As we speak is Berber aan het herstellen van een operatie. Eentje die nodig was om haar sport te kunnen beoefenen. Want Berber kon niet meer fietsen, zitten of lopen zonder pijn. En taboedoorbrekend als ze is legt ze dit verhaal van haar schaamlippen open en bloot op tafel.

Als vervolg op de blog van Marijn de Vries, 15 februari 2009. Rustpost: 39. Gewicht: 71kg. Gesport: 1km gewandeld. Gisteren: een bezoek aan de Velthuiskliniek in Hilversum.

‘Van lang wielrennen krijg ik schrale lippen. Een typisch vrouwenkwaaltje. Gelukkig is er vaseline. Dat helpt. Ik heb dit potje voor de ene lippen, en dit potje voor de andere.’

Taboeloos als ze is; Marijn vertelt. Ze schrijft alles op wat ze denkt. Heerlijk vind ik dat. Dat zouden meer mensen moeten doen! Taboe’s; m’n reet! Daarom volg ik haar voorbeeld. Want Berber, waarom startte je niet tijdens de Natureman dit jaar? Waarom fiets je niet meer? Waarom is je offseason ineens begonnen? Weer aandacht voor damesleed, bij deze.

Dat je van fietsen last van je zitvlak krijgt is geen geheim meer. Bij de mannen althans. Al menig renner is van de fiets gestapt tijdens de tour. Joop Zoetemelk, Jan Raas, Erik Dekker, Bram Tankink, Oscar Freire; het zijn de minsten niet! De derde bal hebben ze het dan vaak over, bij mannen. Tom Dumoillin had iets met een zenuw in z’n zitvlak, kort geleden. In Richmond op het WK. ‘Niet leuk’ noemde hij dat op de persconferentie. En toen dacht ik; klopt Tom, niet leuk.

Vrouwen krijgen schrale lippen, een rauwe biefstuk volgens Leontien van Moorsel. Dat Vaseline smeren helpt weten we inmiddels van Marijn. Het kopen van een zadel met een gleuf in het midden helpt ook. Allemaal middeltjes om uuuuuren te kunnen fietsen zonder pijn. Zitvlees kweken, vaseline smeren en weer gaan! In het voorjaar had ook ik zo geen klagen. Ik fietste alsof er geen eind aan kwam. Aan het benen draaien en dus ook aan het smeren. De Vaselinepotjes gingen als warme broodjes over de toonbank, want ik kreeg op den duur toch wel pijn. Maar jongens, dat heeft toch iedereen die veel fietst! Ik was er van overtuigd dat het er bij hoorde, die zadelpijn. Bikkelen, hardenthefuckup! Hard fietsen zullen we! Een mooi artikeltje van Guido Vroemen kwam voorbij in de groepsapp van de lokatie triathlonmannen. Er werd gepraat over bloeden en etter. Who cares! Triathleten zijn bikkels, die handelen dat. And so did I.

Tot een aantal weken geleden. Ineens werd het me te veel. Ineens vond ik het niet meer normaal. Ineens kon ik er eigenlijk niet meer op zitten. Hoe graag ik ook op mijn net-afgestelde fiets wilde rijden. Hoe graag ik ook wilde shinen op m’n Specialized. In de heuvels, rond Gorges du Verdon. Maar ineens was alles beter dan zitten op een zadel. En laat dat nou ook het laatste moment zijn geweest dat ik mijn fiets aanraakte.

Eigenlijk had ik afgelopen week met mijn vader in een camper moeten zitten. Via Luxemburg, langs de Alpe d’Huez, hop naar Zuid Frankrijk. Maar in verband met schrale oktober lippen maakt dat feest dit jaar plaats. Plaats voor een operatie, herstel en tijd voor vakantie. Want hoe mooi en welkom Vaseline en een goed zadel ook zijn, er is dus wel degelijk ook damesleed wat zadelpijn heet.

Groetjes Berber

Oh en de ins en outs van mijn operatie? Die krijg je nog van me, eerst even bijkomen….

image1

7 Comments
  1. Heel veel beterschap 🙂 En ik ben ook heel benieuwd naar het vervolg want ik zit me dus af te vragen wat er nou te opereren valt?

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.