triathlonvrouw

Ondanks dat ik al 21 jaar ben, ben ik soms toch nog schuchter. Net als een klein meisje. Haha, nee zó erg is het niet, maar wie heeft dat niet. Soms vraag je je af of je iets nu echt moet gaan doen of niet.

En dat, ondanks dat ik aan WK en EK wedstrijden heb deelgenomen, trots een beker in ontvangst heb genomen of gewoon trots op mijn prestatie was. Toch ben ik soms onzeker en achteraf vraag ik mij af waarom ik mij überhaupt zo gedrag. En ik wil jullie vertellen waarom dat zo is. Ik ben doof en ik ben het gewend om samen met andere doven te trainen.

Nadat ik naar Nederland ben verhuisd ben ik er achter gekomen dat hier niet zo veel dovenverenigingen bestaan als in Duitsland.  Beperkte keuze dus. En omdat ik het niet durfde om mij in een hordende waterpolo vereniging in de te schrijven ben ik gestopt. Pas twee jaar later, afgelopen herfst, ben ik weer begonnen. In een horende vereniging.

Toevallig zag ik dat er een nieuw damesteam was opgericht en ging naar hun eerste wedstrijd kijken. Ik had er meteen weer zin in en vroeg mij af waarom ik eigenlijk gestopt was. Ik was bang voor hun vooroordelen en het gevoel buiten gesloten te worden, omdat ik hun niet kan horen. Omdat ik in hun ogen misschien anders ben, of omdat zij in mijn ogen misschien anders zijn.

Domme gedachten eigenlijk, maar ja, het gebeurt nog steeds dat je om een klein handicap anders wordt behandeld. Na een tijd heen een weer heb ik een mail gestuurd en een proeftraining meegedaan. Hiervoor heb ik een tolk gebarentaal geregeld. Het was dus geen probleem om met de anderen te communiceren. Die avond was ik wel erg nerveus. Ik wist gewoon niet wat ik zou verwachten. Al voor wij het water in gingen wist ik dat ik in het juiste team terecht was gekomen. Zij hebben mij met open en zonder vooroordelen ontvangen.

Tja, en wat ik nu geleerd? Echte teamgenoten discrimineren je niet. Je bent een team, je verliest en wint samen. Wij zijn allemaal gelijk, want wij willen alleen maar beter worden en winnen. En na een half jaar kunnen zij ook al in gebarentaal schelden.

Mijn naam is Sarah en ik studeer in het tweede jaar fysiotherapie. al mijn leven lang hou ik van sport en heb van vechtsport tot watersport veel geprobeerd. nu  train ik voor een 1/4 triathlon.

Dit blog is onderdeel van de schrijfwedstrijd van Stoere Vrouwen Sporten. Naast onze eigen jury is het oordeel van jou – de lezer – ook heel belangrijk voor ons. Laat daarom weten wat je er van vindt. Door een reactie hieronder of op onze Facebookpagina.

supkleding van Monique Rotteveel actie banner

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.