Al een week lag het pakketje van het Sportrusten op mijn bureau. Om er mee te beginnen moest ik me eerst registeren en tenminste hoofdstuk 1 en 5 uit “Verademing” lezen. Maar, ik had geen tijd. In mijn leventje met vier dagen per week werken bij de Universiteit Leiden, daarnaast freelancer en eindredacteur van Feminin Magazine en dan ook nog een grote prioriteit geven aan mijn fietsambities ervaar ik geregeld een gebrek aan tijd. Druk, druk, druk – dat is mijn standaard antwoord als mensen vragen hoe het met me gaat. ik doe allemaal leuke dingen hoor, maar het is DRUK.

En daarmee ben ik dus de perfecte kandidaat voor het Sportrusten. Daarom heb ik de tijd vrij gemaakt om de twee hoofdstukjes te lezen (wat zijn nu eigenlijk twee hoofdstukjes?) en me te registeren op de website Sportrusten.nl. Sportrusten bestaat uit elke dag een ademhalingsoefening, drie maal per week sporten met ook een ademhalingsoefening van tevoren en één keer per week rustig sporten. Met mijn wielerhobby doe ik dat sporten al, dus dat is geen probleem. De vijf of zes dagen sporten per week is misschien zelfs iets te veel volgens het sportrusten, maar ik heb nu eenmaal een bepaalde wielerambitie. Daarom zal ik er in elk geval voor zorgen dat ik die ademhalingsoefeningen goed uitvoer!

De eerste ademhalingsoefening was meer een kwestie van bewustwording. Veel mensen ademen veel te snel. Zes inademingen per minuut zouden in rust voldoende moeten zijn. Zes?! Ik schrok. Ik zat op veel meer. Ik had het nooit gemeten, maar 10 seconden over een ademhaling; dat was zeker niet zoals ik doorsnee in- en uitadem. Al meteen door hierop te letten had ik dus het eerste winstpuntje te pakken.

Het sportrusten vraagt je een bepaald doel over 100 dagen vast te stellen. Voor mij is dat er – uiteraard – een op wielergebied. Wellicht gaat de ploeg waar ik dit jaar bij fiets naar Zweden voor een meerdaagse wedstrijd. Ik heb ooit één keer eerder een meerdaagse wedstrijd gereden en haalde alleen maar de tweede etappe omdat de eerste een tijdrit was. De tweede etappe was in de avond en ik kreeg van de zenuwen de hele dag geen hap door mijn keel. Niet zo gek dus dat die tweede etappe een fiasco werd. De meerdaagse in Zweden is van een iets lager niveau, maar voor mij nog steeds een flinke uitdaging. Een erg passend doel om te gebruiken voor het sportrusten dus. En mocht dit niet doorgaan dan is er ook nog het NK Journalisten enkele dagen hiervoor. Dat is vooral een gezellige aangelegenheid van fietsende journalisten, maar ik ben wel fanatiek. Het feit dat er een klein klimmetje in het parcours zit maakt me nu al nerveus. En omdat ademhaling en stress/zenuwen ook veel met elkaar te maken hebben hoop ik ook op dat vlak iets aan het sportrusten te hebben.

Het sportrusten is dus begonnen en ik zal jullie van tijd tot tijd op de hoogte houden over hoe het gaat! Geïnteresseerden kunnen eens kijken op het Twitter-account @Sportrusten of naar de website gaan; sportrusten.nl.

538858_10152143943120525_229759888_nJeanine Laudy – wielrenster en schrijfster van het boek: Strijd in het Vrouwenpeloton – kocht een aantal jaar geleden haar eerste racefiets. Ze rijdt wedstrijden en schrijft op haar blog over haar avonturen. Een topwielrenster is ze niet. Jeanine is gewoon een vrouw die gelukkig is als ze sport en ook al moet ze vaak aanklampen, haar sport vindt plaats op de weg in het peloton. Ze heeft haar eigen tekstbureau en schrijf voor verschillende sites en bladen.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.