Na de derde Start to Run les voelde ik me ellendig. Het ging niet lekker. Wat de trainer van me vroeg, kon ik niet laten zien. Balen, geen progressie geboekt. Terwijl ik het belangrijkste wél goed had gedaan, namelijk mijn hartslag laag gehouden en naar m’n lichaam geluisterd. Mijn humeur knapte er niet van op, de twijfel sloeg toe.

Deze hardloopcursus doe ik als laatste poging om de sport echt goed onder de knie te krijgen. Na acht jaar proberen eindelijk op les, en dat is heftig! Het punt is dat ik voor mezelf een norm heb vastgesteld waaraan ik vind dat ik moet voldoen. Na acht sportieve jaren mag ik toch wel enige coördinatie van mezelf verlangen. Nou, je moet me eens zien klungelen! Op één been hinkelen en dat andere been “gewoon mee laten lopen”? Ik kan dat niet en dat stoort me. Het boeit me niet dat anderen het ook niet kunnen. Ik kan het niet en dat is Mijn Issue.

In zo’n les ga ik ervan uit dat de hardlooptrainer – Rose in dit geval – ons dingen laat doen waarvan zij vindt dat wij dat in die fase van de cursus moeten kunnen. Les 3 bijvoorbeeld, we moesten versnellen. Ging niet. De aanmoedigingen die ik dan achter me hoor, werken dan ook totaal niet motiverend. Twijfel in m’n bovenkamer, toch maar proberen. Al bij de eerste (soort van) versnelling voel ik pijn in m’n rechter been. Niet ernstig, ik herken het als oude blessurepijn. Het is wel een signaal en ik besluit al na een meter of tien mijn tempo terug te schroeven.

De moppermodus schiet aan: waarom moeten we in vredesnaam tempo lopen terwijl het me nog zoveel moeite kost om mijn hartslag laag te houden? Ik snap het niet, m’n been doet pijn, de paden zijn glad, het is druilerig weer en Het Gaat Gewoon Niet Lekker! Dat ging het dinsdag ook al niet, maar toen wist ik waardoor het kwam en vond ik het niet erg. Donderdag ging het heerlijk en na een rustige vrijdagavond stapte ik zaterdag dan ook uitgerust en opgewekt in de auto. Dan is het wel een domper hoor, dat je zo tegen jezelf aan het knokken bent.

Toen ik – eenmaal weer thuis – de tranen achter m’n ogen voelde prikken, was ik er klaar mee en heb ik keihard om mezelf gelachen. Een cursus doe je omdat je iets wilt leren. Waarom ik dan verwacht alles al te kunnen? Geen idee… Rose verklapte me later dat deze training mentaal uitdagend was: ga je over je grens of luister je naar je lichaam? Ik koos het laatste, en weet nu dat het goed was. Ik ben niet de sterkste en de snelste, maar ik werk er wel keihard voor! En half februari loop ik gegarandeerd een stuk beter dan toen ik begin januari met de cursus begon.

Eén ding is me wel duidelijk, leren hardlopen is zoveel meer dan je ene been voor de andere zetten! Het is mentaal een enorme uitdaging, al die gedachten en onzekerheden. Ik vind het echt te gek om dat allemaal te ervaren en te vertalen naar m’n prestatie. Om met de trainers in gesprek te gaan, feedback te krijgen en vooral ook lol te hebben in de groep. Dat heb je niet als je met Evy of Renate loopt, terwijl het voor mij juist de meest waardevolle aspecten zijn. Zaterdag gaan we de brug over de wijde wereld in. Wind in onze gezichten, als echte hardlopers!

 

 

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.