“Fietsen is echt niets voor mij. Die sportschool is zo niet ik. Hardlopen, dat kan ik echt niet hoor.” Hoe vaak hoor je dit niet als je opgewonden vertelt over je klimmetje op de Posbank, je uurtje martelen met gewichten of je rondje rennen in de regen. Je vriendin of collega kijkt je aan, mompelt iets en kijkt weer weg.

Eerlijk gezegd vind ik daar wat van. Ik denk “slappe hap… wil je echt?“ En ik denk aan het moment dat ik besloot op een racefiets de Mont Ventoux te gaan beklimmen. Ik vond op de fiets naar de Appie H al een verzoeking! Ik was geen fietser. Tot…. het moment ik besloot er wel een te zijn!

Verderop in het gesprek vertellen ze dat ze echt wel willen sporten hoor. Maar ja… excuus zus , excuus zo. Of ze duiken vol enthousiasme in een vage nieuwe rage, doen dat drie keer en dan ja… excuus zus, excuus zo.

Is het niet zo dat als je aan iets nieuws begint, het zelden meteen makkelijk is?  Dat alle begin moeilijk is? Wie heeft er meteen al een bere conditie? Wie pusht zichzelf zomaar 50 keer up? Wie beklimt ongetraind de Mont Ventoux binnen de 2 uur? Een enkeling daargelaten… niemand!

Tenzij je als kind al begon met sporten. Tenzij je daarmee doorging tijdens je puberteit, studie- en wilde jaren. Tenzij je doorging met sporten tijdens je eerste werkende jaren en tijdens de tijd dat je met je neus in de spuugdoekjes en luiers zat. Tenzij dat alles zullen de meeste sporters onder ons vroeg of laat de keuze tot sporten (opnieuw) hebben gemaakt.

En toen? Was het begin makkelijk? Nee toch! Was het taai? Ja. Deed het pijn? Soms wel. Waren we altijd gemotiveerd? Mwah…..

Waarom sporten we dan nog? Waarom zijn we nu sportvrouwen? Omdat we ooit besloten dat we aan onze gezondheid wilden werken. Dat we een uitdaging nodig hadden. Dat we een strakker lijf wilden. Dat we een voorbeeld voor onze kinderen wilden zijn. Dat we die hanige buurman eens een poeperd wilden laten ruiken….

Verzin het maar. Plenty redenen…. Ieder voor zich, haar eigen motivatie. En toen? Toen gaven we onszelf even geen excuus. We waren even hard voor onszelf. Even moesten we door de zure appel heen. Even… om daarna een blijere en gezondere jij te zijn. Dus dames, stop met excuses en wees even hard voor jezelf.

Nu nog even mezelf van niet-zwemmer -water is voor de vissen tenslotte- naar waternimf zien te krijgen….

Lees hier de eerste bijdrage van Ramonda en vergeet niet te reageren op haar blog. Het is een bijdrage voor onze schrijfwedstrijd en jouw mening telt voor ons. Dus plaats je reactie hieronder of op onze Facebookpagina. Dan nemen we het mee in ons jury oordeel.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.