Van onze blogger Berber hebben we de laatste tijd minder gelezen. Dit kwam doordat ze hard aan het trainen was voor haar tweede halve triathlon. Dag in dag uit trainen. Zwemmen, fietsen, lopen, voldoende rust, de juiste verzorging, voeding en focus. Alles op alles zetten om de 2500 meter te zwemmen, 80 km te fietsen en daarna nog 20 km te rennen.

Mijn dag, zondag 23 augustus, had anders moeten zijn. Het had de dag moeten zijn waarop mijn moeder weer zou gaan huilen, mijn vader zere handen zou krijgen van het klappen en ik zeker zou weten dat ik dit het allerleukste vind om te doen: racen. Het had de dag moeten zijn dat ik mijn tweede halve triathlon zou finishen. In een tijd die me oprecht niet uitmaakte maar waar menig man nog een puntje aan zou kunnen zuigen. Mijn dag.

Zoals deze intro al doet vermoeden werd dat het niet; mijn dag. Al na een uur, 8 minuten en 9 seconden was het over. Ik verdween van de radar. Mijn vader was er nog even van overtuigd dat mijn chip niet werkte. Mijn moeder gunde hem nog een tweede bak cappuccino maar de zondagse rust was verdwenen. Een verkeerpylon besloot mijn race al na 16 kilometer fietsen te beëindigen. Met alle gevolgen van dien.

De overreden slak
En daar lig je dan. De lucht was blauw, dat weet ik nog. De steentjes op het asfalt waren ineens veel groter dan wanneer je ze ziet liggen als je op je fiets zit. Kleiner dan dat kun je je niet voelen in zo’n grote wereld. Het kan ook de klap zijn geweest, maar het was net alsof de wereld doordraaide en ik niet mee kon. Ergens in de verte zag en hoorde ik fietsen langskomen. Zo hard. Ik hoorde mensen roepen. Zo luid. Ik zag mensen staan. Zo groot! Ik voelde me minuscuul. Kleiner dan een slak zonder slakkenhuis die overreden wordt door een vrachtwagen.

Ik wist heel goed dat er éen uitweg was; opstaan. Doorfietsen. Vooral niet laten overrijden door een vrachtwagen. Maar de mensen van de EHBO dachten daar anders over. Voordat ik het wist had ik geen schoenen meer aan en was er geen mogelijkheid meer om door te fietsen. Slimme truc. Deze slak was vanaf toen definitief overreden.

11997499_10153157155431687_2078023601_n

 

Wat nou, vuurbal jonge!
Wat nou als de keizer van Egypte een kut had gehad. Dan was het misschien wel een vrouw geweest! Wat nou als ik niet was gestart zondag? Wat nou als ik toch iets eerder had gedronken? Wat nou als de wind anders had gestaan? Wat nou als ik sneller had gezwommen zondag? Of toch niet mijn sokken aan had getrokken tijdens de wissel. Dan had ik mijn tweede halve wel afgemaakt. Dan had ik gejuicht, gehuild, gelachen! Maar dan had ik niet geweten wat ik nu weet.

Kuiken uit ei
Vandaag viel Janien. Kersverse Ironwoman Janien Lubben. Een powervrouw. Zij zei tegen mij: “Wat nou als ik .. Maar dat heeft geen zin.” En gelijk heeft ze. Wat nou, als dit gewoon de werkelijkheid is! De overreden slak is zo plat als een dubbeltje. De wereld is ineens heel groot en alles wat ooit normaal leek is dat niet meer. Dat de fiets van Janien wil rollen is niet meer. Dat ik wel even drie halve triathlons zou finishen in 2015 is niet meer. Sterker nog: twee uur rustig losfietsen is ineens twee uur afzien en uitkijken voor hobbels. Hardlopen als een gazelle wordt hardlopen als een mank varken. En zelfs m’n haar ‘s ochtends in een knoop leggen is een opgave.

Opstaan
Het mooie van vallen is dat je ook weer moet op staan. Zoals bij alles in het leven. En dat kost kracht. Veel meer kracht dan winnen of verliezen. Kracht om minder klein te zijn, om onzekerheid te overwinnen. Kracht om door de pijn heen de trappers rond te krijgen. Kracht om weer bochten aan te durven snijden. Kracht om niet te twijfelen aan je eigen kunnen, dit niet te zien als falen maar gewoon de draad weer op te pakken. Geen kracht in brute vorm maar kracht in je hoofd. De kracht die er dan loskomt, dat is de kracht die je nodig hebt om ‘bovennatuurlijke’ dingen te kunnen doen. Daar geloof ik in.

Gelukkig kan ik er nu om lachen, mijn schuiver van 23 augustus 2015. En weten jullie wat het mooiste is? Ik geloof dat ALLES gebeurt met een reden. Dus ook dit. Ik kan deze kracht goed gebruiken als ik zo naar mijn kalender kijk. Ik heb me vastgebeten, en laat pas over vijf weken weer los. Expect problems and eat them for breakfast. Be your own motivation.

Liefs,
Berber

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.