Wat doe jij op het moment dat je geen vertrouwen hebt in een goede afloop? Toch de sprong wagen? Of wachten op een beter moment en tot die tijd in je veilige zone blijven? Lizanne kiest voor het laatste, want in het verleden heeft ze net iets te vaak haar hoofd gestoten.

Vertrouwen en ik, wij hebben een haat-liefde verhouding. Het is net iets te vaak gebeurd dat ik vol goede moed ergens aan begon en vervolgens keihard op m’n bek ging. Dat krijg je als je van de een op andere dag met geklutste hersens door het leven gaat. Het goede nieuws: ik weet dat allemaal veel beter te managen nu. En dus kan ik met goede begeleiding leuke dingen doen in de sportschool.

Soms komt er wat nieuws voorbij, bijvoorbeeld de snatch. Bij een snatch ga je met de stang in een brede grip ter hoogte van je knieën en naar je heupen, schouders en uiteindelijk boven je hoofd. Als je het serieus goed kunt dan eindig je in een squat met de stang boven je hoofd, maar zo’n pro ben ik nog lang niet. Kijk dit filmpje maar eens om een beeld te krijgen van een snatch.

Samen met mijn maandagmiddag-sportmaatje begon ik onlangs heel dapper aan een reeks oefeningen die ons richting snatch moesten brengen. Eerst met een PVC-buis om op te warmen en de bewegingen even op te frissen. En zelfs zonder gewicht blijkt het verdomde lastig om met een zo breed mogelijke grip en gestrekte armen boven je hoofd een squat te maken. Maar goed, het lukte steeds dus we konden de PVC-buis vervangen door tien kilo en daarna door vijftien.

En toen kwam de twintig kilo. Ik pakte de stang zo breed mogelijk vast, wilde hem optillen en ineens was ik volledig blanco. De stang kwam tot aan mijn heupen, maar dat was het dan ook. Ik wist opeens niet meer wat ik moest doen en vooral, ik durfde niet meer. Bang om te vallen tijdens de zwieper die je maakt en bang om de stang op mijn hoofd te krijgen op het moment dat hij boven was en ik hem niet meer zou kunnen houden. Bang, geen vertrouwen. De beweging zat erin, het gewicht zou ik best moeten kunnen en toch lukte het niet.

Wat een gemuts, ik weet dat ik het kan dus je zou denken dat het gewoon een kwestie van doen is. En toch werkt het blijkbaar niet zo. Samen met Tanja, de geduldigste trainster ooit, begon ik weer bij de PVC-buis. De beweging in m’n systeem krijgen, erop vertrouwen dat ik het wél kan. Oefenen, oefenen, oefenen. En uiteindelijk ben ik dan zo klaar met zo’n lullig PVC-buisje dat ik haast stampvoetend richting de twintig kilo loop, diep ademhaal, de wereld om me heen vergeet en die stang in één beweging boven m’n hoofd breng. Inclusief charmante oerkreet.

Wat is dat toch he? Dat je hoofd het je soms ineens zo moeilijk kan maken in het uurtje waarin ik juist helemaal nergens aan denk? Nou ja, ik ben benieuwd wat er de volgende keer gebeurt als ik weer ga snatchen. Maar eigenlijk moet ik het vertrouwen nu niet weer laten gaan, het vinkje is toch maar mooi gezet. Snatch 20 kilo? Yes I can!

monique rotteveel online kopen

Lizanne

Tijdens haar zwangerschap scheef Lizanne over sporten met een zwanger lijf. Deze moeder, tekstschrijver en journalist schrijft graag voor vrouwen, omdat ze wil vertellen over wat voor haar belangrijk is: je eigen ruimte durven nemen, doen waarvan je energie krijgt zonder altijd aardig gevonden te hoeven worden. Voor haar is dat de sleutel tot een gelukkig leven.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.