Zondagochtend, lekker rustig wakker worden en nagenieten van zaterdag, dat is wat ik nu aan het doen ben. Kopje thee erbij. Heerlijk. Waarom zaterdag zo fijn was? Nou, voor het eerst in tijden (3 maanden ofzo), liep ik ruim 10 km en langer dan een uur. En dus?! Dus durf ik langzaamaan te denken dat het met dat hardlopen van mij wel weer goed gaat komen, dat het opbouwen echt gaat lukken. Dat voor de 4e keer in 5 jaar weer bij 0 beginnen niet het einde is. Maar dat gevoel was eerder deze week wel anders.

Nu onze vakantie er weer voorbij is, ik weer werk maar de kinderen nog niet naar school zijn, vind ik het lastig om het trainingsritme weer op te pakken. Tijdens de vakantie ging het prima, en met het opbouwschema ging het qua tijd ook prima. De duur was nog niet zo lang dus het kon makkelijk tussendoor. Maar nu wordt het gewoon beter plannen, de trainingen worden langer, iedereen heeft plannen en wensen.

Vorige week zondag kon ik pas tegen 21u weg gaan, voor een training van een uur. Ik had niet zoveel zin meer: veel in huis gedaan, kinderen net op bed en de wetenschap dat het toch gaat schemeren tijdens het lopen. Ik ben gegaan, heb ook heerlijk gelopen, maar de nacht was zeer onrustig. Dus maandag vond ik dat ik nooit meer ’s avonds kon lopen.

De dinsdag die volgde had ik liever overgeslagen. Zo’n dag waarop alles mis lijkt te gaan. Moe, chagrijnig, emotioneel. Een boek lezen lukte al niet. Eigenlijk wilde ik maar een ding, onder de dekens kruipen en er niet meer onder vandaag komen. Ook nu weer ruim na 20u besloten tóch maar een rondje te gaan. Gewoon om te zien of ik daarmee van het nare gevoel af kon komen. Daar heb ik meteen maar even een kleine testcase van gemaakt (en voor het eerst het opbouwschema losgelaten), kijken hoever ik kon komen zonder te pauzeren.

Martine_beeldintekst

Normaal werk ik niet op donderdag, maar nu de kinderen een paar dagen met opa en oma op fietsvakantie zijn ben ik toch gegaan. Op de fiets, heerlijk weer en alle tijd van de wereld. Heen 13,5 km ontspannen maar stevig doortrappen. Op de terugweg gekozen voor een omweg langs de Amstel, 20 km. En ’s avonds, in mijn nieuwe SVS-hemdje ook nog een rondje gaan hardlopen. Omdat ik het schema toch al een beetje had losgelaten dinsdag, en daarmee had gezien dat ik bijna 20 minuten aan een stuk kon rennen, vandaag gekozen voor 4 series van 10 minuten hardlopen en 2 minuten wandelen tussendoor. Het ging heerlijk en daarna nog heel lang buiten zitten genieten van de warme zomeravond.

Maar als ik dan in bed lig voel ik mijn onderbuik. Strak, beetje pijnlijk, gevoelig op het litteken. Grrr, nee niet meteen zorgen maken. Ik heb veel gedaan, maar nou ook weer niet zoveel, toch? Eerst slapen, morgen verder kijken/voelen hoe het ervoor staat.

Oeps, bij het wakker worden en doen van oefeningen van de challenge voel ik mijn buik. Strak, wat opgezwollen en heel niet fijn. Was gister dan toch teveel? Heb ik een grens bereikt?! Ach, fietsen, nog een keer fietsen en hardlopen, warm. Zou best kunnen. Niet meteen bij de pakken neerzitten. Eerst maar eens rustig kijken wat de dag brengt. Dat mijn benen ook zwaar aanvoelen, daar besteed ik geen aandacht aan. Rustig naar mijn werk gefietst, gewerkt, terug gefietst en genoten van een barbecue samen met mijn lief. De hele dag geen last van mijn buik, tot laat in de avond. Aha, dat dus, het maandelijks ongemak, zorgt bij mij altijd voor wat extra buik zeg maar.

Nu ik weet waar het vandaan komt, heb ik geen last meer van mijn buik. Fijn. Zin om hard te lopen, maar wat zal ik doen?! Als ik het schema weer oppak dan ga ik 10x 5 minuten doen. Of 5x 10 minuten, donderdag zat ik al in de 10-minuten-serie. Of doe ik gek en ga ik voor 4x 15? Dat is wél 20 minuten meer hardlopen dan de vorige, zou het verstandig zijn? Ik besluit de stoute schoenen aan te trekken en gewoon te proberen. Lukt het niet, dan wandel ik door naar huis, sla af of maak de periodes korter. Zie ik dan wel.

Maar het gaat lekker, het gaat heel lekker. Geïnspireerd door alle verhalen over Sportrusten let ik niet op mijn snelheid maar kijk ik naar mijn hartslag. En het gaat FIJN. Op enig moment heb ik zelfs het gevoel dat de wandelpauzes tegen me gaan werken, ik lijk niet meer op gang te komen, maar hé dat is pas bij het 4e blok en dat is ook het extra blok. Dus dan mag het. Thuis kijk ik op mijn horloge en zie 10,41 km staan, in 1 uur en 18 minuten.

Ik ga nu verder met nagenieten en mezelf, het huis en het gezin klaarmaken voor de laatste schoolvakantieweek. En dan vanmiddag mijn trainer maar eens mailen of hij een goed idee heeft voor een vervolgschema voor de komende weken.

Tot gauw weer!
Martine

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.