

“Ik ben moe!” vertel ik mezelf en vind dat ik wel een goed punt heb. Soms ben je gewoon zo moe dat je even niet moet sporten. Natuurlijk zijn er dagen waarop je doorzet en blij bent dat je gegaan bent, maar er zijn ook dagen waarop je naar je vermoeidheid luisteren moet. Ik vind dat belangrijk, want ik zie dat veel recreatieve sporters soms net te veel, te hard of te vaak trainen. Maar het is drie uur, training is pas om zeven uur en ik bepaal mijn eigen werktijden. Als ik nu een thee zet en een uurtje ga netflixen, kan het zo maar zijn dat ik weer energie krijg. Dus probeer ik dat eerst maar even.

“Ik ben ongesteld en als 38-jarige knalt dat er echt heel hard in.” is mijn volgende argument. Maar al voordat ik de gedachte naast me neer kan leggen, hoor ik de gymlerares die ik in de brugklas had tetteren: ‘sporten helpt dan juist dus hup opschieten en omkleden’ gaat het in mijn hoofd. Ze had gelijk, dat weet ik. Daarbij proberen kan altijd, gaat het minder goed? Dan gaat het minder goed.

“Ik voel mijn hamstring!” roep ik uit en lieg niet. Mijn linkerbeen is wat gevoelig en het klopt dat deze net wat minder soepel beweegt, maar de pijn die ik vandaag voel is echt een sneutje vergeleken de pijn die ik de laatste maanden heb gehad. Toch weet ik niet zeker wat ik er mee moet. Is dit een joh-ga-lekker-bankhangen-pijntje of meer een pffft-dat-loop-je-er-wel-uit-gevoel. Het is hier waar ik merk dat ik mezelf niet vertrouwen kan vandaag. Ik zie een patroon en merk dat ik alles aangrijp om maar niet te hoeven sporten. Dat heb ik niet vaak. Ik bel mijn fysio en terwijl ik hem mijn spiersituatie uitleg, moet ik al lachen om mezelf: ik val door de mand, ik heb in de gaten wat ik doe. Ik ben bezig met smoesjes! Ook de fysio lacht met me mee en wenst me veel plezier met training.

Maandenlang heb ik pijn gehad en wilde ik wel sporten, alleen kon ik het dan niet. Nu ben ik door de fysio behandelt en merk dat ik weer sporten kan. Hoe is het dan toch mogelijk dat ik eerst maanden verlang naar dit moment en nu liever niet ga? Om daar antwoord op te kunnen geven, heb ik zelfkennis nodig. En begrip van de situatie waar ik me in bevind.
Door mijn wens om sprinter te worden uit te spreken en te beginnen met trainen, ben ik aan iets begonnen wat een uitdaging voor me gaat zijn. Terwijl ik deze afgelopen maanden keer op keer last van blessures had, kon ik in mijn veilige comfortzone voor spek en bonen meetrainen. Dat kan nu niet meer. Niets in mijn lijf houdt mij nog tegen sprinter te worden. Ja, gebrek aan talent of te weinig trainingsmores misschien. Maar geen blessure of pijntje waar ik me achter verschuilen kan.

Dan wordt het ineens wel heel erg echt.

Nu moet ik wel.

En dat? Dat vind ik dondersspannend.

Natuurlijk heb ik me hier over heen gezet en zijn ik, mijn vermoeidheid, mijn ongestelde buik en mijn hamstring gewoon naar training toe gegaan. En ik heb lekker getraind. Natuurlijk ben ik nog de langzaamste, maar het lukte wel. Mijn techniek was al een stukje beter en ik heb mezelf uitgedaagd. Maar vooral heb ik een risico genomen en dat gedaan wat ik een beetje spannend vond. Ik heb mijn trainer en de andere sporters vertrouwd en zij hebben me de fijne plek geboden om mee te doen.

Vanmorgen zag ik op instagram een mooie update van @renaterent: ‘I already know what giving up feels like, I want to see what happens if I don’t’ stond er. Een glimlach kwam op mijn gezicht. Precies dat wil ik nu ook wel zien. En die training gisteravond? Dat was de eerste stap! Dankjewel Renate.

Liefs Rose

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.