“Misschien ben je een tikje overmoedig?” Trainster Tanja bracht het voorzichtig, maar ze verwoordde precies de gedachte van mezelf en vermoedelijk velen met mij. Het gaat zó verbazingwekkend goed, dat ik met gemak wel klaar zit voor De. Grote. Instorting. Alleen vooralsnog is die nergens te bekennen.

Toen ik met een positieve zwangerschapstest in m’n handen stond, was ik blij en doodsbang tegelijk. Blij hoef ik niet te verklaren neem ik aan, maar doodsbang ging vooral over de mogelijke reactie van mijn lijf en hersenletsel-hoofd op een zwangerschap. Wat zou er nog van mijn leven en mijn identiteit overblijven als ik geveld door vermoeidheid en zwangerschapskwalen alleen nog maar op de bank kon hangen? Geen werk meer, geen sport meer en met een beetje pech geen kilometers maken met de hond.

Het grote onbekende maakte me onrustig en bozig, mijn hersenbeschadiging maakt dat ik moeite heb met overzicht houden en onbekende dingen die op me af komen. Ik had even heel erg genoeg aan alleen mezelf. Mede daarom duurde het ook tot zo’n beetje de twintigste week voor ik een beetje begon te wennen aan het idee van mezelf als zwangere vrouw. Nog steeds heeft mijn nuchterheid de overhand en kan ik niet zoveel met het hele roze-wolk-het-kleine-wondertje gedoe, maar inmiddels wordt het toch wel ‘echt’ allemaal.

Wat sporten betreft had ik vooral ingecalculeerd dat een ronde buik onpraktisch zou zijn, maar dat ik voornamelijk bij de bevalling elk beetje conditie zou kunnen gebruiken. Het totale gebrek aan energie in het eerste trimester kwam stom genoeg dus als een verrassing, maar ergens rond week zestien was ik weer aardig boven water. Ik pakte mijn werk weer op, mijn sociale leven werd actiever dan ooit en ik had weer ruimte om te sporten.

Tot ieders verbazing heb ik nu in week 25 nog steeds geen last van zwangerschapskwaaltjes. Als het niet erger wordt dan vaak plassen en extreem veel eten (daarover later meer), vind ik het wel prima.

Maar ik snap de opmerking van Tanja wel. Ik heb er een soort beperking bij, zo’n zwangerschap vergt immers wel degelijk wat van je lijf, maar ondertussen gaat het beter met me dan ooit. Dat is tegenstrijdig en dat werpt de vraag op of ik mezelf niet voorbij loop. Tijdens de revalidatie na mijn ongeluk bleek dit immers een van mijn grootste valkuilen. Ik blijk een ster in doorgaan en m’n grenzen overschrijden en dat pas veel later opmerken.

Alleen…hoe goed ik nu ook oplet, mezelf in acht houd en mijn verstand laat spreken, het gaat gewoon écht goed. Dus ik heb de krachttrainingen weer opgepakt en ben ook begonnen met een bootcamp één keer in de week, omdat de hond daar ook aan mee mag doen. Gezellig!

Tanja houdt me gelukkig goed in de gaten, dus de deadlifts van vijftig kilo van deze zomer hoef ik niet eens in mijn hoofd te halen. Maar ik ben ook te fanatiek om een beetje lullig te gaan squatten met een lichtgewicht pvc-buis in m’n nek. Dat is dus een kwestie van balanceren tussen uitdaging en gedoseerde inspanning. Het voelt soms een beetje lui als ik weer naar buiten stap na een training.

Maar ik laat mijn verstand toch maar prevaleren boven gevoel en dus luister ik braaf naar Tanja. Rustig aan, blijven voelen wat je lijf zegt tijdens de training en niet meer tot het maximale willen gaan. Het kost me soms best wat moeite, maar zij heeft er meer verstand van dan ik en ik ben diep vanbinnen best op de hoogte van mijn grootste valkuil.

Wat de boventoon voert is de verbazing over de ongekende kracht van mijn lijf. Zelfs een zwangerschap blijkt maar weinig roet in het eten te gooien, terwijl het fabriceren van zo’n minimensje toch echt de nodige inspanning moet kosten. Eigenlijk kan ik niet anders dan ontzettend trots zijn op mijn lijf. Ik blijf toch maar mooi overeind ondanks de nodige breuken en kneuzingen van eigenlijk al mijn ledematen in mijn jeugd, een behoorlijk heftig verkeersongeluk bijna zeven jaar geleden en nu deze zwangerschap. Mijn lijf doorstaat het allemaal maar mooi en daar ben ik blij mee.

Lizanne

Tijdens haar zwangerschap scheef Lizanne over sporten met een zwanger lijf. Deze moeder, tekstschrijver en journalist schrijft graag voor vrouwen, omdat ze wil vertellen over wat voor haar belangrijk is: je eigen ruimte durven nemen, doen waarvan je energie krijgt zonder altijd aardig gevonden te hoeven worden. Voor haar is dat de sleutel tot een gelukkig leven.

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.