Wij hardlopers zijn maar rare mensen

hardlopers

Hardlopen, dat begint toch bij de schoenen en de app van Evy? Gewoon met een beginnersschema aan de slag en vanaf die dag genieten van je nieuwe sport? Was het maar zo simpel, want wat niemand je vertelt: als je gaat hardlopen verander je ook in je nieuwe jij…

Niets gênants is ons hardlopers vreemd. We staan in vuilniszakken te wachten in het startvak. We plakken onze tepels af met tape. Voor een medaille betalen we en hebben een onvoorstelbare interesse in strak lycra.

Kasten vol hebben we daarvan. Welke afstand we ook lopen, hoe lang we al aan deze sport doen en hoe snel we dan wel niet mogen zijn. Allemaal kennen we die typische dingen die hardlopers zo leuk maken. We maken er ons allemaal schuldig aan. Die momenten die we allemaal wel mee hebben gemaakt. Wij zetten er een paar voor je op een rij. (lees verder onder afbeelding)

>>Waar hardlopers aan denken tijdens het hardlopen

 

hardlopers

Hardlopers poepen in de bosjes

Als je het nog niet gedaan hebt, komt het nog wel. Je zult een keertje poepen in de berm. Of op zijn minst met samengeknepen billen naar huis dribbelen. Ik dacht altijd dat het een beetje onzin was. Al die hardlopers die last van hun darmen kregen. Maar wie dacht ik dat ik was? Die dixies staan toch niet voor niets langs het parcours van sommige loopevents.

Ook ik kreeg er mee te maken. Op een zomeravond. Toen ik een rustig rondje wilde lopen en toen ik net een beetje op weg was ineens kramp kreeg. Ik wist niet wat me overkwam. Hardlopen was haast niet meer mogelijk. Maar stilstaan en ademhalen in de hoop dat die pijn wegging deed ook niets. Helaas was de berm niet zo heel fantastisch, daarom ben ik met de billen samengeknepen rustig richting huis gegaan. Het toilet haalde ik net op tijd.

Hardlopen kan je darmen in eens heel actief maken. Hoe dat komt is een lang verhaal, belangrijker is dat je er goed aan doet wat wc papier mee te nemen. Want als je moet, dan moet je. Mijn voorkeur: vochtig toiletpapier in een ziplockzakje. Dat veegt veel fijner. (lees verder onder afbeelding)

>>Beginnen met hardlopen als je het een tijdje niet gedaan hebt

 

hardloper

Toch geen hinde

Ken je die foto met een grapje over planken die over het internet gaat. Bestaat uit twee plaatjes, de eerste van een prachtige vrouw met lange benen en een superlijf in plankhouding. De tweede van een babyolifant die plat op zijn gezicht ligt. De tekst: hoe ik denk dat ik er uit zie tijdens het planken en hoe het werkelijk is.

Zoiets kennen wij hardlopers ook. Dat confronterende fenomeen heet ‘De Finishfoto’. Ik weet het niet hoor. Steeds doe ik mijn best om bij de finish wat lichtvoetiger te lopen en een glimlach op mijn gezicht te hebben. Lukt niet. Is me nog nooit gelukt. Ik zie er niet uit. Trek een gezicht en loop hard als een soort blob.

Sowieso hebben hardloopfoto’s altijd wel een zekere botsing met de realiteit in mijn hoofd. Hoe is het mogelijk dat ik er altijd zo lullig op sta terwijl het onwijs lekker voelt? Hoe komt het dat ik er een stuk langzamer uitzie dan dat dat hardlopen voelt? Ik neem de slechte finishfoto’s het rood aangelopen hoofd en de rennende blob voor lief. Dus ik ben niet de hinde, maar ik ben wel een hardloper en dat is het mooiste wat er is.

>>Schuurplekken tijdens het hardlopen, voorkom ze!

 

Mental breakdown

Het is niet dat ik een labiel type ben hoor, maar hardlopen doet wat met mijn emoties zo nu en dan. Ken je dat, dat je aan het rennen bent en ineens een enorme vrolijkheid in je voelt? Zo’n innerlijke tralala dat je hallo gaat zeggen tegen de dieren in de wei. Dat je met een grijns je buurt weer in rent en het net lijkt alsof je komt prediken, maar dat de jurk nog ontbreekt? Hardlopen doet dat met je. Iets met stofjes enzo.

Maar dat hardlopen doet ook iets anders. Ik heb wel bij de finish staan janken hoor. Of na een training die vanaf het begin af aan best zwaar ging. Dat heeft ook een oorzaak. Net iets anders dan die stofjes. Het schijnt dat een deel van je brein wat minder actief wordt bij zware inspanning. Hierdoor reguleren we onze emoties wat minder goed.

Dus troost je, sta je te grienen bij de finish, jank je met grote uithalen of kan je het allemaal even niet meer hebben? Deze mentale breakdown komt doordat je echt diep bent gegaan. Je bent dan een jankende, stoere hardloper. Goed gedaan. Maar niet te vaak doen hoor! (lees verder onder afbeelding)

>>Hardlooptraining voor een hogere snelheid: Snel, sneller, snelst

 

hardloper

Spotten, aanzetten, inhalen en instorten

Deze kennen we allemaal. We zijn of dader of slachtoffer in deze. Je bent aan het rennen op een lange eenzame weg. De wereld lijkt leeg. Alsof hij van jou is. Maar dan zie je die loper voor je. Het valt op dat je mogelijk hetzelfde tempo loopt. En dat rommelt met je. Die loper moet daar weg. Die loper maakt je onrustig. Je zet aan.

Even iets sneller lopen. Niet eens omdat je het wil, maar omdat iets in je je dwingt dit te doen. Je ademhaling wordt onrustig, je hartslag schiet omhoog. Maar je blijft rennen. Jagen op die loper verderop. Je ontploft bijna, maar nadert hem. Je weet niet of je het redt, maar nu moet je wel. Hij heeft vast je zware ademhaling al gehoord. Iets rechter, iets netter lopen. Je zal hem niet laten zien dat je kapot gaat. Dan haal je hem in. Het Is Gelukt!!!!

En dan? Ja, dan moet je door, anders weet hij wat je gedaan hebt. Je loopt door, zwoegend, vechtend om niet ter aarde te storten. Dan zie je een zijstraatje. Verlossing. Je slaat rechts af en kan eindelijk je tempo laten zakken, ademen en bijkomen. Je bent kapot, maar je hebt het mooi wel even gedaan.

Ik maak me hier dus schuldig aan. En weet je wat? Ik deed het een keer en sloeg rechtsaf, steunde aan een lantaarnpaal en hoorde achter me: “gaat het?” Het was de loper die ik inhaalde. Ik stond uit te blazen op zijn oprit…

>>Sneller hardlopen: It’s all about that base

 

Pauze knop!!!!

Voor de neurootjes onder ons. Dit is de reden waarom ik niet altijd een gps meeneem als ik ga rennen. Die gemiddelde snelheid, die doet wat met je. Kijk een gps horloge meet waar je loopt en hoe snel je dat doet. Hoe lang je over een bepaalde afstand doet. Je gemiddelde snelheid geeft heel mooi aan hoe je gelopen hebt. Superhandig.

Tenminste… totdat je een stoplicht tegenkomt. En nog één en nog één. Iedereen kent wel zo’n pauzeknopdrukker die bij elk kruispunt en stoplicht de Garmin op pauze moet zetten. Om de gemiddelde snelheid niet te doen zakken. Het vraagt om wat werk hoor. Op dat knopje drukken, dan het knopje van het stoplicht en op het moment dat het mannetje op groen gaat, lopen en die knop weer indrukken. Niet vergeten, want dan klopt je kaartje niet meer.

Ik heb geen zin me te laten leiden door de pauzeknop. En gelukkig zien de meeste horloges tegenwoordig het verschil tussen lopen en stil staan. Maar ze zijn er die het gevoel hebben hun loopje te hebben verspild als ze de pauzeknop vergeten zijn. (lees verder onder afbeelding)

>>Poepen tijdens het hardlopen

 

Kaartjes spam

Eerlijk? Ik denk dat ik veel mensen op Facebook heb die wel bevriend met me zijn, maar me niet meer volgen. Niet iedereen zit te wachten op al mijn posts over sport. Ze zijn soms ook hartstikke irritant.

Toch hebben we het allemaal wel zo nu en dan. Dat je thuiskomt van je loopje en het delen van je kaartje het eerste is wat je doet. Je krijgt likes van andere lopers en vrienden die je aanmoedigen. Maar train je voor een doel of sport je zoals ik zo’n 4-6 keer per week? Dan wordt het echt wel een soort spam hoor. Beter begin je een facebookgroep waar je je loopjes met andere lopers delen kunt. Of beter nog: een hele website met blogs waarin je over jezelf en je sport kunt schrijven. Doe ik ook, superleuk!

Je hebt vast zelf wel aanvullingen, ik ben echt onwijs benieuwd naar jullie gekke hardlopersgedrag. De meer ik naar ons kijk, de leuker ik me voel. De hardloopfamilie is ene goede om lid van te zijn! Oh en kan je geen genoeg krijgen van mijn gênante hardloopervaringen? Lees ook even mijn blog over hardloopscheetjes.

-Rose-

 

>>Hardlopen, wat is de werkelijke reden dat we het doen?
>>Volg ons op Instagram en Facebook voor meer sportblogs en updates.

 

 

 

Rose
Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

4 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.