Hallo herfst! De vakantie is nu echt voorbij, dus het gewone leven is weer begonnen. Dat betekende in mijn geval ook dat ik na twee maanden rust weer eens in de sportschool kwam. Die twee maanden rust was niet zonder reden.

Begin augustus stond ik in de fitness te trainen toen ik bijna van m’n stokje ging. De halve rolletjes Dextro die ik al een paar weken met me meesleepte, maakten allemaal geen verschil. Het plan was om gewoon door te gaan met trainen tot ergens in februari, maar dat liep toch even anders. Het was ook wel een beetje naïef van mij om te denken dat ik nergens last van zou hebben. Het vreet immers energie om een nieuw mensje te laten groeien in je buik.

Zwanger dus! En dat betekende in mijn geval idiote hoeveelheden eten op een dag, een conditie waar de gemiddelde bejaarde nog om zou lachen en een lusteloosheid van heb ik jou daar.

Uiteindelijk ging het sporten echt niet meer, jammer maar helaas. Omdat ik in de jaren na mijn ongeluk wel heb geleerd om naar mijn lichaam te luisteren, besloot ik het voorlopig ook niet eens meer te proberen. Een week of twee had ik in m’n hoofd. Maar dat werden er vier en uiteindelijk vijf. Toen brak de vakantie aan en zo kwam het dat ik in totaal twee maanden achtereen minder bewoog dan ik in tijden had gedaan.

Maar nu ik zo’n beetje op de helft van de zwangerschap ben voel ik me weer goed en dus besloot ik weer eens een rondje te doen. Dat heb ik geweten! Spierpijn mensen, spíerpijn! Ongelooflijk, ik kwam twee dagen lang amper m’n bed uit, de trap af en meer van dat soort dingen.

Gelukkig is dat vooral na zo’n eerste workout een dingetje, de keren daarna gingen alweer stukken beter. Natuurlijk voel ik m’n lijf wel, maar daar is niet zoveel mis mee lijkt me. Tot mijn stomme verbazing bleek ik ook niet helemaal teruggezakt naar nul met allerlei oefeningen. Squatten, bankdrukken, push-presses, de techniek heb ik sowieso nog en ik blijk ook nog best wat gewicht aan te kunnen. Halleluja, dat was stiekem toch wel een opluchting hoor.

Ik ben benieuwd hoe de komende tijd zal verlopen. Voor wie zich acuut zorgen maakt: natuurlijk ga ik niet trainen alsof ik één of ander wereldkampioenschap moet winnen. Maar ik ben er ook niet het type naar om alles maar vast te zetten op vijftien kilo en me daar drie keer per week mee te vermaken. We gaan het allemaal meemaken. Mijn rechte buikspieren komen de komende maanden niet aan bod en ik zal struikelgevoelige dingen als de box jump ook maar even laten voor wat het is. Maar armen, benen, schouders en rug doen nog gewoon mee. Zwanger in de sportschool, het is weer een hele nieuwe ervaring.

monique rotteveel online shop

Lizanne

Tijdens haar zwangerschap scheef Lizanne over sporten met een zwanger lijf. Deze moeder, tekstschrijver en journalist schrijft graag voor vrouwen, omdat ze wil vertellen over wat voor haar belangrijk is: je eigen ruimte durven nemen, doen waarvan je energie krijgt zonder altijd aardig gevonden te hoeven worden. Voor haar is dat de sleutel tot een gelukkig leven.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.