Afzien omdat dat de mooiste herinneringen oplevert

mont Ventoux vanaf de top

We doen het ergens voor. Gaan onmogelijk lijkende uitdagingen aan en zien af. We lijken duizend doden te sterven en komen keer op keer als een Fenix weer terug. Soms lijkt dat afzien de reden waar we het allemaal voor doen. Omdat we dan iets overwinnen.

Weet je wat ik heb ontdekt? Dat genieten altijd gepaard gaat met een beetje afzien. Als het om fysieke activiteiten gaat dan tenminste, in mijn geval. Nou ja, ook weer niet altijd. Maar de momenten die me bijblijven of waar ik nog eens met weemoed aan terugdenk, daarin heb ik afgezien. Die springen eruit.

>>Waarom vrouwen geen pull ups kunnen

 

Fietsen op de Kale Berg

Neem bijvoorbeeld mijn eerste fietstochtje, gelijk naar de top van de Mont Ventoux. Absoluut geen goed idee voor een toen nog niet fietsvrouw. Ervaren manlief legde me de paar kilometers in Bedouin uit hoe dat schakelen en remmen ging. En zo startte mijn dag waarin ik vijf keer stierf en weer opstond.

Scheldend en zwetend zwalkte ik van links naar rechts. In de berm zwaaide ik liggend naar auto’s om me mee te nemen. Dit deed ik de uren die volgden. Dat de mensen enkel enthousiast terug zwaaiden en ik toch echt op de racefiets naar de kale top moest, bleek wel. Ik had afgezien, ging compleet uit mijn comfortzone maar won de strijd. Eenmaal op de top begon het nieuwe avontuur.

>>Door het fietsen ben ik een mannensnuifster geworden

Je raadt het al, eenmaal boven moet je ook weer naar beneden. Ik weet niet meer wat me meer spierpijn heeft opgeleverd, maar ik kan me nog steeds inbeelden hoe de kramp in mijn handen van het remmen voelde. Maar hé, ik had gewoon de Mont Ventoux beklommen! Trots vertelden we elkaar wat we tegen waren gekomen tijdens de welverdiende pizza dezelfde avond. We waren de helden van de dag. Het is al zes jaar geleden, maar de details staan nog helder op mijn netvlies. Ik genoot van het afzien, want ik had het doorstaan.

 

foto vulkaan Guatemala tijdens hike

Hiken op de vulkaan

Tijdens onze reis afgelopen jaar maakten we kennis met een actieve vulkaan in Guatemala: de Fuego. Wellicht nog wel bekend van het nieuws in juni 2018, toen er meerdere mensen zijn omgekomen door de onverwachtse eruptie. In november had ie weer zo’n moment. We zaten op onze rooftop en genoten van het spuwende lava dat op veilige afstand plaatsvervangend ons kaarslicht bij het eten was.

>>3 bestemmingen voor je mountainbike vakantie

De tassen waren ingepakt want de volgende ochtend zouden we met bepakking en al de Fuego eens van dichterbij bekijken. Een meerdaagse hike de Acatenango op, de buurvrouw vulkaan van de Fuego. We moesten 4000 meter hoogte trotseren en drie verschillende klimaten beleven. Diezelfde ochtend werden echter de omliggende dorpen geëvacueerd. Volgens de autoriteiten was het niet veilig om die dag omhoog te gaan.

Een dag later waren de gemoederen alweer gesust en gingen we alsnog. Met gierende adrenaline door mijn lijf zette ik voet voor voet. De nacht die volgde was koud en kort. Al om 3.30 uur was het tijd voor deel twee: omhoog naar de krater voor een mooie zonsopgang. Die kwam niet, het begon te stormen en ik kreeg last van hoogteziekte. Als een verwilderde vrouw strompelde ik weer naar beneden. We wisten niet hoe snel we het kamp weer in moesten pakken en door moesten naar de voet, gezien de heftige weersberichten.

 

 

Marathons en obstacle runs

Ik had nog een week last van spierpijn, maar al die dagen raakten we niet uitgepraat over onze geweldige tocht. Wederom voelden we ons helden dat we dit gedaan hadden, dat we hadden afgezien en doorgezet. Ondanks dat we ons zo slecht voelden, hadden we door gezet. We hadden het gered en hebben daardoor de mooiste natuurverschijnselen mogen zien.

>>8 tips voor als je gaat beginnen met hardlopen

Terugdenkend zijn die genietmomenten dus altijd doordrenkt van afzien. Zoals die vriendin die kotsend over de finish van de halve marathon kwam, of al die blauwe plekken na een obstacle run. De beklimming van de Mont Ventoux en die hike… Deze ervaringen geven je de meeste weemoed en een glimlach als je eraan terug denkt. Het zijn de avonturen waarin je wat pijn hebt geleden en ze hebt mogen delen met anderen. Dan stoot je elkaar nog eens aan: ‘Weet je nog…’

Zou het dan zo zijn dat afzien overgaat in trots omdat je het gehaald hebt en een grens hebt verlegd? Hoe zit dat bij jou? Staat afzien dichterbij trots dan we denken of werkt voor jou toch anders?

* Leoni

 

Volg Stoere Vrouwen Sporten ook op InstagramFacebook en YouTube voor meer sport updates, recepten en leuke work-outs.

Wist je trouwens dat je het SVS platform heel gemakkelijk kunt supporten. Dat doe je door via onze site te kopen bij onze partners. Dan krijgen wij namelijk een kleine vergoeding. Dat geldt bijvoorbeeld voor de linkjes naar Futurumshop, Wiggle en Decathlon. Maar bijvoorbeeld ook voor Bol.comDille & Kamille,  Holland & BarrettfonQ en CoolBlue. Meer hierover lees je op de pagina Support Onze Site. Dankjewel alvast, want van al die kleine beetjes die we zo ontvangen, kunnen wij de site en servers draaiende houden.
Leoni Storm

Leoni - wereldreiziger, hardloopvrouw, bootcamper en zo nu en dan racefietser. Ze ging voor ons schrijven in een opwelling. Omdat ze wilde weten of ze het kon. Ontnuchterend, humoristisch, realistisch en met een beetje zelfspot. Daar herken je haar bijdrages aan. Maar vanuit haar werk kan ze ook ineens een beetje psychologie toevoegen aan haar verhalen. Oh, en haar kat? Die is te dik.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.