Twee weken rustig aan en geen versnellingen of sprintjes. Dat is wat ik moet doen. Ik ben bij de fysio en hij heeft net naar mijn linkerbeen gekeken. Dat doet pijn, de hele dag al. Ik heb de hele dag niet lekker kunnen liggen, zitten of staan. Wat ik ook doe, alles doet pijn. Zelfs met een flinke dosis ibuprofen.

“Oh, dat is een hammetje.” zegt de trainer tegen een andere loper terwijl ik naar mijn been grijp. De achterkant van mijn bovenbeen trekt helemaal samen in een kramp en tegelijkertijd heeft het weinig kracht meer. En het lijkt per seconde toe te nemen. Het is maandagavond en ik sta op de baan om voor de tweede keer mee te doen de sprintgroep. Het is koud vandaag en ik ben moe. Ik had een belangrijke deadline waar ik dit weekend hard aan gewerkt heb. En door de overgang van winter- op zomertijd heb ik slecht geslapen. Ik twijfelde of ik moest gaan trainen vandaag, maar ik ben gegaan. Ik wilde zo graag. Het was zo leuk vorige week.

Bij de eerste versnelling gaat het al mis.

Eerst pijn en dan mijn hamstring die zich met de seconde meer aanspant. Zo veel dat hij trekt aan de aanhechtingen, mijn billen en zelfs mijn kuit. Zo naar dat ik met een sip hoofd en tranen de baan verlaat en naar huis ga.

Thuis aangekomen schrik ik van mijn been wat kei en keihard voelt. Ik neem een warme douche, smeer wat wondercrème op mijn been en ga tv kijken. Ik val op de bank in slaap en even voor twaalven word ik wakker. Ik pak mijn inmiddels koude thee en hond en ga naar bed. Mijn been doet pijn. “Morgen zal het wel over zijn.” zeg ik tegen mezelf.

Optimistisch gedacht van mezelf en misschien geloof ik het, maar het is waarschijnlijker dat ik mezelf wil opbeuren. Want die tranen die over mijn gezicht liepen terwijl ik naar huis ging? Die waren niet van de pijn, ik kan wel wat pijn hebben namelijk. Ze waren van teleurstelling. Ik wilde zo graag en het lukte niet. Mijn hoofd ging te keer: “Te oud!”, “Geen sprinter!”, “Stop maar met lopen!” en anders wel: “Loser!” waren de dingen die rondgingen in mijn hoofd.

Hamstringblessures zijn vervelende dingen. Meestal komt het voor bij explosieve sporten. Bij voetbal bijvoorbeeld, als een voetballer snel naar een bal rent, maar ook bij sprinters die heel snel heel hard gaan. Daarom is het voor sprinters heel belangrijk goed te warming-uppen, want warme spieren kunnen meer aan. En regel is: hoe korter de inspanning, de langer de warming up.

En warming-up? Dat had ik nou net even te weinig gedaan…

Inlopen deed ik voor de afgelopen training met Shehr, we rennen in een rustig tempo kletsend over de baan. Ik vertel haar dat ik voor de eerste keer op de baan loop en dat ik me een beetje onwennig voel. De 19-jarige Shehr niet, die loopt hier al haar hele leven. Inlopen doe je om je spieren warm te maken. Door rustige rondjes te rennen bereid je je lichaam voor op de activiteit die je nog te doen staat. Als je voor je gewone trainingsrondje gaat, doe je dat als het goed is ook. Je loopt de eerste kilometers net wat rustiger en je voelt ook dat je lijf daarom vraagt. De ademhaling gaat wat moeizamer en je spieren voelen wat ongemakkelijk en hard. En dan vanaf een bepaald punt voel je dat je lijf warm is, dat het klaar is en dat je sneller wilt. Shehr liep twee en een half rondje, dat is dus twee en half keer de 400 meter van de baan. Ofwel een kilometer en toen was ze warm. Eigenlijk had ik nog niet dat punt bereikt waarop ik kon zeggen dat mijn lijf warm was. Het was nog niet klaar om te gaan. Maar toch liep ik achter de andere lopers aan om te beginnen met de training. En precies dat is wat er fout is gegaan. Mijn lijf was nog niet klaar voor actie.

En het is grappig dat uitgerekend ik, die haar lezers vertelt naar hun lichaam te luisteren, die zegt dat echt stoere vrouwen hun activiteit aanpassen aan wat hun lijf kan, dat ik, uitgerekend ik niet naar mijn lijf luister. Ik was een beetje onzeker tussen al die lopers die zich thuis voelen op de baan. Ik wist nog niet zo goed welke warming-up dingen ik doen moest en hield me stil en zogenaamd stoer. Ik vroeg geen hulp. En daar heb ik nu best wel spijt van. Want twee weken rustig aan en geen versnellingen of sprintjes is nu niet bepaald hoe ik mijn sprintersdroom wilde beginnen.

Toch heb ik er vertrouwen in. Er is tijdens deze twee weken veel wat ik wel kan doen. Er zijn zat trainingen en workouts die mijn sprintersdroom kunnen helpen. Zoals de April Core In Motion Workout die we deze week begonnen zijn. En lezen over goede warming-up, verzorging van mijn spieren en de juiste ondersteunende krachttraining. Je begrijpt, mijn komende blogs zullen gaan over herstel, verzorging, warming-up en kracht. En die sprintersdroom? Die komt wel goed, dat geloof ik!

Liefs Rose

Enne lieve trainert… dank voor je goede zorgen, ik ben blij dat ik bij jouw sprintersclub horen mag!

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.