Terwijl jullie druk in voorbereiding waren op de triathlon in Beesd, was ik als supporter in Noorwegen voor drie vriendinnen. Zij deden mee aan de Aurlandsfjellet Xtreme Triathlon. Het was de bedoeling dat ik zelf ook meedoen, maar ik raakte begin dit voorjaar overtraind dus daarom de supportersrol.

En die nam ik heel serieus, want toen het zwemmen in een fjord geoefend moest worden, deed ik met ze mee. Want zwemmen ben ik de afgelopen maanden leuk gaan vinden en hoe tof moet het niet zijn dat in het schitterende Noorwegen te doen! Het meer vlakbij ons huisje werd als testwater gebruikt. We bewapenden ons met wetsuit, neopreen sokken, handschoenen en cap en gingen het water in dat vermoedelijk amper 10 graden was.

Stapje voor stapje. Oh, wat was dat water koud aan de voeten! En kunnen jullie je voorstellen hoe het is als het eerste water je nek in en je rug over komt lopen? Brrrrr…. Die onaangename kou was echter nog niks vergeleken met het moment dat m’n hoofd in contact kwam met het water… snijdende pijn! We lagen daar met z’n vieren te vloeken in het water maar besloten toch daadwerkelijk te zwemmen.

Een rots niet heel ver van de kant was ons eerste doel. En daar gingen we, naar de overkant en weer terug. Onze gezichten deden ondertussen al geen pijn meer. Waarschijnlijk verdoofd inmiddels.

Los van de kou was er nog een lastigheid hier in het water. Het water golfde namelijk. Golven waar je op wiegt en die je een speelbal van het water doen voelen. Golven waardoor er ineens geen water is als je je hand wilt insteken of met je voeten wilt trappelen, golven die je het bij de ademhaling ontzettend moeilijk maken. De truc om even op m’n rug te liggen om mijn ademhaling weer onder controle te krijgen, werkte hier niet. Het maakte me compleet gedesoriënteerd en misselijk door de golfbeweging.

Na een kleine kilometer zwemmen stonden we weer aan de kant, waar we ons uit de wind in een kleedhokje konden omkleden. Mijn gezicht voelde verdoofd en mijn voeten en handen werkten nog even niet zo goed. Een paar uur later tintelden ze nog van de kou die erin zat. Maar we hebben het gedaan, zwemmen in koud water!

Ontzettend blij waren we ook dat we geoefend hadden. Die snijdende pijn in de wedstrijd voor het eerst ervaren, was niet zo’n goed idee. Door de adrenaline en met alle mensen om je heen zou je makkelijk in paniek kunnen raken. Voor mij was het vooral heerlijk buitenspelen en heel bijzonder om in zo’n mooie omgeving onder zulke extreme omstandigheden te zwemmen.

Hoe ik het verder heb gehad in Noorwegen? Binnenkort volgt nog een blog…

X
Astrid

Astrid

SVS is voor Astrid de kans om over de dingen die zij belangrijk vindt te vertellen. De sportieve computer nerd ervaart de natuur als haar thuishaven, haar rustpunt. Fietsend door Kenia, zwemmend in een Fjord in Noorwegen. Maar ze staat met haar werk in de IT ook midden in de moderne wereld. Midden in de drukte van deze tijd, het luide roepen van mensen op social media en het uitputten van de aarde door de mens, probeert Astrid haar weg te vinden. Balans te bewaren en kleine manieren te ontdekken om zo mooi mogelijk te leven. Schrijven voor onze site doet ze niet vaak, maar zodra ze het doet is het altijd raak

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.