Sprinters, nee marathonlopers, nee triatleten die hebben pas karakter, zij sporten de hele dag! En ja een tien kilometer kan iedereen wel! Hoe makkelijk is het om je als sporter te verliezen in het vergelijken van je prestatie? Het is een valkuil die zo is gemaakt, helemaal als je trots bent op wat je doet. Maar wie even stopt en stilstaat weet dat dat niet kan. Maryvonne kijkt naar de overeenkomsten: stuk voor stuk sporten we omdat we er van houden, omdat het ons goed doet.

Rose traint voor de sprint. Dat is discipline hebben om steeds maar weer hetzelfde stukje te lopen op de atletiekbaan. Veel aan je kracht werken en aan je techniek. Zij geniet daarvan en vindt sprinters de echte keizers en keizerinnen in de loopsport. Ook ik heb bewondering voor die sprinters. En vooral de snelheden die zij halen…pfff… Het wereldrecord staat op 100 meter sprinten in 9 SECONDEN 58 honderdsten. Dat is bijna 40 kilometer per uur! Dat haal ik met wind mee op de fiets…

Of onze Ranomi Kromowidjojo. De 100 meter vrije slag koningin. Ik kan haar nog voorblijven op 50 meter, wanneer zij er 100 zwemt…

Ook heb veel ontzag voor de duurlopers. Marathonlopers die er 2 uur 2 minuten over doen. Die snelheid haal ik niet eens in een versnelling. 42,195 meter zo hard lopen en zo mooi blijven lopen. Ik doe het ze niet na.

Maar weet je…eigenlijk verschilt het helemaal niet zoveel in wie er nu meer discipline heeft of meer bijzonder of  beter is. Als ik kijk, naar ons recreantensporters, dan doen we allemaal hetzelfde. Waar Rose op de atletiekbaan haar rondes loopt en keer op keer voelt hoe ze loopt en waar het fout gaat, loop ik rondes door het bos, over de hei of gewoon over de straten.

Ook ik voel wat ik doe tijdens het lopen, verbeter daar waar nodig. Ik doe regelmatig een ‘bodyscan’ waarbij ik voel of ik nog rechtop loop, of ik niet op mijn hakken ga landen en of ik mijn armen en rompspieren nog inzet. Ik vind dit makkelijker uit te voeren tijdens mijn interval trainingen. Door de snelheid ga ik actiever lopen. Juist bij mijn langere duurlopen moet ik veel meer alert blijven op mijn techniek. Mijn gedachten kunnen tijdens een rustige duurtraining lekker ver weg dwalen. De kunst is om in het hier en nu te blijven, om te kunnen blijven voelen.

Voor het zwemmen is het precies hetzelfde. Ik doe veel techniekoefeningen om mijn slag elke keer weer te verbeteren en meer water te kunnen pakken en krachtiger te kunnen zwemmen. Herhalen, herhalen, herhalen. En daarna toepassen in de slag op tempo’s of zelfs sprints. Maar, en dat is vaak het moeilijkst, ook nog na een half uur zwemmen de goede techniek blijven gebruiken. Mooi blijven insteken, elleboog hoog houden en de slag helemaal afmaken. Dat is soms best lastig als je hard aan het zwemmen bent in een hele triathlon.

Mijn tempo’s zijn geen sprintjes. Ik kan niet zo diep gaan, ik kan niet zo’n hoge cadans draaien. Daar is mijn bouw en spiergestel niet op gemaakt. Dus ik zal ook niet zo snel spierpijn krijgen van een ‘sprinttraining’ bij zwemmen bijvoorbeeld. Mijn lichaam is veel beter in lange duur. Laat mij maar lekker een uur achter elkaar op hetzelfde hoge tempo zwemmen. Of een lekkere lange fietstraining doen met blokken op tempo. Daar schrikt mijn lijf niet zo van.

Gisteren heb ik een intervaltraining bij het hardlopen gedaan. De kern was 5x 5 minuten op 10 kilometer tijd lopen. De 4e keer werd echt zwaar. Gelukkig had ik mijn persoonlijke coach – vriendje is zijn naam -mee die goed aanmoedigde om door te gaan en te blijven pushen. Want het is juist tijdens de laatste twee zware intervallen waarin ik beter word. Maar wat voelen die intervallen heftig. Ik was behoorlijk moe toen ik thuis kwam en heb nu nog wat stramme kuiten. Mijn lichaam moet daar echt nog aan wennen.

Het is discipline om veel aan je kracht te werken en elke keer dezelfde rondes te lopen. Discipline is ook >15 uur per week trainen om mijn grote doel, de hele triathlon in Roth (weer) finishen te behalen. Maar het is ook liefde, het is genieten en het is plezier. En dat is voor mij de rode draad in mijn sport en in mijn blogs. En terwijl ik overal om mee heen, op Facebook, maar ook in gesprek met Rose en haar sprint de strijd tussen de disiplines zie ontstaan, wil ik jullie vragen niet vergeten te genieten van het trainen.

Meer is niet beter, minder is ook niet beter. Sprinten is niet beter dan duurwerk, duurwerk is niet beter dan sprint. Een ieder doet wat hij of zij leuk vindt en goed kan. Of juist de uitdaging in ziet. En doe het met je hart en verstand.

En ik? Ik voel me thuis in de triathlon, de langer de beter.

In één keer zomerklaar!

1 Comment
  1. wat je schrijft, Maryvonne, voelt alsof het mijn woorden zouden kunnen zijn …. En inderdaad…. Soms is less juist more… In mijn zoektocht naar de ideale trainingsschema’s kom ik toch steeds weer bij het punt dat je jezelf zeker MOET blijven triggeren, maar vooral naar je eigen lijf moet durven luisteren… En dat blijkt vaak al een uitdaging op zich!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.