Het is donker. Naast me stroomt de IJssel, de rivier die door mijn stad loopt. Ik ben aan het hardlopen en het is warm deze avond. De lucht is zacht en de straatstenen lijken nog wat warmte uit te stralen. Langs me zoeft een auto over de kade die een beetje Belgisch aandoet. En ik loop door.
Stap, stap, stap. Er zit ritme in mijn loop. Ik passeer een vrachtschip wat met dikke touwen aan de kade ligt en zie midden op de donkere rivier de pont overvaren. Hij gaat richting het hotel aan de overkant wat er dankzij de mooie verlichting prachtig bijligt.

Ik adem in. Diep. En proef de rivier op mijn lippen, ik ruik het water. De onfrisse lucht van boten en vis. Ik herken de lucht en hoewel hij een beetje viezig is pak ik nog zo´n diepe ademteug. Inmiddels passeer ik een tweede vrachtschip. Door de raampjes zie ik een gezin aan tafel zitten, met grote bekers thee. Zij zien me niet en horen mijn stappen in de nacht ook niet. Ik loop en niemand merkt me op. En ik ga verder richting de grote spoorbrug waar net een internationale trein overheen dendert.

 

Langs mijn lijf bewegen mijn armen op de maat van mijn stappen met me mee. Ze bewegen strak, alsof ze ruimte voor mij in de lucht willen snijden. Zip, zip, zip. Wat beweeg ik functioneel vandaag. De weg wordt al wat rustiger en ik zie steeds minder lampen. Wel ruik ik de vuurtjes van groepjes die aan het water zitten. Hier en daar de lucht van een sigaret. Ik hoor gelach in de verte en het zoemende geluid van gesprekken. Mijn voeten blijven doorgaan, lichtvoetig ga ik vooruit. Ik loop langs een koppeltje wat op een bankje zit. Een lach verschijnt op mijn gezicht. De liefde op een mooie lente avond op een bankje aan de rivier. Ik laat ze achter samen. Mijn weg gaat door. De stad uit.

 

Ik krijg het warm en trek mijn dunne jasje uit. De lucht voelt warm op mijn blote armen. Aan de overkant van de rivier zie ik lichten in de verte. Een auto die over de dijk rijdt. De weg slingert en zo nu en dan schijnen de lampen mijn kant op en dan weer niet. De auto en ik naderen elkaar aan onze eigen kant van de IJssel. De auto met snelheid en felle lampen, Ik wat langzamer met slechts mijn schoenen.

 

Ik ben al een minuut of veertig aan het lopen en voel me fijn. Ik voel me één met mijn omgeving en maak er ook geen deel van uit. Ik ben de passeerder die voorbij gaat. De omgeving heeft mij nodig om gezien te worden. Ik heb de omgeving nodig om aan voorbij te lopen.

 

Stap, stap, stap in de stilte van de nacht. Ik adem in en ruik de rivier. Lekker vies, daar houd ik van op dit moment. Ik houd van alles. Lopen is liefde. Ik weet het zeker.

 

Ik train voor de IJsselloop. Eigenlijk wilde ik de vijf kilometer lopen maar die zat vol, dus ik schreef me in voor de tien. Iets wat ik nooit zou kunnen. Sinds ik train voor de tien gaat er een wereld voor me open, zo ook vanavond langs de IJssel. Soms moet je je comfortzone verlaten om ultiem geluk te vinden. Nog twee weken en dan loop ik mijn eerste tien kilometer. 

 

Volg ons op Instagram en kijk mee tijdens onze sportieve avonturen

En vergeet Facebook en Twitter ook niet.

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.