Hoewel ze wel het figuur volgens eigen zeggen wel heeft,  is ze het niet: een zandloper. In een vlaag van jeugdige onbezonnenheid had Ingrid zich ingeschreven voor de Wisenttrail want er “moest” nog een lange duurloop als training. En nee, ze wil nog steeds niet verklappen wat “het” nou is…

Pas na de inschrijving las ik dat er zand zou liggen, heul veul zand. Ik haat zand! Nou ja, dat maakte het ook meteen een hele goede trainingsloop, zowel fysiek als mentaal.
‘s Ochtends stond ik op met houten poten. De week ervoor had ik mezelf volledig leeg gelopen tijdens de Escapardenne Trail in Houffalize (België). Een gouden olifant met zijn snuit blies toen het verhaaltje voortijdig uit. Het hielp ook niet dat ik twee dagen op mijn hoefjes had gestaan in de nieuwste hardloopwinkel van NL waar ik sinds een tijdje parttime werk.

Een omleiding, een bijna ongeluk door aquaplaning (heel eng zo’n bak water onder een viaduct waar je met 100 km/u in duikt), nog meer regen en nog veel meer regen en weinig zicht. Nee, een lekkere rit werd het niet, en eerlijk is eerlijk, ik heb wel 100 keer gedacht: ik keer om, ik ga terug. Soms moet je jezelf een schop onder de kont verkopen en toch gaan. Ja, het lopen mag leuk blijven, maar soms is moeten gewoon moeten. Doorzetten dus, want “het” rekent straks genadeloos met mij af.

Bij de start was het weer gezellig. Er zijn altijd wel wat bekenden te zien. Geestig is het dat iedereen bij een miezerbuitje onder de partytent staat te schuilen, stoere traillopers als we zijn. Waterpassages, storm, regen en hagel deren ons niet, maar we willen wel graag droog starten!

Bij de tweede waterpost, ergens rond 24 km, koos een kennis voor de korte variant door een lus over te slaan. Wat leek me dat aantrekkelijk!!! Want, werd ons verteld (ik liep met twee lopers op), het zware, echt zware stuk zou nu komen. Een “lusje” van 20 km door het Kootwijkerzand. Kom maar op dacht ik. Nou…..die overmoedigheid werd snel bestraft. Het schijnt dat het Kootwijkerzand de grootste zandverstuiving van Europa is. Het had van mij wel een beetje kleiner mogen zijn.

Gedrieën stampten we mismoedig door het zand. Af en toe met een dribbeltje maar meestal stevig doorwandelend. Inmiddels hadden we gezelschap van mtb-ers die de pijltjes kwamen ophalen. Bij de waterpost op 44 km bleek dat we buiten de limiet liepen. En super aardig van de organisatie: we mochten doorlopen en finishen. Het zou een RTQ worden: refused to quit, wat toch wat heroïscher klinkt dan DNF (did not finish).

Uiteindelijk 36 minuten buiten de limiet gefinisht en de organisatie fluisterde me toe dat ik (officieus want niet op de uitslaglijst) 5e vrouw was geworden. Alleen al daarom ben ik blij dat ik doorgeploeterd ben.

monique rotteveel online shop

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.