Na een tijdje mijn eigen fietstripjes gemaakt te hebben, heb ik mij twee jaar geleden voor het eerst bij een team aangesloten. Meestal de enige dame bij de trainingen zijnde, werd ik op handen gedragen.

Als ik een lekke band of mankement aan mijn fiets had, stonden er vaak al een aantal mannen met een toolsetje klaar, voordat ik ├╝berhaupt doorhad dat er iets met mijn fiets aan de hand was. Ik ben blij toe, want als ik iets technisch aan mijn fiets moet doen, dan laat ik mij vaker wel dan niet door google en YouTube bijstaan. Regelmatig word ik door de fietsenmakers uitgelachen, dat ik mijn fiets heus wel mag aanraken. Was het blijkbaar een fluitje van een cent om mijn rem even recht te zetten zodat ie niet meer aanloopt.

Verder is het als zeldzame dame vaak lekker fietsen tussen de heren, want je kunt heerlijk schuilen voor de wind achter al die brede ruggen. Er zal niet snel een man vragen of je even kunt overnemen.

Ook waren mijn teamleden fan van mij tijdens de wedstrijden. Meestal eindigde ik wel tussen de eerste drie en werd ik op een voetstuk geplaatst. Echter, meestal waren er ook maar drie deelnemende dames. En dat is dan de keerzijde van al deze roem, met alle dames die op het eiland wedstrijden rijden, kan er amper een categorie gevuld worden.

Dit is blijkbaar een argument om de dames niet te vermelden in persberichten, geen overall prijs voor de dames weg te geven bij wedstrijden van meerdere dagen, of om de dames te verbieden de lange mountainbike route te rijden.

Sommigen staan er gelukkig wel voor open om dit ter discussie te stellen. Niet zo lang geleden was er een endurance race, waarbij de dames het tegen de heren op moesten nemen. Ik vond dit natuurlijk niet eerlijk. Klein detail: in het parcours zat een leuk vervallen landhuisje waar je doorheen moest fietsen, om dan aan de achterkant via een lange, stenen trap weer naar beneden te stuiteren.

Tijdens het verkenningsrondje durfden de meeste heren niet van de trap af en toen ik met fiets en al boven aan de trap stond, deed ook ik het bijna in mijn fietsbroek. Eigenwijs en impulsief als ik ben, ben ik toen de weddenschap aangegaan met de organisator, dat als ik van de trap af fietste, er een aparte damescategorie zou komen. Ik heb me dagen lang mentaal voorbereid en drie kwartier boven aan de trap staan bibberen, voordat ik er met knikkende knietjes van af durfde te roetsjen. Gelukkig stond het op film en op de dag van de waarheid was er dus ook voor ons een categorie.

Ook al ben ik het vaak niet met bepaalde gang van zaken eens omtrent het damesfietsen, wil ik toch weer een dealtje sluiten: ik zal voortaan eerst proberen de technische mankementen zelf op te lossen en af en toe een poging doen om over te nemen als jullie heren op kop rijden. Daartegenover staat meer erkenning en respect voor dames op de fiets, zodat ook wij blijven genieten van deze fantastische sport!

Lees hier de eerste bijdrage van Mirte

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.