Sinds ik in Deventer woon heb ik een vast rondje, ik maak het hardlopend maar wandel er ook met plezier en zojuist heb ik mijn rondje weer gemaakt. Met de hond die achter me aan rende. Ik ben gegaan over het slingerpad, in het weiland langs de IJssel. Tussen de dijk en het water, waar de koeien lopen. Dat is echt mijn stukje Deventer, ik kom er tot rust en tot mezelf op ik er nu loop of ren. Ik ben dol op dit pad en de laatste tijd neem ik bijna elke week wel loopsters mee naar mijn weiland terwijl ik ze train.

Toen ik bijna twee jaar geleden naar Deventer verhuisde en dit stukje natuur op twee minuten van mijn huis ontdekte liep ik er al snel mijn vaste ronde. In de zon tussen de bloemen, maar ook in de regen of snijdende wind. Ik liep daar omdat ik het nodig had, niet voor mijn gezondheid, niet voor mijn lichaam, maar voor mijn ziel en mijn geest. Ik gebruikte het wandelen en hardlopen in het weiland om in mijn leven ook de een stap voor de ander te kunnen zetten, want ik had het – zonder dat iemand het echt wist – best wel moeilijk.

Tijdens de eerste maanden na mijn verhuizing was ik doodongelukkig. Ik verlangde maar naar één ding en dat was Amsterdam. Ik was naar Deventer verhuisd omdat ik hier wonen wilde, maar had het vertrek uit Amsterdam enorm onderschat. Hier in Deventer kende ik nog niemand en had naast mijn broer en zijn gezin haast niets in deze stad. Daarbij was mijn recht-voor-de-raapse-Amsterdamse-ik-zeg-altijd-wat-ik-wil -levenshouding ook niet waar ze hier in Deventer op zaten te wachten. Omdat ik druk was met het schrijven van mijn eerste boek en artikelen voor het blad van Run2Day af moest hebben, kon ik me volledig op mijn werk richten. En daarnaast wandelde ik bijna dagelijks in mijn weiland. En hoewel ik genoot van de schoonheid van mijn omgeving, waren die wandelingen eigenlijk doorspekt met de eenzaamheid die hoort bij een verhuizing naar de andere kant van het land.

Toen kwam daar die leuke man, die ineens in zijn dikke BMW vanuit Amsterdam naar Deventer kwam om een dag met mij door te brengen. Met hem heb ik ook gewandeld in mijn weiland en ervoer een onvoorstelbaar leuke speels- en vrijheid die ik in de maanden ervoor had moeten ontberen. Ik werd een beetje verliefd en mijn weiland veranderde in een plek waar ik wandelde en rende maar vooral blij was, me mooi en compleet voelde en genoot van de aandacht. Maar ook in een rondje vol overpeinzingen, want was die man nu werkelijk zo leuk?

En toen kwam er mijn gebroken hart. De leuke man in de dikke BMW bleek mijn vriendschap niet waard. Een nare vent, was hij. En in de kou van januari dit jaar rende ik in het weiland mijn verdriet eruit.

Inmiddels was ik met onze mooie site begonnen en leerde ik Rhodé kennen en sloot zij zich bij me aan, ze werd mijn vriendin in Deventer en zorgde er mede voor dat ik hier thuis kwam. Meer mensen leerde ik kennen en mijn leven werd hier steeds voller en rijker.

Alleen loop ik tegenwoordig haast niet meer in mijn weiland, ik heb het niet meer nodig, want mijn leven in deze Overijsselse stad is onvoorstelbaar fijn en compleet. Ik ben hier hardloopsters begonnen te trainen en neem hen – als we behoefte hebben aan ontspanning en een weids gevoel – mee mijn weiland in. Dat zijn niet de beste trainingen maar wel mooie momenten waarop we de waardering voor de omgeving en het leven met elkaar delen.
Als ik tegenwoordig naar mijn weiland ga dan is het voor Gina – mijn hond – net als ik is ze van een stadse madam in een provinciaal verandert en geniet er van om met haar neus in de wind door de natuur te rennen. Dus zo nu en dan maken we onze ronde en ploffen daarna vermoeid op de bank neer. Voldaan en tevreden.

Vandaag maakten we ons vaste rondje. Gina achter me aan rennend terwijl ik op mijn loopschoenen van het weiland mijn training maakte. Voorzichtig zette ik mijn voeten neer op de blubberige grond en keek over het water. De zon ging onder en de weerspiegeling van de lucht en het licht maakten van de IJssel een prachtig gekleurd lint. En terwijl ik daar liep gingen de afgelopen – bijna twee – jaar aan me voorbij. Ik ben in de afgelopen tijd niet alleen gegroeid als loper, maar vooral als mens. Ik heb gelachen en gehuild, maar loop er nu stukken beter bij dan de vele andere momenten waarop ik dit vaste rondje liep. En als ik eerlijk ben, voel ik mij nog steeds een Amsterdammer, maar dan wel eentje die in Deventer thuis is. Het is mooi om zo’n doorkijkje die dwars door de tijd gaat te krijgen, het maakt me er zoveel bewuster van hoe ik leef en hoe goed ik me in dat leven voel.

Vaste trainingsrondjes zijn handig voor sporters, zo kan je zo nu en dan het verschil zien en een soort van meten hoe je ervoor staat. In alle waarschijnlijkheid zal je na veel training je vaste rondje sneller maken en zie je dat je beter geworden bent.
Maar zulke rondjes zijn meer dan dat, ze zijn de mogelijkheid om even stil te staan bij jezelf en alles wat er in je hoofd en hart zit aan je voorbij te laten gaan. Mij bieden zulke rondjes een enorm perspectief wat stukken verder gaat dan fitheid en trainingsprikkels.

Liefs Rose (en Gina)

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.