Zaterdag 15 augustus. De datum die sinds november afgelopen jaar rood omcirkeld op mijn kalender stond. De dag van de Aurlandsfjellet Xtreme Triathlon in Noorwegen: 1.9km zwemmen in een fjord, 98km fietsen in de bergen om het fjord en een halve marathon over een oud fantastisch mooi hiking pad. Hoe tof!

In het voorjaar raakte ik echter overtraind en daarmee veranderde de rode cirkel in een rood kruis door de datum. Wel ging ik met mijn triathlonvriendinnen mee naar Noorwegen. Wie wil er nou geen vakantie vieren in zo’n fantastisch mooi land? Ook als supporter van drie super stoere meiden zou ik me ook op de wedstrijddag goed vermaken.

De fiets en loopschoenen bleven dus thuis, maar mijn zwemspullen gingen mee. Open water zwemmen stond in de week voor de wedstrijd op het programma, want zwemmen in water van 10 graden… dat zijn wij dus niet gewend en is niet iets wat je pas dan wil uitproberen. Ik ging met hen mee, want zwemmen in een fjord leek me zo ontzettend tof!

Dan is het 15 augustus en ik? Ik sta ook aan de start! Mijn startbewijs had ik namelijk nog en ergens gedurende de week besloot ik mee te gaan doen.  Waarom niet?! Zwemmen in een fjord en dat in zo’n fantastisch mooie race, dat is een kans die ik moest grijpen.

Wedstrijdspanning is er, maar wel minimaal. Dat beetje spanning dat er is, dat is er vooral omdat ik nog nooit een open water wedstrijd heb gezwommen en ook nog nooit 1.9km aan één stuk. Wat me precies te wachten staat weet ik dus eigenlijk niet. Toch voel ik me rustig en sterk en bovenal heb ik er ontzettend veel zin in!

Ik ben niet een van de beste zwemmers en begin daarom rustig achterin het veld om vooral uit de gevarenzone van schoppende benen en maaiende armen te blijven. Goede tactiek, want ik kan rustig mijn eigen ding doen. Na 300m het fjord in te zwemmen kom ik de eerste boei tegen en als ik die voorbij ben blijf ik even rustig rechtop zwemmen. Ik oriënteer me en vind de goede lijn richting de boei. Bovenal laat ik even tot me doordringen wat ik aan het doen ben. Niet alleen lig ik in het water op een van de mooiste plekjes van de wereld, het Aurlandsfjord. Ik lig daar midden in een van de tofste wedstrijden die ik ken, de AXTri. Wat een magnifiek gezicht is dit, dat fjord met al die zwemmers voor me!

Als ik verder zwem lig ik vrijwel alleen. Ik voel dat mijn handen en voeten ijskoud zijn, maar het deert me niet. Bij elke ademhaling zie ik de machtige bergen die om het fjord heen liggen en ik kom in een flow. Als de zon vervolgens doorbreekt voel ik me intens gelukkig. Bestaat dat, een swimmer’s high? Nog nooit heb ik met zoveel plezier gezwommen en ik voel me zó sterk! Dat ik lekker aan het zwemmen ben blijkt, want een 200m voor de tweede boei zie ik ineens bubbels verschijnen; ik ben naar de groep voor me gezwommen.

Na het keren rond deze boei hebben we nog een dikke 800m naar de finish, en die 800m beginnen lastig. Er liggen nu mensen om me heen en ik heb eigenlijk geen flauw idee wat de ongeschreven regels en mores zijn in een zwempeloton. Noem je dat überhaupt zo? Grootste vraag: hoe haal ik iemand in zodat het mij de minste moeite kost en ik de ander niet in de weg lig. Geen idee.

Het resultaat is dat ik veel te lief zwem en telkens als ik ook maar een beetje het idee heb dat ik iemand in de weg zit mezelf laat terugzakken. Daardoor raak ik echter compleet uit mijn ritme en dus moet het anders. Ik pak mijn eigen tempo weer op en haal, natuurlijk zonder een enkel probleem, een aantal zwemmers in. De laatste 300m, als ik de laatste boei en de finish in zicht krijg, kan ik zelfs mijn tempo nog opvoeren. Jammer dat ik er al ben, want wat gaat het lekker!

Wat baal ik ervan dat mijn fiets nog in Deventer staat, maar hier, in dit schitterend fjord, heb ik mezelf toch echt een beetje overwonnen. Negen maanden geleden had ik nachtmerries bij het idee dat ik dit moest doen. Het zwemmen in wedstrijden kwam altijd neer op hyperventilerend en half-paniekerend overleven, 250m borstcrawlen vond ik enorm, maar dan ook enorm ver, en het borstcrawlen ging op standje aan of uit. Nu zwom ik er, in het fjord, in ijskoud water en met 225 anderen om me heen. En wat gebeurde er? Ik zwom de 1.9km weg alsof het niks was, wist rustig te blijven, vond mijn flow en wist zelfs nog bij te schakelen toen ik de finish zag. Ik zwom de sterren van de hemel en maakte van mijn DNS een DNF. Wat een dag!

banner svs shop

Astrid

SVS is voor Astrid de kans om over de dingen die zij belangrijk vindt te vertellen. De sportieve computer nerd ervaart de natuur als haar thuishaven, haar rustpunt. Fietsend door Kenia, zwemmend in een Fjord in Noorwegen. Maar ze staat met haar werk in de IT ook midden in de moderne wereld. Midden in de drukte van deze tijd, het luide roepen van mensen op social media en het uitputten van de aarde door de mens, probeert Astrid haar weg te vinden. Balans te bewaren en kleine manieren te ontdekken om zo mooi mogelijk te leven. Schrijven voor onze site doet ze niet vaak, maar zodra ze het doet is het altijd raak

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.