Cathelijne is onze expatblogger. Ze woont in Texas en traint daar dus ook. Triathlon is haar ding, maar voor een regulier fietsevenement is ze ook wel te porren. Laatst nog deed ze mee aan een tocht van Houston naar Austin, toch al gauw zo’n 240 kilometer. En zoals met zo’n beetje alles in Amerika, zijn ook fietsevenementen groot, groter grootst.

Met een halve Ironman in de benen zou de MS 150 (150 miles zijn dus ca. 240 kilometers) ook wel moeten kunnen toch? Twee races voor de (trainings)prijs van één, zullen we maar zeggen. De tocht van Houston naar Austin vertrok vanuit een groot stadion bij de stad, en echt heel veel fietsers deden mee. Zo’n 13.000 geloof ik, gezelligheid!

Zoals altijd begon het evenement met het Amerikaanse volkslied wat ik zo onder hand begin te waarderen. Het lijkt wel of ik het al vaker heb gehoord dan het Nederlandse in mijn hele leven. Fietshelmen af en doodse stilte, super! Dat heb ik trouwens ook eens meegemaakt tijdens een looptraining op de baan. Op het sportveld ernaast begon een baseball wedstrijd en aangezien je het volkslied goed kon horen op de atletiekbaan, stond iedereen abrupt stil waar hij/zij ook was en wachtte tot het volkslied af was voor er weer doorgetraind werd. Dat zijn echt de leuke Amerikaanse ervaringen die het zo speciaal maken om eens ergens anders te wonen en sporten.

De MS 150 betreft 150 mile fietsen om geld op te halen voor bestrijding van de ziekte MS. Nog zo’n eye opener: hoe goede doelen hier ‘leven’. Er wordt zo ontzettend veel geld opgehaald met dit soort wedstrijden. Nu heb ik in Nederland nog nooit een loop- of wielerwedstrijd meegedaan voor een goed doel (gaat binnenkort wel gebeuren, hoor!), maar ik ben erg onder de indruk van de getallen. Er is namelijk in deze rit 20,3 miljoen dollar opgehaald voor MS. Ze zeggen wel dat everything bigger is in Texas, en dat klopt soms ook. We werden als deelnemer verplicht om 400 dollar op te halen voor MS, anders mocht je niet starten. Inschrijfgeld staat hier verder los van. Het leek me een fors bedrag maar het is ruim gelukt gelukkig, nogmaals dank voor alle donateurs!

De rit was mooi en leuk, zeker geen race en dat was maar goed ook met zoveel fietsers tegelijk. We kwamen al zo snel een pitstop tegen dat we die maar overgeslagen hebben, maar bij de tweede zijn we maar gestopt want dat was de lunchplek. Dat het pas half 10 was maakt dan blijkbaar ook niet uit. We gingen uitgebreid aan de aardappels, pasta, sandwiches, energy bars, je noemt het maar op. Er lagen zelfs gelletjes, etc… In mijn ogen een beetje overdreven. Echt helemaal vol sprongen we weer op de fiets en hadden lekker de vaart erin. De heuvels kwamen nu ook, wat een prachtige omgeving! Mooie natuur en schitterende wildwest dorpjes. Veel publiek en aanmoedigingen vanaf de zijkant voor de fietsers. En overal bandjes en biertjes.

We hebben uiteindelijk nog een feeststop gemaakt en ook nog een gewone waar ik weer eens door een fireant gebeten ben. Aaah rotbeesten, een mier die steekt als een wesp en dan ben ik blijkbaar ook nog een beetje allergisch dus niet cool! De volgende stop had een EHBO-post en daar hebben ze maar even mijn hele enkel verdoofd vanwege die beet. Geen halve maatregelen hier! Het werkte wel in ieder geval.

Sneller dan verwacht was de finish in zicht. Het fietsen in zo’n hele grote groep is wel gek, je kan bijna nooit je eigen tempo rijden. Of je bent de hele tijd aan het inhalen, Of je wordt de hele tijd ingehaald. Want als er een je voorbij gaat, gaan er meer en dan kom je  er niet meer tussen. Wij wilden met zijn drieën bij elkaar blijven, maar deze manier van rijden maakt dat best moeilijk. Ik wist op een gegeven moment niet meer ik nu de voorste middelste of laatste was van ons drie, maar uiteindelijk vonden we elkaar altijd wel weer.

En gelukkig ook op tijd voor de finish zodat we samen over de finish konden.  Er werd weer goed voor ons gezorgd achter de finish met volop eten en drinken, echt ik voelde me alsof ik bij mijn oma was geweest na deze dag ‘hier, neem nog een koekje’.

Dag twee werd helaas afgelast want er was slecht weer op komst. Slecht weer hier betekent ook echt slecht weer, bijna niet voor te stellen in Nederland. Er kan zo ontzettend veel regen vallen, dat een aantal wegen in Houston veranderen in rivieren wat elk jaar weleens gebeurt. En de onweer is gewoon een grote donder en een grote bliksem maar dan een uur achter elkaar. Dus als men zegt slecht weer op komst, worden alle maatregelen getroffen en in dit geval betekende dat, geen dag twee naar Austin! We hebben dus ‘maar’ de helft gefietst, maar leuk was het!

Stoere Vrouwen Sporten Shop

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.