Één van mijn meest avontuurlijke fietservaringen is een weekje mountainbiken in Frankrijk een paar jaar geleden. Het was achteraf gezien ook een hele leuke ervaring, al dacht ik daar tijdens de fietstochten soms wat anders over. Misschien was het uitkiezen van deze trip al een beetje mis gegaan.

Ik kon al best aardig fietsen en was vooral goed in duurtraining en lekkere klimmetjes. Mij kun je letterlijk wakker maken voor een endurance wedstrijd waarbij je binnen een bepaalde tijd zo vaak mogelijk een berg op moet of een bepaald parcours af moet leggen. Lekker in de bergen fietsen leek mij dus wel wat. Wat ik niet wist, of misschien wel wist, maar niet helemaal begreep, was dat er mensen zijn die warm lopen om alleen te downhillen. Zij gaan het liefst met een skilift of busje naar boven, om daarna zo snel mogelijk weer naar beneden te sjeesen, over boomwortels, langs steile afgronden, door scherpe bochten en van rotsblokken afspringend. Doodeng, is mijn bescheiden mening.

Vol goede moed en met een aardige conditie vertrok ik richting het piepkleine Franse dorpje. Na aankomst begon iedereen zijn of haar fiets in elkaar te sleutelen, voor de eerste tocht de volgende dag. Ik zag allemaal mooie, dure en geavanceerde fietsen, helmen en andere accessoires tevoorschijn komen, het moment waarop de zenuwen al een beetje begonnen de kriebelen. Dit zag er allemaal wel professioneel uit.

Op de eerste dag crosste ik lekker achter de gids aan over een bergpaadje. Hierdoor zag ik een diepe geul niet, waar de gids handig over heen sprong. Daar lag ik dan. Een niet onbelangrijk detail, is dat ik net een nieuwe mountainbike had aangeschaft en dat ik had gepland dat wij elkaar deze vakantie beter zouden leren kennen. Nu zaten er door mijn val echter al een paar krasjes op mijn nieuwe vriend, wat bijna net zoveel pijn deed als de smak die ik had gemaakt. Ik zal jullie een korte samenvatting geven: ik ben die dag nog een paar keer gevallen en was ‘s avonds een soort gevlekte paarse smurf. Een nieuwe, lichtere fiets en de angst die ik kreeg om weer te vallen, hadden niet gemaakt dat ik handiger werd op mijn carbonnen ros.

De rest van de week mocht ik met het groepje mee dat het “gemakkelijkste” niveau aandeed. Ik vormde dit groepje in mijn eentje. Mijn privé gids oefende geduldig de bochtjes en afdalingen met mij, waardoor ik uiteindelijk weer met een glimlach op de fiets zat.

Zowel mijn fiets als ik dragen de littekens van de vakantie in Frankrijk nog met ons mee. Het was een bijzondere vakantie, waarin ik veel heb geleerd over het fietsen en over mijzelf, en meerdere angsten heb overwonnen. Aan het einde van de week mocht ik met trots de “prijs voor degene die de meeste vooruitgang heeft geboekt” in ontvangst nemen.

Mijn naam is Mirte (29), ik ben psychologe en ik woon op het zonnige Curacao. Hier rijd ik zowel op mijn mountainbike als op de racefiets. Sinds een jaar neem ik ook deel aan de lokaal georganiseerde wedstrijden.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.