Bij de triathlon denken de meesten van ons aan de Ironman of in ieder geval enorm lange afstanden die één atleet gedurende een hele dag (!) aflegt. Onze Astrid doet het anders, zij gaat voor de teamtriathlon, daarin gaan vier atleten sámen over het parcours, en maken elkaar zo sterker.

Ik ben al jaren lid van een triathlonvereniging en ben in training voor een groot triathlonavontuur, maar een triathleet wil ik mezelf niet noemen. Ik ben een fietser in hart en nieren en zal dat denk ik altijd blijven. Wel draag ik de triathlon een ontzettend warm hart toe en heb ik erg veel bewondering voor triathleten.

Triathlon gaat namelijk niet alleen om zwemmen, fietsen en lopen, maar ook nog om dat alles achter elkaar. Zelf ben geen zwemmer en als ik dan, met een tomatenrood hoofd, een ademhaling die van slag is en met vermoeide armen daarmee – eindelijk – klaar ben is er geen moment van rust. Nee, dan is het door, door, door naar de fiets. Tijdens het fietsen heb ik mijn ademhaling gelukkig altijd weer snel onder controle en is het ook afzien, maar kan ik meestal wel genieten. Tot het fietsen klaar is, want je lichaam is er dan eigenlijk wel klaar mee, die wedstrijd natuurlijk nog niet. Er moet nog hard gelopen worden! Dat is iets waar dan echt geen enkele vezel in mijn lijf zin in heeft. Als ze het konden, zouden mijn kuiten me de huid vol schelden. Bovendien lijkt het, doordat ik net hard heb gefietst alsof ik helemaal niet vooruit kom.

En dat is dan alleen nog maar de wereld van 1/8e triathlon; 500m zwemmen, 20km fietsen en 5km lopen. Het is een wedstrijd waarbij ik vol moet en kán gaan. Je hebt echter ook de kwart, de halve, de hele en voor de echte fanatiekelingen nog de dubbele of driedubbele triathlons. Dat zijn eigenlijk compleet andere sporten, want als je 180km moet fietsen, dan kan dat natuurlijk niet op de intensiteit van een 20km. Dat maakt de triathlon dus ook op een heel ander vlak afwisselend.

Wat ik zelf het allerleukste vind is de team triathlon. Dat is een onderdeel dat nog niet heel bekend en groot is, maar dat is wat mij betreft compleet onterecht. Het maakt van de triathlon een ware teamsport. Wat het inhoudt? Samen, met je drie teamleden, een triathlon afleggen. Samen zwemmen, samen fietsen, samen lopen en samen zorgen dat de zwakste schakel zo sterk mogelijk blijft. Samenwerken als team en elkaar helpen waar je kunt.

Met het zwemmen zullen mijn teamgenootjes rekening met mij moeten houden. Ik ben namelijk niet zo snel als zij, maar moet het wel “overleven” en mee komen tot de finish. Dat doen ze dan door voor mij te zwemmen en mij in een slipstream te houden, door achter mij te zwemmen en me continu aan te moedigen, door me vooraf vertrouwen in te spreken of bijvoorbeeld door het laatste baantje vooruit te gaan zodat ze mij uit het zwembad kunnen trekken.

Ik ben zelf dan weer een sterkere fietster en kan extra kopwerk doen. Kun je elkaar dan ook helpen bij het lopen? Jazeker! Niet alleen door je teamgenootjes waar nodig vooruit te schreeuwen, maar ook door een handje onderin de rug te leggen. Probeer het maar eens, je loopt dan echt een stuk makkelijker. Daar waar ik zelf een tijd van 1:20-1:25 neer zet op een (vlakke) achtste triathlon, zet ik met een team een tijd van 1:10-1:15 neer. Samen ben je sterk!

Het is ook nog spectaculair om te zien! Vier dames strak achter elkaar in het zwembad, die elkaar helpen het zwembad uit te komen, die elkaar aanmoedigen of moed inpraten als het allemaal even niet lekker loopt, een team van vier dat wiel-in-wiel, kop over kop over het fietsparcours gaat en als een geoliede machine door de bocht knalt. Fantastisch! Al helemaal als er dan tussen de teams ook nog een strijd ontstaat en er een ultieme teamprestatie gevraagd wordt. Je zult zelf tot het gaatje moeten, zonder dat je daarbij jezelf of een ander teamgenootje opblaast.

De individuele triathlon is het perfecte samenspel tussen drie sporten die je doet met je getrainde lijf, de team triathlon is het perfecte samenspel van de inspanningen die een paar sporters doen. De zwakste schakel wordt door het samen sporten ineens een heel stuk sterker.

xox Astrid

Astrid

SVS is voor Astrid de kans om over de dingen die zij belangrijk vindt te vertellen. De sportieve computer nerd ervaart de natuur als haar thuishaven, haar rustpunt. Fietsend door Kenia, zwemmend in een Fjord in Noorwegen. Maar ze staat met haar werk in de IT ook midden in de moderne wereld. Midden in de drukte van deze tijd, het luide roepen van mensen op social media en het uitputten van de aarde door de mens, probeert Astrid haar weg te vinden. Balans te bewaren en kleine manieren te ontdekken om zo mooi mogelijk te leven. Schrijven voor onze site doet ze niet vaak, maar zodra ze het doet is het altijd raak

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.