hardloopvrouw

Ik was er niet zo één  hoor. Zo iemand die van sporten nou heel blij wordt, automatisch een gelukzalige glimlach op het gezicht krijgt en vrienden op belt om samen te gaan sporten. Sterker nog, tegensputteren en excuses verzinnen was mijn natuurlijke reactie op een uitnodiging om ook maar enige sportieve activiteit te ondernemen.

Op den duur heeft het menig vriendinnetje ervan doen weerhouden, mij nog mee te vragen naar de sportschool, baantjes te trekken in het zwembad of de lessen Afrikaanse dans door te zetten. Een enorm gebrek aan ritme in het schudden van m’n billen weerhield me van dat laatste overigens.

Ook mijn eerste hardloopervaringen zijn niet per definitie succesvol te noemen. Ik had een schema van internet geprint waarin ik zou leren om 5 km hard te lopen. Ik las dat beginnen met hardlopen niet leuk was. Dat geloofde ik na het eerste rondje meteen. Maar ik las ook ergens dat je iets nieuws dertig keer moet doen voordat het een gewoonte wordt. Dus trok ik, zonder na te denken over regen, vermoeidheid, honger of dorst, na het werk mijn hardloopschoenen aan en ging!

De ene keer soepel, snel en fijn. De andere keer voelde het alsof m’n hardloopschoenen van beton waren, kreeg ik binnen twee tellen een steek in m’n zij en overwoog ik drie minuten laten te gaan wandelen. Maar hé, ik bleef volhouden. Echt leuk hoort het immers nog niet te zijn, toch? Ik was nog aan het opbouwen en ging  wél.

Daar ontstonden voorzichtig de eerste positieve gedachten. Een klein gevoel van trots dwarrelde door m’n lijf na ieder rondje. Dat gevoel van trots was overigens niet groter naarmate ik een langere afstand rende. Nee, ik was trots en werd steeds blijer van iedere keer dat ik überhaupt ging lopen. En toen rende ik plotseling gewoon die 5 kilometer. Dat voelde stoer.

Ik trainde door voor de tien kilometer en deed met een vriendin aan de Singelloop in Utrecht mee.  Ik had de smaak nu goed te pakken en vond het lange duur lopen heerlijk. Door de bossen van Amelisweerd in Utrecht, zoefde ik langs de Krommerijn. Ik genoot van het rennen in de natuur, dat het me niet uit maakte als het regende. Zelfs een keer heel hard vallen, (knieën open, zo languit op je buik, “nee hoor bedankt, het gaat wel. Het bloeden zal zo wel stoppen”) weerhield me niet om door te gaan. Inmiddels trainde ik voor een halve marathon.

Ergens zo’n twee weken voor dat grote evenement rende ik de langste afstand die ik wilde trainen, voorafgaand aan die halve. Het was heerlijk weer, ik voelde me fijn en rende weer door dat mooie bos. Via de dopjes in m’n oren die de afstand bij hielden, hoorde ik de kilometers voorbij vliegen. Ik zweefde en kon nog wel uren door zweven voor m’n gevoel.

Dat gevoel, daar in m’n eentje door het bos heen, pakte niemand mij meer af. Ik had over een ‘runnershigh’ weleens gehoord maar nog nooit ervaren en dit moest het zijn. Ik betrapte me er zelfs op, dat ik hier in dit moment toch stiekem ook zo iemand was geworden, met zo’n gelukzalige glimlach om m’n mond.

Hardlopen is een toffe sport die goed bij me past, zo ontdekte ik drie jaar geleden. In zo’n fijne flow van regelmatig lopen, kan ik de hele wereld aan. Mijn ervaringen hierover maar ook de ervaringen van de momenten waarop het even minder soepel gaat, wil ik graag met jullie delen. Marieke, 32 jaar.

Dit blog is onderdeel van de schrijfwedstrijd van Stoere Vrouwen Sporten. Naast onze eigen jury is het oordeel van jou – de lezer – ook heel belangrijk voor ons. Laat daarom weten wat je er van vindt. Door een reactie hieronder of op onze Facebookpagina.

kleding voor tijdens je hiit training

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.