Vier maanden geleden schreef ik mij in voor het ‘combi-weekend’ in Egmond aan Zee. Op zaterdag 37km over het strand fietsen en op zondag een halve marathon lopen. Niet wetende dat ik vier maanden later nog steeds zere benen zou hebben. Ik had me nooit ingeschreven als ik dat toen al zou weten…

Voor die zere benen vind ik kort voor het weekend de oplossing: de sportarts ontdekte dat het ijzergehalte in mijn bloed serieus laag was en mijn HB en magnesium ook. Als je magnesium in je bloed laag is, dan is het op spierniveau zeker te laag, niet zo vreemd dat mijn benen pijn deden. Ik ben geschrokken: Oké, het is niks ernstigs en in principe zo op te lossen, maar dat waarden zo laag waren? En dat ik dus al die tijd door heb gesport, wie weet van voor blijvende schade dat geeft? Blijkbaar is de wil groter dan het luisteren naar mijn eigen lijf.

IMG_152238580346986Een week voor Egmond begin ik met ijzerpillen, smeer ik met magnesium’olie’ (magnesium wordt via de huid beter opgenomen dan via de maag) en eet ik dingen als spinazie, boerenkool en appelstroop.
In diezelfde week steekt er een serieus windje op en de avond voor het fietsen komt er een bericht voorbij op Facebook. Het waarschuwt voor een orkaanachtige storm. Ik begin serieus te twijfelen of ik er goed aan doe om te starten in dit megazware weekend.

Ik vraag me serieus af of het fysiek verstandig is om te starten. Mijn herstel is net in gang gezet en ik wil dat niet te veel verstoren door zo’n belasting op mijn lijf te zetten. Die nacht slaap ik slecht. Door de wind buiten…en van de wind in mijn hoofd. Wat een onrust! Na overleg met mijn coach en met mijn liefste supporter spreek ik af om toch mee te doen.

Martijn zegt voor de start nog: “Probeer gewoon 3 a 4 kilometer op het strand te fietsen en als het niet gaat, dan keer je gewoon om.” en met dat in mijn achterhoofd ga ik naar de start, daar heb ik afgesproken met Amber – onze andere stoerevrouwen blogger. We spreken af dat we elkaar ontmoeten in het startvak en daarna ons eigen tempo te kiezen. En ook met mijn oud teamgenootje Josta sprak ik af. Daar staan we in het startvak: blauwbekkend en luisterend naar de ene na de andere zomerhit die de speakers schalt. Tegelijkertijd waait er ook nog fijn een regenhagelbui over ons heen en krijgen we een zandstorm om onze oren! Maar we houden de moed er in. Josta – klein van stuk – vertelt me dat ze me wel wil helpen, ze biedt aan me uit de wind te houden. Lief en ook wel lachwekkend! Uit deze wind wordt je niet gehouden en al helemaal niet door je kleinere teamgenootje, maar het laat wel zien hoe we samen klaar zijn voor de hevige inspanning.

Met zijn drieën vertrekken we. Met nog een laatste hagelbui fietsen we richting strand. Eenmaal op het strand komen de eerste afhakers ons al tegemoet. Jammer voor hun, maar ik ga door, met de woorden van Martijn in mijn achterhoofd. Beurtelings wisselen we een beetje van positie om de zijwind iets voor elkaar weg te nemen. We kunnen ook af en toe aansluiten in grotere groepen mannen. Gezellig hoor! We kletsen wat af! Zo met de zijwind is het best goed te doen. Richting het keerpunt raken Josta en ik onze grootste kletskont Amber kwijt. Ze is gelost en wachten kan ik niet. Mijn diesel staat aan en ik fiets door de moeilijke stukken strand van groep naar groep. Doortrappen, is het enige waar ik aan denk, als ik om dreig te vallen. Ik dank in stilte Vicoos, die de dag van vertrek nog even strandbanden aan mij uitgeleend heeft. Met enige regelmaat check ik of mijn easy gevoel klopt bij de hartslag, om mezelf niet over de kop te fietsen. En voor het eerst in tijden lijkt alles te kloppen, mijn benen, mijn hoofd en mijn lijf, we laten ons niet tegenhouden door de storm en rijden door. Ook als de wind bij het keerpunt aanwakkert en ik een dranghek in waai. Ik kan er alleen maar om lachen. Niet veel later dreigt weer hetzelfde te gebeuren…hoe ver ik ook richting zee stuur.

epe15F-1467

Op de terugweg kijken we nog of we Amber zien. Helaas zien we haar niet meer. Ik hoop maar dat ze wel de finish haalt en let weer op mijn eigen race. De wind lijkt gedraaid en met tegenzijwind fietsen Josta en ik terug. Josta is een kanjer en probeert mij zo goed en kwaad mogelijk uit de wind te houden. Heel soms kan ik het terugdoen. Al zal dat dunne lijf van mij net zo effectief zijn als haar met haar kleine lichaam.

Vanuit mijn ooghoek zie ik een grote waaier aankomen. Aanzetten en jezelf ertussen wurmen! Althans…dat werkt zo bij eredivisie wedstrijden en toertochten op de racefiets. Hier krijg ik een paar duwen met een stuur en nog een duw met een elleboog na…en word ik de groep uitgezet. Ah, zo werkt dat dus… Bedankt mannen!

Josta en ik vinden ons ritme en we kletsen weer lekker. Cor, een man die met ons meefietst, merkt op dat we zeker wel vaker fietsen? Hij kan niet harder, maar vind onze gesprekken een aangename afleiding. Oeps, nu moeten we wel een beetje opletten wat we allemaal bespreken!

We kunnen de kilometers nu gaan af tellen. Mijn armen beginnen nu wel moe te worden. Ik kan geen druk meer op mijn voorwiel houden en af en toe word ik met fiets en al 10 meter weggewaaid richting de rottige stukken strand. 1 keer moet ik een voetje aan de grond zetten. Maar heee, ik heb nog niet echt zere benen gevoeld.Wat fijn!!

In de laatste bocht word ik nog een keer de dranghekken ingewaaid (de wind komt opeens van de andere kant?) en Josta bekijkt de grond even van dichtbij… Haha, de laatste heuvel wandelen we omhoog, maar finishen natuurlijk fietsend!

Meteen na de finish nemen we afscheid van elkaar. Het is veel te koud om uitgebreid na te kletsen. Ons appartement is vlakbij de finish en ik spring gauw onder de warme douche. Het herstel kan beginnen.

Maar hiermee is mijn weekend nog niet klaar, ik ga de volgende dag weer het strand op. Ik heb nog een halve marathon te lopen.

Op zondag sta ik op met licht vermoeide benen. Via de speaker hoor ik dat de start van de kwart marathon met een half uur is uitgesteld, omdat het strand onbegaanbaar is. Niet veel later hoor ik dat de kwart marathon de route andersom loopt: eerst door de duinen en op het einde over het strand. En weer iets later hoor ik dat ze helemaal niet over het strand zullen gaan…

Martijn komt terug van zijn ronde hardlopen en is heel verbaast over het strandverhaal. Hij liep er immers net nog en het strand was lekker hard. Wel een pittige wind weer.

Omdat we zo dichtbij de start-finish slapen, kan ik ook zo laat mogelijk naar de start toe. Uiteindelijk ben ik 20 minuten voor de start aanwezig. Ik mag in het wedstrijdvak starten…

jawel…

het vak met o.a. Miranda Boonstra, Kim Dillen en de top Keniaanse dames!

Waarschijnlijk start ik daar omdat ik met een triathlon-licentie ben ingeschreven. In ieder geval komen er nog zo’n 4000 vrouw/man achter mij aan. Prettige gedachten. Met het MTB’en vond ik het fijn om achteraan te starten, om zo niet in de stuurduwende drukte te komen. Nu vind ik het fijn vooraan te mogen starten, om zo niet in mijn uppie te eindigen.

Rustig lopen en genieten is de opdracht van vandaag. Ik denk een beetje negatief en ‘verwacht’ er minstens 2u30 over te doen, zo niet 3 uur. Maar ik sta er. Na de start zijn vele dames na de tweede bocht al uit zicht. Er lopen er nog een paar voor mij (en achter mij ook nog 2 of 3?), maar bij de strandopgang ben ik die ook al kwijt. De wind komt weer van zee af, dus ik besluit links te lopen. Dan heb ik in elk geval nog wat luwte als er groepjes van achteren voorbij komen. Alle beetjes helpen! Het strand ligt er hard bij en de schuimkoppen vliegen je om de oren. Prachtig! Ik geniet en voel me daar één met die woeste natuur. Ik ben dankbaar dat ik er bij mag zijn.

10923766_10152567970880969_671919327745180448_n

Al heel vlot komt de eerste groep mannen mij voorbij. Alsof ik stil sta…maar ja…ze lopen dan ook twee keer zo hard! Met de mannen komen ook de meest vieze en lekkere luchtjes mij voorbij…nadeel van ‘uit de wind’ willen lopen.

Bijna aan het einde van het strand, op zo’n 10km, staan supporters en die roepen dat ik straks lekker de duinen in mag en dat het er goed uit ziet. Bedankt! Het voelt ook goed en ik loop relaxed! In de duinen hebben we wind tegen en van opzij…en gaat het nog een paar kilometer op en af. Oef… Na de laatste klim loop ik nog steeds lekker. Ik word aan alle kanten ingehaald, maar het maakt me niks uit. Gezellige drukte. Er staat zelfs veel publiek langs de kant en ik hoor mijn naam in allerlei vormen voorbij komen. Top en een glimlach terug!

Bij kilometer 16 begin ik een beetje met aftellen. Als ik dit tempo blijf lopen is het nog maar een half uurtje. Bij kilometer 17 denk ik hetzelfde…huh? En kilometer 18 duurde wat lang voor mijn gevoel. Ik begin dan ook iets last te krijgen van mijn knie. Het opzij stappen door de wind, medelopers die mij gewoon van het pad af duwen.., de duinen en het strand eisen toch hun tol. In plaats van de laatste 2 kilometers wat harder te lopen, probeer ik het tempo maar hetzelfde te houden. Dat lukt niet en ik heb voor het eerst wat verval.

De finish is nu bijna in zicht. Daar ben ik heel heel blij mee! Niet gewandeld, mijn hartslag is bijna 1 rechte lijn, haast geen verval en heerlijk genoten!! Enneh…die 2u30? 2:06 werd het! Mijn eerste ‘losse’ halve marathon. Ruimte zat om nog wat te verbeteren 😉

Ik heb mezelf behoorlijk overtroffen dit weekend! Het is vast een teken dat de ijzerpillen en magnesium-olie hun werk aan het doen zijn!

p.s. Marc van der Kort dankjewel voor je mooie foto’s ze laten zien hoe prachtig mijn weekend aan zee was

6 Comments
  1. NOHH, ik heb die zelfde hufter-waaier gezien…want naast mijn eigen waaier was er verder maar één andere.
    Indeed gevuld met hufters.

  2. Mijn tijd was 2:08. Soms met waaier, soms zonder waaier. Ik bedank altijd even iemand, als ik bij diegene uit de wind mag rijden (meestal een man). Dan zijn ze altijd heel vriendelijk en gelijk even contact. Wordt zeker gewaardeerd door de mannen! Tipje.

    1. Bedankt voor je tip! Op de heenweg heb ik dat ook uitgebreid gedaan 😉 De mannen die ik aansprak gingen zelfs nog iets rechter op hun fiets zitten, haha! De betreffende waaier op de terugweg…daar kreeg ik niet eens kans om contact te maken. Anders had ik ze zeker bedankt! Doe ik eigenlijk altijd bij toertochten oid. Ook bij loopwedstrijden als ik een tijd achter iemand heb kunnen lopen.

      De combi is zeker leuk om te doen!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.