Overal op social media zie je #metoo voorbij komen. Niet bij mij gelukkig. Het zet me wel aan het denken. Is het echt zo gevaarlijk om als vrouw in een kort rokje te lopen, alleen over straat te gaan of een man in je huis toe te laten? Ik heb er geen idee van, maar ben wel benieuwd naar de ervaringen die wij als vrouwen tijdens het sporten hebben.

Ik ben vrij lang, ben slank gebouwd en daarbij het ik ook nog halflang, blond haar. Zeker als ik mijn haar los draag en mannen mij van de achterkant zien, wordt er iets geroepen. Eerst dacht ik dat ik me aanstelde, dat je maar blij moet zijn als je wordt nagefloten. Maar dat klopt niet met het vreselijk ongemakkelijke gevoel dat ik erbij krijg.

Terugkijkend op de laatste jaren, zijn de ongemakkelijke momenten niet op een hand te tellen. Navraag in mijn omgeving leert me dat ik echt niet de enige ben. En de #metoo-kwestie bevestigt dat eens te meer.

 

Ik probeerde onzichtbaar te zijn

Bij ons vorige huis stond ik vaak als wandelaar bij het verkeerslicht, negen van de tien keer werd er dan vanuit een auto naar me getoeterd. Ook als ik m’n haar vast deed en probeerde onzichtbaar te zijn. Ik ben weleens gefilmd vanuit een rijdende auto toen ik de hond uitliet. En vorig jaar kwam er opeens een vrachtwagen naast me rijden: ‘Ik wist niet dat hier zulke mooie vrouwen woonden zeg’!

Echt, ik ben elke keer weer oprecht verbaasd. Wat bezielt mannen nou om zoiets te doen? Verwachten ze er iets mee te bereiken? En zo ja, wat dan? Geeft het ze een lekker gevoel? Is het macht? Ik kan er met mijn hoofd niet bij.

 

Gelukkig ging het om woorden

Net voor de #metoo hype opkwam, had ik weer zo’n incident. Er kwam een auto naast me rijden tijdens het hardlopen. Er zaten vier jonge mannen in en al stapvoets rijdend riepen ze dingen naar me. Geen idee wat, want ik had muziek aan staan, maar eng was het wel. Ik liep in m’n eentje op de stoep, strakke hardlooptight, strak shirtje, in het donker, ’s avonds tegen een uur of acht. Zij waren met vier man sterk en op dat moment was er geen ander verkeer op de weg.

Gelukkig ging het ook dit keer gewoon om woorden, maar als ik al zo schrik van dit soort incidenten, hoe moeten vrouwen die ooit serieus iets hebben meegemaakt zich dan wel niet voelen? Durven die nog wel hard te lopen ’s avonds? En hoe doen andere vrouwen dat, buitensporten in hun eentje? Waarom heb ik een cursus zelfverdediging gehad als puber, maar kregen de jongens geen cursus zelfbeheersing?

Voor mij is het geen issue, ik ga gewoon weer de straat zonder zenuwen. De hond uitlaten, een rondje hardlopen, donker of niet, ik maak me niet druk. Maar toch voelt het raar dat ik hierover nadenk, terwijl het niet mijn probleem zou moeten zijn.

Helaas kan je nooit voorkomen dat er wat gebeurt, maar er zijn wel een paar veiligheidstips voor als je in het donker gaat sporten.

Lizanne

Tijdens haar zwangerschap scheef Lizanne over sporten met een zwanger lijf. Deze moeder, tekstschrijver en journalist schrijft graag voor vrouwen, omdat ze wil vertellen over wat voor haar belangrijk is: je eigen ruimte durven nemen, doen waarvan je energie krijgt zonder altijd aardig gevonden te hoeven worden. Voor haar is dat de sleutel tot een gelukkig leven.

1 Comment
  1. Goed aangekaart en fijn dat je buiten ontspannen sport, Lizanne! Al krijg je van je omgeving – als er iets gebeurt – helaas te horen dat het je eigen schuld is, omdat je dan ook niet in het donker moet gaan sporten. Bizar eigenlijk, dus ook voor stoere vrouwen valt genoeg te winnen!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.