De eerste trainingsavond met de  loopgroep na de zomertrainingen verliep niet volgens plan, dat schreef ik de vorige keer al. Na een half uur moest ik afhaken en fietste ik met tranen in mijn ogen en pijn in mijn bovenbenen naar huis.

Oh wat baalde ik, de allerergste scenario’s spookten gelijk in mijn hoofd. Bij thuiskomst flink met ijsblokjes en coolpacks aan de gang, en de dag erna niet fietsend naar het werk. De benen voelden verre van oké. Rust nemen was dus de enige goede beslissing, maar niet de makkelijkste.

Wat volgde was een rustweekend, niet eens zo heel moeilijk door allerlei andere afspraken en activiteiten. Tijdens een uurtje zwemmen met mijn dochter, mijn mini-stoere vrouw oefenend voor haar A-diploma, voelde ik nog wel het een en ander zeuren en trekken. Verstandig dus om nog niet te gaan lopen.

De week die volgde werd een hardlooprustweek waarin ik mezelf afvroeg waarom ik het zo vervelend vind als ik niet mág hardlopen. Mijn eerste reactie is dat ik ontzettend baal dat mijn lijf me in de steek laat. Maar dat is het niet het enige. Hardlopen is mijn momentje voor mezelf. Dat zijn de momentjes in de week dat ik alleen ben met mijn gedachten. Ik kan en hoef niks anders dan te rennen.

Tijdens een duurloop gaan mijn gedachten in het begin alle kanten uit, bedenk ik wat ik nog allemaal wil of moet. Maar naarmate de tijd verstrijkt word ik rustiger en kan ik om me heen kijken en genieten van wat ik zie, hoor en voel. Tijdens een (interval)training moet ik uit mijn comfortzone: niet nadenken en gaan. Dan ben ik alleen maar bezig met het lopen, de techniek en de commentaren van de trainer. En tijdens de kortere duurlopen, zeg maar het vlotte rondje tussendoor, kan ik mezelf even afzonderen van alles en mijn gedachten op een rijtje zetten.

Martine 01Dat ik met hardlopen ook mezelf kan verbeteren, gezond en sportief bezig zijn… ach, dat zijn de leuke bijkomstigheden. Dat ik door een blessure in de steek gelaten word door mijn lijf, ja dat is vervelend en frustrerend en het maakt me onzeker over mijn lijf en wat het aankan. Maar dat ik door een blessure de momentjes voor mezelf en mijn gedachten mis, dat vind ik pas écht vervelend.

Toen ik deze quote zag, viel het kwartje: hardlopen zorgt ervoor dat mijn gedachten vrijkomen, daardoor krijg ik de ruimte in mijn hoofd die ik vaak zo broodnodig heb.

Doei!
Martine

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.