fietsvrouw op mtb

‘OMG, are you cycling here all by yourself?’, dit is de vraag die mij geregeld gesteld werd toen ik in 2013 de TransAmerica Bicycle Trail reed, een fietstocht van de west- naar oostkust van de USA. Het moet tijdens mijn eerste tochtje ooit op een wielrenfiets gebeurd zijn, ik had net voor het eerst meer dan 40 km gefietst en ik wist dat nooit meer af zou stappen.

Het fietsvirus stroomde door mijn bloed en daarnaast had zich plots een droom in mijn hersenen genesteld: het op de fiets doorkruisen van Amerika. Een aantal jaren verstreken, ik was immers net begonnen met studeren (geneeskunde), maar de droom bleef. En toen zag ik dat er in mijn coschaprooster een gat zat van een aantal maanden: de ideale gelegenheid om de TransAm te fietsen.

En toen stond ik dus na maanden van plannen met een omgebouwde mountainbike en vier grote fietstassen op het vliegveld van Portland, Oregon, waar de start van de TransAm ligt. Ik had geen idee waar ik aan begon, want op fietsvakantie was ik nog nooit geweest en kamperen had ik zelden gedaan. Daarnaast wist ik niet in welke weersomstandigheden ik terecht zou komen, op wat voor soort wegen ik zou fietsen, waar ik zou gaan slapen en waar ik eten en drinken kon kopen. Maar die spanning verdween zodra ik op de fiets zat, want fietsen voelt zo vertrouwd en is het leukste dat er is.

Kilometer na kilometer verstreken en elke dag was een avontuur. Het beklimmen van de Rocky Mountains waar het ’s nachts vroor maar overdag heet was, de vlakte van de Great Plains met de rechte wegen waar je dorpjes al van heel ver zag liggen maar het uren duurde voordat je er eindelijk was, en de Ozarks met het hoogteprofiel van een zaag waar geen ene meter vlak was. Op de route ontmoette ik dagelijks andere fietsers.

Zo haalde ik fietsers in, waarmee je samen kampeerde en de route bekeek. Maar ook voor tegenliggers (degene die van oost naar west gingen) stopte je altijd, want zij gaven je de beste adviezen over slaapplekken. Zo heb ik in kerken, motels en brandweerkazernes geslapen. Zelfs heb ik een keer in een gemeentehuis overnacht omdat ik de burgemeester tegenkwam en hij zijn sleutel gaf van zijn stadhuis. Daarnaast heb ik, via de website Warmshowers (een soort van Vrienden op de Fiets) bij mensen thuis geslapen, de perfecte gelegenheid om ‘de echte Amerikaan’ te leren kennen.

Na 60 dagen precies kwam ik aan de oostkust aan. Het was de reis van mijn leven. Alles was goed gegaan. Ik had geen lekke band gehad, mijn lichaam had zich super gehouden (geen blessures of valpartijen) en ik had van elke meter genoten. Op weg naar huis was ik voldaan, mijn droom was uitgekomen. Eenmaal thuis aangekomen? Ik pakte de wielrenfiets en droomde alweer over mijn volgende sportavontuur.

Mijn naam is Miriam Teeuwssen (28 jaar). Sporten is mijn passie en het liefste heb ik een doel waarvoor ik train. Na mijn middelbare schooltijd ben ik begonnen met wielrennen en heb ik heel wat kilometers afgelegd. Maar 1,5 jaar geleden ben ik gegrepen door de triathlonsport. 

Dit blog is onderdeel van de schrijfwedstrijd van Stoere Vrouwen Sporten. Naast onze eigen jury is het oordeel van jou – de lezer – ook heel belangrijk voor ons. Laat daarom weten wat je er van vindt. Door een reactie hieronder of op onze Facebookpagina.

suppen in Overijssel

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.