klimvrouw

De afgelopen maandagavonden bracht ik door op 18m boven de grond terwijl ik bungelde aan een touw en langzaam mijn edele delen voelde afsterven. Dat touw werd vastgehouden door iemand die ik vorige maand nog niet kende en die tot voor kort ook nog nooit gehoord had van een zekerapparaat. Ik ook niet.

Ik volgde een klimcursus voor beginners. Tijdens vier lessen heb ik vakkundig leren zekeren, klimmen, vallen én mijn hoogtevrees overwinnen. De cursus behelsde, naast iedere les veel klimmen en zekeren, ook de nodige theorie, technieken en ging vooral over veiligheid.

In de eerste les tikte ik vol enthousiasme het plafond aan, maar toen ik me omdraaide om naar mijn klimpartner beneden “BLOK” te roepen – ten teken dat ik wilde afdalen – en die partner eruitzag als een tuinkabouter, raakte ik in paniek. Want ik wist zéker dat ik zou sterven. In een cellulitus-benadrukkend-rollade-makend-naar-oud-zweet-ruikend-klimharnas. In tegenstelling tot wat ze bij Bever sport voor doen komen, ziet werkelijk NIEMAND er goed uit in een klimgordel. Duidelijk is dat die dingen gemaakt zijn voor veiligheid en om zeker te stellen dat je niet stiekem aan andere dingen denkt als je staat te zekeren.

Meer klimmend dan heroïsch abseilend kwam ik uiteindelijk beneden, mijn nagels gescheurd en bloedend van het krampachtig knijpen in de klimgrepen en met benen die niet konden stoppen met trillen. “Dat viel toch best mee?” zei de instructeur lachend tegen me. Ik veegde nog wat schuim van mijn mond en mompelde iets over jezelf een doel stellen en je leven aan je voorbij zien flitsen.

Terwijl ik even later het leven (klimtouw) van een volslagen vreemde in handen had vroeg ik me af; waarom deed ik mezelf dit ook al weer aan?
Ik had bedacht om een klimcursus te doen omdat ik a) hoogtevrees heb, b) een control freak ben, c) die angsten aan wilde gaan, d) geïnspireerd was door mijn Instagram-heldin Fanny Josephine en e) het leek me ook gewoon leuk om iets te doen wat ik nog niet kon.

De tweede les verliep beter, was ik minder angstig en kon ik zelfs een beetje genieten van deze uitdaging. Tegen les 4 had ik er net zoveel plezier in als vroeger bij het bomen klimmen. De spierpijn in de dagen na de les begon ik te waarderen en ook de huid op mijn handen paste zich aan. De instructeur leerde me klimmen vanuit mijn benen waardoor mijn armen minder snel ‘op’ waren. Klimmen is niet een kwestie van zomaar de kortste route omhoog, er zit een hele techniek achter!

Nu heb ik dus mijn K2-diploma en mag ik zelfstandig klimmen bij de klimhallen die ons land rijk is. Nu nog een sexy klimgordel vinden en ik ben er klaar voor.

Mijn naam is Marleen, ik ben 28 en kom uit Haarlem. Sporten is één van mijn passies en dit jaar wil ik een aantal nieuwe dingen uitproberen. Zo zit ik sinds kort bij een fietsclubje, bootcamp ik fanatiek én heb ik mijn klimdiploma gehaald! Ik vind het leuk om over deze en andere zaken te schrijven, en hoop dat jij het leuk vindt om mee te lezen. 

Dit blog is onderdeel van de schrijfwedstrijd van Stoere Vrouwen Sporten. Naast onze eigen jury is het oordeel van jou – de lezer – ook heel belangrijk voor ons. Laat daarom weten wat je er van vindt. Door een reactie hieronder of op onze Facebookpagina.

kleding voor tijdens je hiit training

10 Comments
  1. Hallo Marleen,

    Wat ontzettend leuk, geestig en vermakelijk geschreven! Ik zie het helemaal voor mij!
    Ik hoop meer van je te lezen!

  2. Enorm gelachen om je verhaal wat je zo beeldend hebt beschreven .
    Ik vind je verhalen altijd erg leuk om te lezen!
    Vooral doorgaan!👍🏻

  3. In 1 adem uitgelezen! Kon me heel goed inleven en vond het ook leuk en beeldend beschreven. Mijn stem heb je!

  4. Ontzettend leuk geschreven, ik kon niet stoppen met lachen.
    Je zou een fantastische aanwinst zijn voor het team van stoere vrouwen.
    Hoop snel meer te lezen.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.