voorbereiden op een trailrun in de bergen

Als een zeehond door de sneeuw… Onze trailrunner Ingrid loopt over amper drie maanden de Zugspitz Ultra Trail, een trailrun in de bergen van meer dan 100 km. Dat vergt wel wat training, ook tijdens de wintersport. Genoeg leuke wandelpaadjes, maar of je er ook op kunt hardlopen??? 

De kop is eraf! De eerste week van januari ben ik gestart met mijn trainingsschema voor de Zugspitz Ultra Trail. De organisatie van de ZUT is zeer behulpzaam; een schema valt van de site te downloaden.  Handig ja, toepasbaar…mwah. In de kleine lettertjes valt te lezen  dat dit schema geschikt is voor lopers die een marathon tussen 2.45-4 uur kunnen lopen. Mijn snelste marathon ging in 4.48 uur. Verder moet elke training gedaan worden met een rugzak om die ongeveer 3 kg weegt. En o ja, mocht er geen hoge berg met circa 1000 hoogtemeters voorhanden zijn en je dus niet kunt oefenen voor een trailrun in de bergen, dan volstaat het om dan bijvoorbeeld 7 x 200 hoogtemeters achter elkaar te rennen. Ga er maar aan staan in het Groene Hart.

 

Trailrun in de bergen

Voor zover de randvoorwaarden. Gelukkig woon ik dicht bij de duinen, de trainingen kunnen vanzelf wat zwaarder gemaakt worden door veel door het mulle zand te rennen. Verder plan ik veel georganiseerde loopjes in, vaak in Zuid-Limburg of de Ardennen zodat ik toch een trailrun in de bergen kan doen om aan mijn hoogtemeters kan werken. Bovendien werkt het voor mij motiverend, zo’n georganiseerde loop.  Het is gezellig en ik doe dan toch net even wat meer me best om een beetje door te lopen.

Begin januari, code geel/oranje/rood; ijzel! De eerste trail stond op de planning, de Poort naar het Heuvelland te Beek (net boven Maastricht). Mezelf een voorovernachting gegund in Pension Bergrust. Hahaha, een geweldige naam en hartstikke authentiek. De tijd was stil blijven staan ergens begin jaren 80. De kleur was overwegend poepbruin, schrootjes tot aan het plafond en een spiegel aan de muur met John Travolta, uit zijn Grease tijd, in het zwart wit er op. Je komt nog eens ergens.

Die ijzel was wel een dingetje. Heen, op de snelweg, leek er weinig aan de hand. Totdat mijn auto redelijk onbestuurbaar werd, opeens. Rustig vaart geminderd en in een sukkeldrafje verder gereden. Een beetje zoals ik mijn trails ook loop. De finish halen is belangrijker.  Zo dachten de organisatoren van de trail er ook over, het wedstrijd element werd er uit gehaald. Beter, want de paden waren veranderd in ijsbanen, zeker in het begin. Dan maar door het veld lopen, maar bevroren tractorsporen zijn niet reuze vriendelijk voor de enkels. Tijdens deze trailrun in de bergen moet je her en der ook “abseilen”. Dan hang je opeens ergens aan een touw te bungelen. Nee, op een trail wordt niet alleen maar gerend.

 

In het donker hardlopen

Dit was mijn eerste stap in mijn nieuwe schema. Een volgende stap kwam een paar weken later met de Dusk till Dawn Trail in Durbuy. Starttijd 19.00 uur ‘s avonds. Ja, dan is het al donker begin februari. En koud en nat. Niet mijn favoriete ding, in het donker lopen. Sommige lopers houden er van, maar ik vind het na twee uurtjes wel meer dan genoeg. Dat ging hier niet gebeuren, die trail was 44 km lang. Waarom ik het dan toch doe? Gewoon als test, of ik dit wel kan. Bij de ZUT zal ik hoogstwaarschijnlijk ook de nacht in gaan en de hele nacht moeten doorlopen.

Op papier was dit niet eens zo’n hele zware trailrun in de bergen. Met 1000 hoogtemeters was het hoogteverschil beperkt. Maar ja, die Ardennen! Het zijn geen aangeharkte paden zoals in Nederland. Overal ligt wel wat op de grond. Losliggende keien, takken, kuilen, noem het maar op. Prima terrein dus om te oefenen in evenwicht, lenigheid en coördinatie. Met mijn twee “bodyguards” Menno & Sjaak heb ik er zo’n 8 uur over gelopen. Wat was ik blij dat zij met mij mee liepen. Op de één of andere manier vind ik de Ardennen altijd een beetje luguber, zeker in het donker.

 

Niet zonder risico

Wat ik heel grappig vind is dat sommigen mij later vroegen hoe het uitzicht was. Nou, dat kan ik je vertellen. Ik zag alleen de grond en af en toe een stukje bos. Want ja, het was echt donker en je hebt al je aandacht nodig voor de grond om te zien waar je je voeten kunt neerzetten. Tuurlijk, soms zie je wel een dorpje in de verte oplichten, maar dat is het dan ook. Overigens is zo’n loop helemaal niet zonder risico. Na nog geen 1,5 km lag er een loopster in de kant die behoorlijk pijn had aan de enkel. Ze was al in shock. Later bleek dat de enkel gebroken was. Eén steen was de boosdoener.  Nu niet denken dat het levensgevaarlijk is zo’n trail. Een gemiste traptree thuis kan nog wel ergere dingen veroorzaken.  En we hebben haar natuurlijk niet laten liggen.

Vaak wordt een dergelijke situatie (een andere loper raakt gewond) omschreven in de reglementen van een trail. Buiten het feit dat het niet meer dan normaal is om een mede-loper te helpen bij nood, staat dit ook nog expliciet omschreven in het reglement. Soms ook nog op straffe van een penalty (tijdstraf of diskwalificatie) als je iemand niet zou helpen. Bij dit soort langere semi-zelfvoorzienende trails is het vaak ook voorgeschreven om verplichte items als snelverband en een isolatiedekentje bij je te hebben. Zo’n isolatiedekentje is geen overbodige luxe als je midden in de winter in de Ardennen op de grond ligt in de modder. Dat was ook het eerste wat we deden bij deze dame; het isolatie dekentje omdoen. In overleg zijn een aantal lopers bij haar gebleven totdat de organisatie haar kwam ophalen. Ik ben met mijn bodyguards voorzichtig doorgelopen totdat we om 03.00 uur over de finish kwamen.

 

De methode zeehond

Volgens mijn schema moest ik in de carnavals week ongeveer 15 uur hardlopen en 6.000 hm maken. Nou die hoogtemeters zijn wel gelukt. Ik heb er ruim 60.000 gemaakt! Eh….op skies ja. Wel heb ik nog drie keer een trailrun gedaan na het skiën. Als je dan toch in de bergen bent. Een wandelkaart mee en een paar leuke paadjes uitgezocht. Dacht ik. Daar waar ik nooit onderuit ga met skiën, is het me nu wel gelukt met trailrunnen! Tot vier keer zat ik op mijn bips op de grond: ijs, verstopt onder een laagje sneeuw. De methode zeehond bood uitkomt om weer overeind te komen. Gewoon opstaan ging namelijk niet. Elke keer  als ik kracht zette, schoof ik weer onderuit, richting afgrond. Dan maar draaien naar de buik en al schuifelend verder als een…eh…zeehond…totdat ik weer vast grond voelde. Zie je het voor je? Ik moederziel alleen op een bospad in de Alpen, liggend in de sneeuw als een zeehond op het wad??? Dat had een fraai plaatje opgeleverd.

verschillende hardloopbroeken van la Rocha

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.