En ineens was ie daar, mijn allereerste hardlooprondje zonder wandelpauzes tussendoor. Dik 4 kilometer stonden er op de teller, ik werd er emotioneel van. Jarenlang heb ik gedacht dat ik het niet kon, omdat mijn lichaam er niet toe in staat was. Maar wat blijkt? Ik kan het wél, want ik weet nu hoe ik mijn lijf moet gebruiken om dit te kunnen.

Een beetje nerveus kleed ik mij om voor mijn tweede hardlooprondje zonder plan. Rose had me verteld over het punt waarop je ineens niet meer hoeft te werken maar als vanzelf de ene voet voor de andere zet. Voor mij een volstrekt onbekende ervaring in het hardlopen. Maar ik snapte wat ze bedoelde, in het zwembad kom ik wel tot dat punt. In de ontspanning van de beweging zwem ik het ene baantje na het andere. Zonder vermoeidheid, zonder pijn, zonder gedachten. Maar hee, zwemmen kan ik. Hardlopen nog niet.

Nieuwsgierig begin ik te joggen, linksaf om het centrum heen. Ik registreer de stramheid in mijn lijf, voel geen pijn en haal rustig adem. Een paar straten verder merk ik geen stramheid meer. Is dit dan dat punt? Ik weet het niet maar constateer wel dat ik al best ver van huis ben, nog steeds niet heb gewandeld en mijn ademhaling nog steeds rustig is. In de etalage van een winkel steek ik tevreden een duim op naar mezelf. Dit moet wel het punt zijn waar Rose het over had. Ik voel zelfs de ontspanning toenemen en loop opgewekt door.

Met nog een kleine kilometer tot mijn huis raak ik geëmotioneerd. Ineens ben ik me enorm bewust van wat er met mij gebeurt. Jarenlang heb ik geknokt tegen een onwelwillend lijf waar altijd pijn in zat. Ik voelde mijn lijf maar van contact was geen sprake. Nu is dat contact er wel, en blijkt het zelfs te klikken tussen mij en mijn lijf! Het vertelt mij wanneer ik gas terug moet nemen, het nodigt me uit om ervoor te zorgen en het stelt me al wekenlang in staat om pijnvrij te hardlopen. Wauw zeg, wat een prachtig proces is dit.

Het fascineert me hoeveel dat hardlopen met me doet en hoeveel kracht het mij geeft als mens, als vrouw. De kracht van het maken van keuzes, en dat die keuzes daadwerkelijk leiden tot verandering. Vrienden die me vertellen dat ik zo opgewekt en energiek ben, maar tegelijkertijd ook een soort van rust over me heb. Alsof ik smoorverliefd ben, zoveel geluk schijn ik uit te stralen. Ik kan het niet ontkennen, maar een verklaring had ik ook niet. Nu wel, want dat ene hardlooprondje staat symbool voor zoveel mooie ontdekkingen van mijzelf als persoon.

Langzaam krijg ik niet alleen meer vertrouwen in mijn lijf, maar in mijn hele zijn. Ik denk terug aan de gesprekken met Rose en hoe zij mij iedere keer vertelt dat cijfers niks waard zijn maar gevoel des te meer. Rationeel weet ik het wel hoor, en heel veel waarde hecht ik er ook niet aan. Maar die cijfers staan wel iets in de weg wat eigenlijk veel belangrijker is. Namelijk erop vertrouwen dat ik met mijn eigen gevoel heel goed bij machte ben om mijn lijf op de juiste manier te sturen. Dat vertrouwen groeit met elke kilometer die ik afleg…

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.